"Soldaten brachten paddenstoel van Flanders Fields naar Schotland"

Bij een voormalig militair hospitaal in de buurt van Edinburgh is een zeldzame schimmel ontdekt. "Wellicht is die via de laarzen van soldaten vanuit Vlaanderen in Schotland beland tijdens de Eerste Wereldoorlog."
Foto Kurt bvba
Brachten deze oorlogsdichters de schimmel naar Schotland?

De schimmel, een soort paddenstoel, komt op het Europese vasteland beperkt voor, maar is in Schotland niet te vinden. Ecoloog Abbie Patterson keek dan ook vreemd op toen hij de fauna en flora rond een universiteitscampus nabij Edinburgh in kaart bracht. Hij vond er de fungus Clavulinopsis cinereoides.

"De fungus is wellicht in Schotland beland tijdens de Eerste Wereldoorlog", vermoedt Patterson. Op de universiteitscampus was toen een militair ziekenhuis, het Craiglockhart War Hospital. "Groepsfoto's die tijdens de Groote Oorlog genomen werden, tonen verpleegsters en soldaten die poseren op het grasveld waar ik de paddenstoel vond."

"Mogelijk belandden er aan het front in Vlaanderen sporen van de schimmel op de laarzen van de soldaten. Zo brachten zij die voor Schotland onbekende soort naar hier." In het oorlogshospitaal werden soldaten behandeld die shell shock opgelopen hadden, trauma door de strijd.

Oorlogspoëten

Het Craiglockhart War Hospital is ook de plaats waar twee bekende oorlogsdichters elkaar ontmoetten, Siegfried Sassoon en Wilfred Owen. Zij belandden in Edinburgh in 1917, na hun tijd aan het front. Beiden beschreven de gruwel van de oorlog in talloze pakkende gedichten.

Owen keerde terug naar het front en sneuvelde in 1918. Sassoon zette daarna alles in het werk om de gedichten van Owen gepubliceerd te krijgen.

Omdat het zondag is, hieronder het bekendste gedicht van Owen.

Dulce et decorum est

Bent double, like old beggars under sacks,
Knock-kneed, coughing like hags, we cursed through sludge,
Till on the haunting flares we turned our backs
And towards our distant rest began to trudge.
Men marched asleep. Many had lost their boots
But limped on, blood-shod. All went lame; all blind;
Drunk with fatigue; deaf even to the hoots
Of gas-shells dropping softly behind.

Gas! GAS! Quick, boys!—An ecstasy of fumbling
Fitting the clumsy helmets just in time,
But someone still was yelling out and stumbling
And flound'ring like a man in fire or lime.—
Dim, through the misty panes and thick green light,
As under a green sea, I saw him drowning.

In all my dreams before my helpless sight
He plunges at me, guttering, choking, drowning.

If in some smothering dreams you too could pace
Behind the wagon that we flung him in,
And watch the white eyes writhing in his face,
His hanging face, like a devil's sick of sin,
If you could hear, at every jolt, the blood
Come gargling from the froth-corrupted lungs,
Bitter as the cud
Of vile, incurable sores on innocent tongues,—
My friend, you would not tell with such high zest
To children ardent for some desperate glory,
The old Lie: Dulce et decorum est
Pro patria mori
.