Meest recent

    Laat kinderen lummelen - Kolet Janssen

    Sportartsen roepen op om kinderen naar een omnisportclub te sturen, niet enkel naar één sport, zoals voetbal. Maar de auteur vraagt zich af of je die kinderen "geen beter cadeau kan geven dan een plek vlakbij te zoeken waar ze met vriendjes kunnen spelen, binnen zowel als buiten?"
    opinie
    Opinie

    Mijn kleinzoon van bijna een half jaar oud heeft een leuk houten rekje met drie hangende grijprammeltjes. Hij vindt het geweldig om er tegenaan te meppen en de belletjes te laten rinkelen. Gelukkig kan hij de doos van de verpakking nog niet lezen. Want daarop staat dat dit speelgoed goed is voor ‘zijn fijne motoriek en zijn oog-handcoördinatie’. Je spelplezier zou van minder verdwijnen.

    De kinderen uit onze buurt rennen achter elkaar. Op het pleintje gooien ze met ballen. Ze klimmen op alles wat hoger is dan de begane grond en klauteren er ook weer af. Stel je voor dat iemand hun spel zou onderbreken om hen naar de omnisporttraining te brengen. Met een beetje pech moeten ze eerst een half uur in de auto zitten, stevig vastgesnoerd. Daarna moeten ze wachten en stilstaan tot de training begint. Na afloop moeten ze weer in de auto naar huis. Zo’n activiteiten kunnen best leuk en zinvol zijn, maar moet je er de hele week van je kinderen mee vol plannen? Kun je niet net zo goed veelzijdig zijn en dingen leren als je gewoon speelt? Doe je je kinderen geen groter cadeau door voor hen een plek vlakbij te zoeken waar ze met vriendjes kunnen spelen, binnen zowel als buiten?

    Het is niet omdat we zelf onmogelijk veel dingen willen combineren in ons leven, dat we die afwijking dan ook maar moeten doorgeven aan onze kinderen. In onze tijd lijkt het bijna een vorm van kindermishandeling als je je kinderen niet minstens inschrijft voor een culturele (muziek, toneel, dans, tekenen…) en een sportieve activiteit. Met liefst een paar sessies van elk per week. En misschien ook nog wat verkeerslessen, een creakamp, een introductie Chinees en een avonturendag af en toe. Want je wilt hen toch geen kansen laten mislopen? Kinderen hebben zo naast hun gewone schooldag (met voor- en naschoolse opvang) nog een even druk programma van allerhande activiteiten waar ze opnieuw de regels moeten volgen, moeten opletten en presteren. Waar zijn de regenachtige woensdagmiddagen waarop kinderen zich eindeloos mochten vervelen, elkaar en de volwassenen in hun buurt mochten lastig vallen, hun eigen gedachten mochten denken en vooral veel mochten ‘lummelen’?

    'Onbenutte' uren

    De naschoolse uren van onze kinderen dienen niet om topsporters te kweken. Ze dienen om kinderen tot zichzelf te laten komen. Om hen de kans te geven om zelf te ontdekken wat ze leuk vinden, zodat ze leren kiezen. Een of andere georganiseerde activiteit kan daarbij heel interessant zijn. Maar wie eerlijk is, zal vaak moeten toegeven dat hij meer geleerd heeft in op het eerste zicht ‘onbenutte’ uren.

    Uren waarin je een boek las, door het raam keek, een gesprek tussen volwassenen afluisterde, iets uitprobeerde met je speelgoed waar het niet voor bedoeld was, een verzameling van volslagen nutteloze dingen aanlegde en eindeloze gesprekken voerde met andere kinderen en volwassenen. Uren ook waarin je je gedachten de vrije vlucht kon laten nemen. Want dat is misschien nog het ergste: die tijd krijgen onze kinderen bijna niet meer.

    Ik hoop dat mijn kleinzoon veelzijdig opgroeit. Hij heeft er zeker talent voor: hij bekijkt alles met een uiterst geconcentreerde blik en stopt wat hem maar voor de vingers komt zonder aarzelen in zijn mond. Laat hem maar blijven proeven van het leven: het is de beste manier om er smaak in te krijgen. Met maar zeker ook zonder georganiseerde activiteiten.

    Kolet Janssen is jeugdauteur, oud-lerares, (pleeg)moeder en oma.