"Er was ook een geheim dat ik verborgen hield"

Het was een zoektocht die menige Brit de afgelopen weken met de nodige aandacht volgde. Jonny Benjamin probeerde in 2008 zelfmoord te plegen door van Waterloo Bridge in Londen te springen, maar werd tegengehouden door iemand die hij "Mike" noemde. Nu, zes jaar later, ging hij op zoek naar deze "Mike". Vorige week maakte Neil Laybourn zich bekend als zijnde “Mike. Voor Benjamin vielen zo de puzzelstukjes in elkaar.

Nadat Benjamin op 20-jarige leeftijd de diagnose van "schizoaffectieve stoornis" gekregen had -een psychische aandoening die zowel kenmerken heeft van schizofrenie als van een stemmingsstoornis- zag hij het niet meer zitten en wou hij een einde te maken aan zijn leven. Maar het kordate optreden van een toevallige passant hielp hem verder greep te krijgen op zijn leven.

Nu wilde hij die man opnieuw ontmoeten en schakelde daarbij diverse sociale media in. Kranten, radio en televisie volgden, zelfs vicepremier Nick Clegg steunde de zoekcampagne. De zoektocht werd zelfs een tijdlang een trending topic in meerdere Engelstalige landen. Met resultaat dus.

De 26-jarige Benjamin op ITV: "Hij hoefde niet te stoppen, die dag. Maar hij heeft het toch gedaan. Die vriendelijkheid, dat medeleven, deed me mijn beslissing herzien."

Laybourn, 31 (zie kleine foto): "Het gebeurde allemaal zo snel. Al had ik snel door wat er gaande was. Mijn enige doel was daarna om tot hem door te dringen. Ik ben blij dat ik toen de juiste woorden gevonden heb. Toen dat lukte, heb ik hem voor een koffie uitgenodigd. Ook al vervaagde hetgeen gebeurd was met de jaren, toch bleef ik me afvragen: "Hoe zou het hem vergaan zijn?""

Nu "Mike" gevonden is, kon Benjamin blijkbaar ook alle puzzelstukjes die tot zijn zelfmoordpoging leidden in elkaar zetten. Dat deed hij in een erg eerlijke, openhartige blog op nieuwssite Huffington Post:

"Als ik nu terugkijk, ben ik er altijd van overtuigd geweest dat de diagnose van schizoaffectieve stoornis mee aan de basis lag van mijn zelfmoordpoging. Maar er was een geheim dat ik angstvallig voor iedereen rond me verborgen hield, waarmee ik niet langer meer kon leven."

"Rond mijn tiende ervoer ik niet alleen tekenen van schizofrenie, maar ook dat ik me aangetrokken voelde tot iemand van hetzelfde geslacht."

"Die eerste keer ging gepaard met een enorm schaamtegevoel. Ik dacht bezeten te zijn door de duivel. Ik was ervan overtuigd, in de jaren die volgden, dat ik iets heel ergs gedaan moest hebben, zodat dit mij overkwam."

"Tijdens mijn ziekenhuisopname in 2007 en volgend op de diagnose, vroeg mijn psychiater me of ik ooit gevoelens voor een man gehad had. Ik dacht aan dat moment toen ik tien was, met alle ondraaglijke gevoelens die daarbij hoorden. Met slechts één besluit: "Ik maak er een eind aan.""

"Ik wist helemaal niet dat je van schizofrenie kon genezen. Ik wist helemaal niet dat je homo mocht zijn. Ik was altijd gewoon geweest het tegenovergestelde te horen."

"Na mijn zelfmoordpoging heb ik die gevoelens toegegeven. Ik weet niet wat het moeilijkst was: zeggen dat ik schizofreen was of dat ik homoseksueel was. Beide droegen immers een enorm stigma met zich mee."

"Ik zal me in de toekomst verder inzetten voor de bewustwording rond mijn ziekte, maar ook rond mijn geaardheid. Want ik weet nu uit eerste hand dat, als er iemand maar het kleinste zaadje van hoop kan planten, zoals "Mike” bij mij, de impact enorm kan zijn."

Hier beneden kunt u de oproep van Benjamin van enkele weken geleden bekijken: