Radio Maria en homo's - Kristien Hemmerechts

Aartsbisschop Léonard heeft opgeroepen om vandaag, donderdag 6 februari, te vasten én de dag af te sluiten met een gebedswake. Dat weet ik omdat ik in de auto weleens naar Radio Maria luister.

Later las ik er ook een bericht over in de krant, maar mijn eerste bron was Radio Maria. Er moet worden gevast en gebeden, zo meldde de Radio, omdat in België weldra ook op kinderen euthanasie zal kunnen worden gepleegd. De krant had het over ‘de uitbreiding van de euthanasiewet voor minderjarigen’. Dat klonk iets minder luguber. Bij Radio Maria leek het om een herhaling van de moord op de onnozele kinderen te gaan.

Waarom luister ik in hemelsnaam naar Radio Maria? In de eerste en misschien ook de laatste plaats omdat ik de zender zo bevreemdend vind. Terwijl ik luister denk ik: bestaat dit in 2014? Het antwoord is dan onomstotelijk: ja, het bestaat, en wel op middengolf 675. Soms worden er ononderbroken weesgegroetjes gebeden en uitgezonden, in een soort estafette, waarbij de bidder wordt afgelost als die even op adem moet komen. Met schier onuitputtelijke energie wordt er gebeden, alsof er een wereldrecord moet worden gevestigd.

Of je hoort mensen zich buigen over de vraag wat de Heer precies bedoeld heeft met een bepaald vers uit het evangelie. Nooit blijft de luisteraar in het ongewisse. Altijd zit er iemand in de studio die het haarfijn kan uitleggen. Radio Maria kent geen twijfel. Hun wereldbeeld is van een verbluffende, en – wie weet – benijdenswaardige eenvoud. Op elke vraag is God het antwoord, God in wie we moeten geloven, op wie we moeten bouwen, aan wie we ons moeten overgeven, die we onvoorwaardelijk moeten liefhebben. Je beseft dat het volstrekt zinloos zou zijn om met deze overtuigde gelovigen in discussie te treden. Niets of niemand zal hun geloof aan het wankelen brengen. Misschien zullen ze zich zelfs gesterkt weten, want verbonden met de eerste christenen, die dapper hoon en vervolging hebben doorstaan.

Niemand maakt zich ooit boos op Radio Maria. Niemand windt zich op. Sommige ontwikkelingen vervullen hen met droefheid, maar ze hebben er alle vertrouwen in dat de Heer zal ingrijpen om recht te trekken wat krom is gegroeid. Vertrouwen hebben, dat is de boodschap, en je vooral niet afvragen waarom de Heer talmt en treuzelt met zijn interventies.

Zo leeft bij Radio Maria de stellige verwachting dat binnen afzienbare tijd abortus opnieuw zal verboden worden in de Verenigde Staten. Onlangs immers hebben driehonderdduizend mensen in Washington ‘pro life’ en tegen abortus betoogd, en die waren alle driehonderdduizend optimistisch en vol goed moed. Niet eentje stelde zich agressief op, niet eentje overwoog zelfs maar een abortuskliniek aan te vallen. Nee, nee, er heerste vooral vreugde om al die levens-in-de-moederschoot die heel binnenkort zouden worden gered.

En ook in Frankrijk, zo meldde de zender, zit het helemaal goed. Daar komen meer en meer mensen op straat om duidelijk te maken dat het gezin betekent: vader, moeder plus kind of kinderen. En dus niet vader, vader en kind, of moeder, moeder en kind. Want de Heer heeft zijn scheppende kracht aan man en vrouw geschonken en niet aan man en man, of aan vrouw en vrouw. Dat was weer glashelder en duidelijk, daar viel geen speld tussen te krijgen. Het is gewoon aftellen tot God actie onderneemt om orde op zaken te stellen en die homohuwelijken te verbieden. En dus moet er worden gebeden en gevast om God aan te porren. Gek, eigenlijk, dat God die aansporing nodig heeft, maar goed, laat ik niet vitten.

Toen was het tijd voor muziek. Die is vaak erg goed op Radio Maria. Ook dat is een reden om er tijdens een lange autorit naar te luisteren. Maar vooral doet de zender je beseffen dat mensen – ikzelf ongetwijfeld ook – muurvast kunnen zitten in hun overtuigingen, en dat daar heel weinig aan valt te tornen, en dat dat behoorlijk angstwekkend kan zijn.

De auteur is schrijver en docente aan de KU Leuven HUBrussel.

lees ook