Lichte paniek bij de PS - Véronique Lamquin

Paniekvoetbal op de Keizerslaan? Nee hoor, business as usual, zeggen ze daar. Crisisvergadering maandag 24 februari, na twee rampzalige peilingen? Ook niet: gewoon campagnevoorbereiding, luidt het. Maar in de praktijk is de PS wel degelijk haar strategie aan het aanpassen.
labels
Opinie
Aansturen van de 'opinie' teaser o.a. op de home pagina en 'opinie' weergave op een detail artikel. Deze tag zorgt er ook voor het automatisch aanvullen van de 'opinie' overzichtspagina

De premier is overal

Oorspronkelijk was het de bedoeling bij de PS om zo laat mogelijk in campagnemodus te komen. De redenering klonk als volgt: de beste troef van de PS is en blijft Elio Di Rupo. De premier is de populairste politicus zowel in Wallonië als in Brussel, ook al daalde zijn persoonlijke score lichtjes in de laatste peilingen. Hij zou die troefkaart uitspelen tot na de Paasvakantie, om pas PS-boegbeeld te worden in de allerlaatste weken van de campagne.

Elio Di Rupo is toch nu al overal: in Zaventem om de panda’s te verwelkomen, naast de Koning en Koningin in Parijs, Berlijn of Rome, in ondernemingen… Maar dit is nu pure (electorale) communicatie van een toekomstig kandidaat. Als premier heeft Elio Di Rupo nog weinig te doen, te communiceren des te meer. Alle belangrijke hervormingen zijn al lang goedgekeurd, het regeerakkoord is op enkele uitzonderingen na uitgevoerd. Tijd voor positieve communicatie, hebben ze gedacht in de Zestien.

Maar de tekenen zijn niet goed

Maar dat positivisme staat in schril contrast met wat de burgers beleven, nl de socio-economische crisis. Waarvan de PS de verantwoordelijke bij uitstek lijkt te zijn. Mensen die hun job hebben verloren of vrezen daarvoor, verwijten de socialisten de hervorming van de werkloosheidsuitkeringen. Ondernemers daarentegen vinden dat ze het moeilijk hebben precies omdat de PS niet ver genoeg wou gaan in de socio-economische hervormingen. Geen probleem, dat komt allemaal in orde als Di Rupo campagne voor de PS voert, dachten ze bij de socialisten. Maar in tien dagen tijd zijn twee peilingen gepubliceerd die slecht zijn voor de PS. In Brussel is de strijd met de MR zeker niet gewonnen voor Laurette Onkelinx. En in Wallonië wordt de voorsprong op de MR kleiner en kleiner. Geen tijd meer te verliezen, hebben ze bij de PS gedacht. En plots wordt nu de campagne versneld, zo werd maandag besloten. De lijstvorming moet nu sneller gebeuren, evenals de goedkeuring van het programma. De liberalen hebben het al gedaan en voeren campagne sinds weken, de socialisten beseffen dat ze niet meer kunnen wachten.

De boer op!

Paul Magnette en Elio Di Rupo hebben ook opgeroepen om zo veel mogelijk op het terrein te mobiliseren. Sleutelwoord is “proximité”. Geen enkele andere partij weet zoveel mensen op de been te brengen, zoveel inspanning te leveren op het terrein als de PS. Van de socialisten wordt nu verwacht dat ze overal te vinden zijn waar de burgers zijn: markten, feesten, stations, maar ook (en vooral) bij hen thuis.

Bij de PS leeft nog de herinnering aan 2009. De peilingen waren toen slechter dan nu: één onderzoek gaf zelfs de PS een tweede plaats in Wallonië, na Ecolo! Op de Keizerslaan had men toen fors gereageerd. Iedere militant moest op het terrein, en deur aan deur de kiezers proberen te overtuigen. Een massale inspanning die vruchten afwierp, en die voor herhaling vatbaar blijkt te zijn. Centrale boodschap: men moet de ongeruste kiezers uitleggen wat de PS voor hen heeft gedaan, wat de socialisten hebben weten te vermijden, hoe ze in de komende legislatuur nodig zijn om de sociale zekerheid of de indexering te verdedigen.

Een perfect gesmeerde strategie

Zo’n campagne moet gepaard gaan met veel communicatie. Die zal hoogstwaarschijnlijk zeer militant zijn. De premier moet daarvan zo vroeg mogelijk het boegbeeld worden, wat niet evident is omdat hij toch hoofd van de regering is en blijft. Het zal des te moeilijker zijn omdat de PS een linksere lijn moet gaan aankleven. Anders zal de partij aan de PTB-PVDA veel stemmen verliezen. Maar ze kan ook niet te links worden, anders stemt de middenklasse liever voor de MR.

Sinds hij voorzitter van de Franstalige liberalen is heeft Charles Michel zijn strategie precies gericht op “degenen die werken, die vroeg opstaan”. Met andere woorden: de partij is geen rijkenclub maar de verdediger bij uitstek van de werknemers, niet alleen van de zelfstandigen. De PS moet dus naar links bewegen, zonder het centrum te verliezen. Om dit tot een goede einde te brengen hebben de socialisten een beroep gedaan op Ermeline Gosselin, die woordvoerster van de partij was bij de laatste verkiezingen. Zij is ook een vertrouwelinge van Elio Di Rupo. Geen toeval.

 

(Véronique Lamquin is politiek commentator bij de krant Le Soir.)

VRT NWS wil op vrtnws.be een bijdrage leveren aan het maatschappelijk debat over actuele thema’s. Omdat we het belangrijk vinden om verschillende stemmen en meningen te horen publiceren we regelmatig opinieteksten. Elke auteur schrijft in eigen naam of in die van zijn vereniging. Zij zijn verantwoordelijk voor de inhoud van de tekst.