""Omar" gaat niet over hét conflict"

Nog een paar dagen en we weten of België naar huis gaat met een van de befaamde Oscarbeeldjes voor een langspeelfilm. “The broken circle breakdown” van Felix van Groeningen is een groot kanshebber in de categorie beste niet-Engelstalige film, maar er zijn nog 4 andere spelers. Een daarvan is de Palestijnse film "Omar". De in Nazareth geboren regisseur Hany Abu Assad was in 2006 al eens genomineerd in dezelfde categorie en ging toen met lege handen naar huis. Hij heeft nu net als Van Groeningen 1 kans op de 5 om te winnen. Nicky Aerts kon hem een paar vragen stellen.
Image supplied by Capital Pictures
Een scène uit "Omar".

Je was in 2006 al genomineerd met “Paradise now”, nu heb je met “Omar” een tweede nominatie op zak. Hoe voelt de tweede keer ?
Geweldig.

Het is wel de eerste keer dat er sprake is van een Palestijnse film. Hoezo? Wat is het verschil met 2006?
Voor "Omar" komt 95% van het geld van Palestijnen. De cast is volledig Palestijns net als de meeste mensen van de crew.

Hoe belangrijk is dit voor jou, als Palestijn?
Wij worden sinds 1948 bezet. Deze nominatie verandert daar helaas niks aan. Het toont wel aan dat Palestina kan en moet gezien worden als een eigen souvereine staat.

Worden er nog Palestijnse films gemaakt? Is er überhaupt interesse en vooral, is er geld om films te maken?
Er zijn een tiental Palestijnse regisseurs. Sommige daarvan hebben internationale faam verworven, andere niet. Hun aantal is in ieder geval groeiend en ook de interesse bij jonge Palestijnen om in de filmbranche te gaan is groot.(op de geldvraag antwoordt Abu Assad niet)

De Arabisch-Israëlische films die ik tot nog toe gezien heb, gaan op een of andere manier allemaal over HET conflict. Zijn er andere of is er geen weg omheen?
Voor alle duidelijkheid : voor mij gaat "Omar" niet over het conflict. Het hangt er van af hoe je ernaar kijkt, maar voor mij is het een spannend verhaal over de liefde.

Los daarvan ben ik ervan overtuigd dat naarmate het aantal Palestijnse filmmakers groeit er meer en meer genrefilms gemaakt zullen worden, maar zolang het conflict aansleept zal onze kunst gedomineerd worden door het thema, net als onze levens.

Hoe ben jij eigenlijk filmmaker geworden?
Geheel toevallig. Ik heb in 1992 een regisseur leren kennen, ben zijn assistent geworden en de rest is geschiedenis.

Je bent pas onlangs terug naar Palestina gekomen na een periode in Hollywood en in Nederland. Waarom ben je teruggekomen? En, geheel terzijde, hoe is je Nederlands? (het interview is afgenomen in het Engels)
Een mensenleven verloopt in fases, waarin men zijn prioriteiten stelt. Als je jong bent, wil je op straat rondhangen en kattenkwaad uithalen. Nederland had voor mij alles te maken met naar school gaan. Nu ben ik in de fase van mijn leven aanbeland waarin ik mij wil settelen en de beste plek om dat te doen voor mij is daar waar ik geboren ben. My Dutch is heel goed.

Laat ons nog even over “Omar” praten. Het is niet meteen een film waar je gelukkig van wordt. Kan je even schetsen waar hij over gaat?
Da’s interessant, jij mag er dan misschien niet gelukkig van worden, ik heb met heel wat mensen gesproken die er anders over denken.

“Omar” is een liefdesverhaal dat zich afpeelt tijdens de bezetting. Het is fictie gebaseerd op een heleboel waargebeurde feiten.

Palestijnen bespieden en verklikken mekaar bij de Israëli’s die de touwtjes in handen hebben. Daar zit niet meteen veel hoop in. Hoe sta jij zelf tegenover de huidige situatie en de vredesgesprekken. Is er hoop op een lange termijn oplossing?
Ik ben optimistisch omdat de bezetting op een bepaald moment moet stoppen - bezetting kan niet voor altijd blijven bestaan.

Wat is jouw antwoord op het probleem?
Heel eenvoudig, gelijkheid en vrijheid voor iedereen.

“Omar” is een rauwe en tegelijkertijd heel mooie film. Ik had soms het gevoel dat ik naar een schilderij van Francis Bacon zat te kijken of een of andere choreografie omwille van de fotografie en de mooie mensen. Dikwijls in close-ups tegen een vage, donkere achtergrond. Wat het geheel nog wreder maakt in mijn ogen. Hoe denk jij daarover?
Helemaal mee eens. Bedankt!

Je vertelde me dat je de Belgische nominatie “The Broken Circle Breakdown” ook gezien hebt en dat je de hele film door hebt moeten huilen. Beide films zijn absoluut niet te vergelijken, maar hebben ze in jouw ogen iets gemeen?
Het gaan allebei over het leven en over hoe hard het wel kan zijn.

Hoe groot schat jij je kansen in op een Oscar?
Een op de vijf.

Dankjewel en veel succes!