“Het trauma van WO I en het verleden van Witse gaan hand in hand”

Fans hebben er even op moeten wachten, maar eindelijk is het zo ver: komende woensdag komt “W. (Witse de film)” in de zalen. Twee jaar na het einde van de serie maakt ‘s lands populairste politiecommissaris zijn rentree en wel op het witte doek. “Als het publiek het verhaal met zich meedraagt, heeft de film zijn doel bereikt.”
Loyens Ingeborg

In “W.” laat Witse zijn woonplaats Brussel voor wat ze is en trekt hij richting Westhoek om er de moord op zijn nichtje op te lossen. Voor de commissaris-op-rust het goed en wel beseft, wordt hij in een mysterieus onderzoek meegezogen dat veel verder reikt dan hij ooit had durven vermoeden. Bovendien herinnert de zaak Witse aan nare ervaringen uit zijn eigen jeugd die de rest van zijn leven zijn blijven beheersen en nu hun tol eisen.

“Doorheen de jaren is een vertrouwensband gegroeid”

Het scenario van de film is van de hand van Ward Hulselmans, de man die het personage Witse destijds heeft bedacht en die de verhaallijnen van het eerste seizoen uitschreef. “Ik kende Ward al langer”, zegt regisseur Frank Van Mechelen. “Hij schreef het scenario van series als “Heterdaad” en “Stille waters” die ik heb geregisseerd. Telkens kwam hij bij me aankloppen met een idee voor een nieuwe reeks dat we dan samen verder uitdokterden. In het geval van “W.” was dat niet anders. Hij legde het concept van de film aan me voor en ik heb ja gezegd. Doorheen de jaren is tussen ons een vertrouwensband gegroeid. Als Ward met een scenario komt aandraven, weet ik dat het goed zit.”

“Ook Hubert kende ik al van vroeger. Het is een boeiende man om mee samen te werken. Lang voor de opnames begonnen, hebben we regelmatig samengezeten om het scenario te bespreken. Daarbij hebben we meer dan eens een hartig woordje gediscussieerd. Hubert houdt van weerstand in gesprekken. Liever dat dan praten met jaknikkers. Het resultaat hiervan was dat het hele scenario was uitgeklaard toen de opnames startten. Van lang uitgesponnen discussies op de set was dan ook geen sprake. Op dat moment is daar ook geen tijd voor want het aantal draaidagen is beperkt.”

Lies Willaert

“Het verhaal blijft het belangrijkste”

Na “De indringer”, “De hel van Tanger” en “Groenten uit Balen” is dit de 4e langspeelfilm waarbij Van Mechelen de regie voor zijn rekening neemt. “Wat genre betreft, sluit “W.” waarschijnlijk het dichtste bij “De indringer” aan. Het zijn allebei films waarbij het hoofdpersonage een zaak probeert op te lossen en daarbij met geesten uit het verleden wordt geconfronteerd. Voor mij blijft het verhaal wel het belangrijkste, los van het soort film dat het oplevert. Zo heb ik met evenveel plezier “Groenten uit Balen” gedraaid hoewel die film heel andere thema’s aansnijdt.”

“Het is geen toeval dat “W.” zich in de Westhoek afspeelt. Het trauma van WO I sluit naadloos aan bij de problemen waarmee Witse worstelt. Het land achter de IJzer hoest nog elke dag sporen uit de oorlog op: wapens, munitie, maar evengoed dode soldaten van weleer. Dat komt ook in de film aan bod. De Groote Oorlog is honderd jaar later nog steeds niet helemaal verteerd. Ook Witse heeft te kampen met een onverwerkt verleden. Het plaatje klopt.”

Lies Willaert

“Ik ben een acteur die een personage speelt”

“Het idee om van de serie “Witse” een film te maken, gaat al verschillende jaren mee”, vertelt Hubert Damen op zijn beurt. “Meer dan eens werd het opnieuw opgerakeld, maar om allerlei praktische redenen leek het er lange tijd op dat het bij een plan zou blijven. Het had met geld te maken, maar ik weet er het fijne niet van. Van zo’n zaken heb ik me nooit iets aangetrokken. Het waren wel deze beslommeringen die me vorig jaar de uitspraak ontlokten dat het voor mijn deelname aan een film nu of nooit was. Ik ben met pensioen dus voor mij hoefde het sowieso niet per se. Ik wou niet nog eens jaren wachten op een definitieve beslissing. Dan hadden ze maar een andere acteur moeten zoeken en de film als “Watse” moeten uitbrengen.”

Hoewel de serie intussen al twee jaar achter de rug ligt, had Damen weinig moeite om opnieuw in de huid van Witse te kruipen. “Wie denkt dat ik me helemaal in mijn rol wentel en Witse word, moet ik teleurstellen. Ik ben een acteur die een personage speelt. In die zin maakte het voor mij niet veel uit dat de serie al twee jaar was afgelopen. Ik ken Witse door en door en kon hierdoor de draad zó weer opnemen. Maar ik blijf gewoon Hubert Damen.”

“Het shot van het verlaten huis middenin het platteland moet het mooiste beeld van de hele film zijn. Nog voor het scenario helemaal op poten stond, hadden we dit huis al gevonden en wisten we dat het shot hoe dan ook in de film moest. Het is de kwintessens van “W.”. Niks vat de eenzaamheid en het sombere gemoed van Witse zo knap samen als het beeld van het desolate huis aan de rand van het maïsveld. Daarom krijgen we het ook meerdere keren te zien op verschillende momenten van de dag en de nacht."

“Natuurlijk strelen hoge kijkcijfers mijn ijdelheid”

Voor fans van het eerste uur kent “W.” meer dan eens een verrassende wending, de ene al meer geloofwaardig dan de andere. Zo mag het misschien verwonderlijk heten dat de wortels van Witse juist in de Westhoek liggen. Een West-Vlaams idioom is nergens te bespeuren, zelfs niet in gesprekken tussen Witse en zijn zus die altijd in de streek is blijven wonen. Ook andere personages zoals de “lokale” serveerster in het stationsbuffet meten zich ontegenzeglijk een Brabantse tongval aan. “Ik zie er absoluut geen graten in dat Witse geen spoor van een West-Vlaams accent in zijn uitspraak meedraagt”, meent Damen. “Het blijft fictie. Ook in de serie viel de herkomst van Witse niet op één bepaalde plek vast te pinnen. Mensen moeten maar redeneren dat Witse de Westhoek allang heeft verlaten en zich jaren met Antwerpse vrienden heeft omringd.”

“Het succes van de serie viel destijds niet te ontkennen. Ik lieg als ik zeg dat de hoge kijkcijfers mij nooit iets hebben gedaan. Natuurlijk streelt dat mijn ijdelheid. Maar kijkcijfers zijn een onderdeel van het economische luik van een productie. Ze staan voor marktaandeel, sponsors en ga zo maar door. Dat interesseert me hoegenaamd niet, ook niet wat de film betreft. “W.” zal voor mij pas succesvol zijn als mensen de film met zich meedragen, als het verhaal zich in hun hoofd nestelt en hen aan het denken zet.”

Lies Willaert