Oscar en de Vlaamse film – Jan Verheyen

Ik wéét dat de (media)hysterie rond de Oscarnominatie voor ‘The broken circle breakdown’ stilaan panda-achtige proporties begint aan te nemen, en dat dus maandag in de vroege ochtend, als de Oscar dan toch, zoals te verwachten en te vrezen valt, naar de Italiaanse film ‘La grande bellezza’ zal gaan, een schokgolf van teleurstelling de natie zal verlammen. Hier en daar zal dan allicht ook iemand opperen dat die Oscars nu ook weer niet zo belangrijk zijn, dat de Academy sowieso een suffe club is en bij uitbreiding alle Amerikanen dom, oppervlakkig en te dik, en dat het toch allemaal marketing en hype, kortom : een uitgekochte boel, is. Quod non.
labels
Opinie
Aansturen van de 'opinie' teaser o.a. op de home pagina en 'opinie' weergave op een detail artikel. Deze tag zorgt er ook voor het automatisch aanvullen van de 'opinie' overzichtspagina

Uiteraard zijn de Oscars, net als àlle competities waarin artiesten zich tegen beter weten in tegen elkaar laten uitspelen, en dat geldt zowel voor filmfestivals als nationale filmprijzen, per definitie onrechtvaardig. Hoe kan je ’12 years a slave’ afwegen tegen pakweg ‘Gravity’ ? Of ‘The broken circle breakdown’ tegen ‘La grande bellezza’ ? Wie bij de afdaling op de Olympische Winterspelen de beste tijd neerzet, is de terechte winnaar – maar dat soort onwrikbare objectiviteit bestaat natuurlijk niet bij het beoordelen van films.

Hoe dan ook : Felix Van Groeningen en Veerle Baetens en Johan Heldenbergh (en ook unsung hero producent Dirk Impens, voor wie het zijn tweede Oscarnominatie is – hij was ook de producent van ‘Daens’) hebben al gewonnen, dat kan niet genoeg benadrukt worden. Net zoals twee jaar geleden de nominatie voor Michaël Roskam en Matthias Schoenaerts ook voldoende was om hun Amerikaanse carrière te lanceren, is dat nu opnieuw het geval voor de bezielers van ‘The broken circle breakdown’.

Impact

Dat is in de eerste plaats goed nieuws voor de rechtstreeks betrokkenen – zij kunnen, als ze dat willen, en als ze wat geluk hebben in de keuzes die ze nu zullen moeten maken, voortaan meespelen met de grote jongens. Want tot spijt van wie het benijdt – en dat zijn er nogal wat – blijft de Amerikaanse filmindustrie de enige écht internationale filmindustrie, en zijn die Oscars wel degelijk de enige filmprijs die er écht toe doet. Pakweg De Zilveren Zeenimf van Thessaloniki of hoe het ding ook mag heten, is leuk als boekensteun, een Oscar(nominatie) heeft impact. En dat is wat je uiteindelijk wil hebben, als filmmaker.

Ook al is die nominatie voor ‘The broken circle breakdown’ uiteraard in de eerste plaats de verdienste van de makers van de film, het is ook een symbolische opsteker voor de Vlaamse film, de kers op de taart van een alweer uitzonderlijk (na)jaar waarin op drie maanden tijd drie films (‘Het vonnis’, ‘Marina’, ‘F.C. De Kampioenen’) in première zijn gegaan die nu al alle drie in de Vlaamse Top 20 Aller Tijden staan. Afgelopen week waren er twéé premières (‘Halfweg’, ‘W.’) en ook het najaar kondigt zich veelbelovend aan.

Er is ontegensprekelijk continuïteit, een instroom van jong talent, grote dynamiek, een groeiend zelfvertrouwen en, belangrijk : het vertrouwen van het publiek.

Haalbare kaart

Ondertussen heeft de federale regering van lopende zaken op vraag van en in voorbeeldig overleg met de sector de tax shelter hervormd, komt Screen Flanders (een initiatief van de Vlaamse regering) op kruissnelheid, en is het VAF (het Vlaams Audiovisueel Fonds) één van de motoren van de professionalisering van de Vlaamse audiovisuele industrie, en is Flanders Image uitgegroeid tot een efficiënte en gedreven internationale promotiemachine voor onze producenten en filmmakers.

Het wordt dus misschien stilaan tijd om een tandje bij te steken en niet langer afgunstig te kijken naar het Nederlandse of – relevanter want beter vergelijkbaar met onze context – Deense model, waar de lokale films flirten met marktaandelen rond de 25%. Dat marktaandeel is evenwel niet uit de lucht komen vallen : Denemarken produceert drie keer zoveel bioscoopfilms als Vlaanderen, en exporteert zijn hooggewaardeerde fictiereeksen naar zowat de wereld. Ik zeg u : dat is ook voor de Vlaamse fictie een haalbare kaart. Maar dan moet je kunnen strijden met gelijke wapens wat betekent dat de overheidsinvesteringen, het seed money, eindelijk eens op gelijke hoogte moet komen met de ambities en de mogelijkheden van de sector. De middelen van het VAF zijn op tien jaar tijd amper geïndexeerd, laat staan verhoogd in evenredigheid met die zo geroemde nieuwe dynamiek en de aantoonbare resultaten van de sector. Als we dan toch die innovatieve, arbeidsintensieve, en toekomstgerichte speerpuntindustrie zijn waar politici zo graag mee pronken, is het dan niet evident dat er ook toekomstgericht wordt geïnvesteerd in die industrie ? Niet als beloning, maar omdat het simpelweg verstandig is.

(De auteur is filmregisseur, presentator en mediafiguur.)

VRT NWS wil op vrtnws.be een bijdrage leveren aan het maatschappelijk debat over actuele thema’s. Omdat we het belangrijk vinden om verschillende stemmen en meningen te horen publiceren we regelmatig opinieteksten. Elke auteur schrijft in eigen naam of in die van zijn vereniging. Zij zijn verantwoordelijk voor de inhoud van de tekst.