Beschamend - Carl Devos

Deze week is premier Di Rupo samen met zijn regering verdwenen. Campagneleider Di Rupo is opgestaan. Er is nu toch geen regering meer om te leiden, zo bewees zijn kaduke ploeg in een van de meest tenenkrullende antipolitieke episodes sinds jaren. In de marge rakelt CD&V in een offensieve ontmijningsoperatie het Arco-dossier op. Daar liggen ze nu, die inhoudelijke partijplannen boordevol debatgerief.
opinie
Opinie
Aansturen van de 'opinie' teaser o.a. op de home pagina en 'opinie' weergave op een detail artikel. Deze tag zorgt er ook voor het automatisch aanvullen van de 'opinie' overzichtspagina

Vorige week, toen de PS haar ambitieuze linkse plannen voorstelde, vervelde de regeringsleider naar een PS-militant, gisteren stak hij de Vlaamse kameraden een hart onder de riem met een uithaal naar Zij Die Niet Vernoemd Mogen Worden. PS en N-VA zijn waarlijk elkaars spiegelbeeld: de een waarschuwt voor de ander en ziet zichzelf als de sterkste beschermmuur tegen de slechte invloed van de tegenvoeter. N-VA waarschuwt voor het PS-model en ziet anderen er te gemakkelijk voor zwichten, de PS ziet met N-VA dan weer een asociale revolutie van het recht van de sterksten over het land rollen. Weinig nieuws onder de zon.

De verkeerde kant op

Veel relevanter is dat de regering-Di Rupo zich deze week een voet afgeschoten heeft. Wie er op staat te kijken vraagt zich af hoeveel collectieve verdwazing er in deze lemmingenkolonie is gekropen om zich zo in de politieke afgrond te storten.

De nervositeit voor 25 mei moet wel heel groot zijn. Een ruwe samenvatting van de chronologie van Di Rupo I leert dat deze ploeg er lang geen was. Tussen eind 2011 en oktober 2012 viel de regering over elkaar. Toen ze daar eindelijk in het najaar van 2012 beseften dat het volk nooit vertrouwen kon krijgen in een regering die niet in zichzelf geloofde, begonnen meerderheidsleiders eindelijk hun eigen regering te verdedigen. Het zelfvertrouwen groeide. Zo overleefde ze moeiteloos de spuuglelijke soap van de politieke benoemingen. Ze trok met enige moed de N-VA-kritiek tegemoet en daagde de critici zelfs uit. Die kentering kwam er in de loop van 2013. In het voorjaar van 2014 ging het evenwel weer de verkeerde kant op. Met de uitloper van deze week als triest eindpunt.

De christendemocraten zullen het ontkennen, maar het onverwerkte verleden van de euthanasie voor minderjarigen dreef hen naar hinderpolitiek in deze: vanuit enig wraakgevoel lastig doen over de nieuwe naamwet. CD&V gunde Open VLD en bij uitbreiding paars geen nieuwe symboolvlag. En paars vond het niet nodig om haar coalitiepartner in deze dan wat te ontzien en duwde voluit op de gaspedaal, kwestie van de coalitiepartner nog wat meer in de hoek te duwen. Dat geduw en getrek was al niet om aan te zien, toen moest het ergste nog komen. De fractieleider van CD&V kwam enkele minuten te laat en de commissiestemming was geschied. Waar tegenstrevers de degens chevaleresk kruisen, waar die tegenstrevers ook hoffelijke heren en de dames hoofs zijn, wordt dat gecorrigeerd. Niet zo in de moddercatch van de Kamer. Terwingen was gerold, naïef in een smerig spel. N-VA laakte de praktijk maar de commissievoorzitter van die partij vond enige vertraging ook niet nodig.

En waarom?

Een beschamende vertoning die de politiek vernedert. En waarom? Waarvoor? Gaat het om een kapitaal dossier in de redding van precaire jobs? De goedkeuring van financiering van levensreddende ingrepen? De investering in veiligheid na een acute crisis? Iets, kortom, waar veel mensen hunkerend naar uitkijken? Iets wat deze kinderachtigheden zou wegblazen, in het licht van de grote realisaties die ze voortbrachten? Neen.

Het is makkelijk om de naamwet kapot te nuanceren, de betekenis ervan is onmiskenbaar en verdient ook erkenning, maar helaas raakt het de meesten niet. Voorstanders moesten het historische karakter proclameren, omdat weinigen het spontaan aanvoelden. Er is meer te doen over de making of dan over het eindproduct van dit schouwspel. Goed, een kleine minderheid zal van het recht gebruikmaken om ook de achternaam van de moeder door te geven. Maar de emancipatiewinst wordt heel wat minder als een koppel daarover van mening zou verschillen. Dan gaat de naam van de vader door.

Ondertussen merkte De Tijd fijntjes op dat de herziening van het erfrecht – dat zoveel, zoveel belangrijker is voor de emancipatie van vrouwen in het doorgeven van vandaag naar morgen – niet rond raakt. Vrouwen zouden er wellicht meer mee gediend worden mochten hun pensioenrechten na scheiding versterkt worden, dan de mogelijkheid (mits instemming van de vader) dat ze ook hun eigen naam aan hun kinderen mogen geven. De naamwet is misschien geregeld, de erfenishervorming niet. Dat eerste is onzeker omdat de meerderheid nu de preventieve evocatie vraagt om te verhinderen dat de oppositie dat doet en dan via een vertragingsmanoeuvre de naamwet alsnog buiten het staatsblad houdt. De Senaat en haar evocatierecht worden nu ook nog betrokken in deze klucht. Zo beschamend, dat het geen naam heeft.

Arco

En ondertussen liggen ze daar, de interessante partijplannen. Ja, de ruwe blokkendozen vergen nog heel wat concrete invulling en over nogal wat cijfers kan gediscussieerd worden. Ja, economieprofessoren kunnen het gemakkelijk uit elkaar analyseren, maar ze laten op zijn minst zien welke keuzes partijen maken. Waar ze hoeveel of niet in investeren. Het zijn relevante politieke documenten. Daarover ging het dus niet.

Wel over Arco. Koen Geens, een van de allerslimste slimmeriken van de Wetstraat, zo bedreven en geslepen als politicus als hij dat als advocaat was, zette dit dossier eigenhandig op de agenda. Terwijl velen dachten dat CD&V het er met alle moeite weg zou houden. Maar eerder deze week bleek dat het parket een strafonderzoek naar het ACW opent en gonsde het van de geruchten dat Europa de waarborgregeling voor de Arco-spaarders/beleggers zou vernietigen. Meer nog, dat op verzoek van een lidstaat nog bijkomende studie werd verricht, waardoor die eventuele vernietiging nog minstens 65 dagen zou uitblijven.

Dat vroeg om een preventieve strike. Een bijkomende vraag om juridisch advies en een plan B: als Europa de waarborg afkeurt moet de volgende regering de getroffen spaarders maar deels vergoeden. Uit de algemene middelen van de belastingbetaler. Tegenstrevers vroegen of deze kost in het 3D-plan verrekend zat, maar wat vooral bleef was de uitnodiging van Geens aan de rest om kleur te bekennen. SP.A doet mee. Alle anderen, die zo luid schreeuwden dat de belastingbetaler niet mag opdraaien voor deze bankencrisis staren nog even naar de punt van hun schoenen.

Laat ons hopen dat het heel snel weer over die partijplannen gaat. Als er daarover vurig debat komt zou dat misschien wat van de opgelopen imagoschade goedmaken.

(De auteur doceert politieke wetenschappen in Gent.)

VRT NWS wil op vrtnws.be een bijdrage leveren aan het maatschappelijk debat over actuele thema’s. Omdat we het belangrijk vinden om verschillende stemmen en meningen te horen publiceren we regelmatig opinieteksten. Elke auteur schrijft in eigen naam of in die van zijn vereniging. Zij zijn verantwoordelijk voor de inhoud van de tekst. Wilt u graag zelf een opiniestuk publiceren, contacteer dan VRT NWS via moderator@vrt.be.