Pulpvoedsel - Charlotte Van Zanten

Dierenrechten organisatie Gaia lanceerde afgelopen week een nieuwe campagne tegen de paardengruwelen in Zuid-Amerika. Met de reportage “Paardenleed onder verpakking (2014) ” tracht Gaia importeurs en consumenten te overtuigen geen paardenvlees uit Zuid-Amerika te kopen.

Zuid-Amerika is namelijk een werelddeel waar dierenwelzijn een andere definitie lijkt te hebben en het vlees dat wordt geïmporteerd uit Zuid-Amerika wordt niet volgens de Europese regelgeving geproduceerd. Het paardenvlees blijkt minder diervriendelijk te zijn dan wordt gepretendeerd. ‘De geschikte omgeving’ waarin de dieren volgens verschillende importeurs worden gehouden is een modderige paddock vol stront en paardenkadavers en ‘het zorgzame transport’ een helse rit van honderden kilometers zonder water en voedsel.

Hoewel ik al sinds mijn vierde overtuigd vegetariër ben, stuitte de opzet van de reportage me tegen de borst. Want wat zijn de EU normen omtrent dierenwelzijn eigenlijk? Ik maak me daar nu juist ernstig zorgen over.

De complete mechanisatie van dieren

In de reportage van Gaia worden een aantal van deze normen genoemd. Zo moeten de dieren verdoofd worden alvorens te worden geslacht; mogen de dieren niet langer dan acht uur ononderbroken vervoerd worden en dient de consument geïnformeerd te worden over de herkomst van een product. In Zuid-Amerika worden deze normen niet nageleefd. De paarden worden zonder meer afschuwelijk behandeld, maar toch: denkt u na het zien van deze campagne dat het dierenleed binnen de EU minder groot is dan in Zuid-Amerika? Ik geloof het niet namelijk.

Ik vraag me af wat Gaia precies wil bereiken met deze reportage. Behalve dat men gaat denken dat de EU normen superieur zijn aan die van Zuid-Amerika vraag ik me af hoeveel mensen vandaag de dag paardenvlees eten. Is het niet veel belangrijker om het bewustzijn omtrent plofkippen en rund- en varkensvlees te vergroten? De melkproductie, eieren en niet te vergeten de wolindustrie?

Europa heeft een enorm grote bijdragen geleverd aan de complete mechanisatie van dieren. De eerste megastallen zijn op Europese grond ontstaan. Dieren hoeven simpelweg niet langer urenlang getransporteerd te worden omdat de complete bio-industrie een geoliede machine is. En in hoeverre is de consument hiervan op de hoogte? In hoeverre is de consument daadwerkelijk geïnformeerd over de herkomst van zijn of haar vlees? Van eieren en melk? Wist u wel dat bijna de helft van de melkkoeien het daglicht niet ziet voordat zij uitgeput naar de slacht gaat? En dat de dieren, voordat zij eindelijk die welverdiende narcose toegediend krijgen, ‘geheel volgens de normen van de EU’, een werkelijk vreselijk en ondierlijk leven leiden? Hetzelfde geldt voor varkens: als biggen worden zij zonder verdoving gecastreerd, maar als ze eindelijk geslacht worden, dan krijgen ze wel een narcose toegediend: een beetje te laat lijkt mij.

Ik zou de wantoestanden van ieder dier dat geslacht wordt volgens de Europese normen willen uitwerken, maar ik ga er niet aan beginnen, zeker niet omdat ik weet dat u het allang weet.

Klopt iets niet?

Soms vergelijk ik onze eetcultuur met kunstcultuur. Dan denk ik: u leest toch geen pulp? U voedt zich met meesterwerken en Literatuur met de hoofdletter L. U gaat naar de cinema en u kijkt niet de films die puur entertainment zijn, nee, u kijkt de films die uw geest verruimen en u een inzicht bieden.

Waarom eet u niet hetzelfde? Waarom kiest u nog steeds voor slecht vlees vol hormonen, voor goedkope eieren en voor friet gebakken in ossenvet? Waarom eet u geen voedsel dat uw lichaam beter maakt en uw geweten zuiver laat?

En misschien vraagt u zich af waar ik me druk om maak. Met de lente in de lucht; de verkiezingen op de stoep en niet te vergeten, uw zorgwekkende buurman meneer Wilders die Nederland op haar kop zette afgelopen week met zijn racistische uitspraken. Misschien maakt u zich zorgen om problemen van een heel ander kaliber: om mensenrechten, armoede, immigratieproblematiek, de teloorgang van educatie en de eeuwige werkeloosheid. Maar toch. Als u niet nadenkt over uw eetcultuur, als u Dolstojevski afwisselt met industrieel varkensvlees, als u uw grootse gedachtegoed samen laat gaan met pulpvoedsel, dan klopt iets niet helemaal.

(De auteur is een jonge Nederlandse. Zij woont in Brussel en kijkt verwonderd naar ons België.)

lees ook