Druk is hot - William van Laeken

Afgaande op mijn kranten blijven we ons opvallend druk maken over hoe druk de moderne mens het tegenwoordig wel heeft en, van de weeromstuit, over hoe sterk we verlangen naar rust. Het klopt dat we op de obligate vraag ‘hoe gaat het met jou?’ meestal als antwoord krijgen ‘druk, man!’ of een variatie daarop. De overvolle agenda is een statussymbool. Maar hoe zit dat eigenlijk bij mij? Soms is het goed even ‘in ’t eigen hert te kijken’, al dan niet voor het slapengaan.

Nieuwshonger

Toen ik eind 2011 het loodje legde bij Panorama dachten sommige mensen mij te moeten opmonteren door te zeggen dat de tijd nu was aangebroken om ‘van het leven te genieten’. Waar dient het pensioen anders voor? Terrasje doen, een reisje maken en, als je er het geld voor hebt, een huis kopen in het zuiden van Frankrijk of, godbetert, aan een Spaanse costa. Terrasjes doe ik zelden, een reisje maak ik wel eens, een huis heb ik niet gekocht en ben ik niet van plan te kopen. Wat wél enigszins klopt is dat van die agenda, die staat behoorlijk vol.

Sinds de VRT is er in mijn leven eigenlijk niet zoveel veranderd. De nieuwsgierigheid en daarvan afgeleid de nieuwshonger zijn gebleven, soms denk ik dat ze zelfs zijn toegenomen, misschien omdat ik meer tijd heb. Binnen- en buitenlandse kranten worden gretig verslonden, de drang om boeken te lezen en de frustratie dat dat te weinig lukt zijn groter dan ooit. Als mijn kranten vier of vijf sterren of bollen geven aan een tentoonstelling, dan wil ik daar naartoe. Ik schat dat de televisie elke week met een uur of zeven van mijn tijd gaat lopen, met als enige guilty pleasure af en toe een voetbalwedstrijd. Maar de grootste slokop is de computer. Waarom surf ik in godsnaam naar al die online-nieuwssites met meer van hetzelfde? Waarom moest ik me de afgelopen maanden alweer zo nodig registreren bij enkele nieuwsbrieven en waarom meld ik mij niet weer af? Ben ik bang dat ik iets zou missen? En waarom wilde ik een paar jaar geleden per se nog beginnen aan een nieuwe vreemde taal?

Actief gepensioneerd

Daar komt nog bij dat ik het voorlopig niet kan laten om af en toe op het publieke forum iets te doen. De beroepsfederatie van journalisten telt drie categorieën van leden: actieve, gepensioneerde en actief gepensioneerde. Ik zit in de laatste categorie aangezien ik geregeld nog iets toevertrouw aan het papier (zoals deze blog), een interview doe, in een jury zit en wat nóg allemaal.

Als u met mij bereid bent al die activiteiten hierboven (behalve naar voetbal kijken) als ‘werken’ te beschouwen, dan werk ik nog redelijk veel. Pensionering betekent niet automatisch dat je uit de ratrace stapt, al is het dan een light-versie daarvan. In het bos wandelen of op de fiets de wind door mijn uitdunnende haar laten wapperen, dat zijn eigenlijk de enige echte momenten van ontspanning. En dan nog: ik knijp soms de remmen dicht en stap van de fiets om iets op te schrijven want ik vertrouw mijn geheugen niet.

Onthaasten

Ik wil u wat verklappen: ik ben een fan van Kristien Bonneure en haar blogs op deze site . Ze gaan vaak over de geneugten van nietsdoen, van wandelen, van ‘uit de tijd stappen’. Ze is mijn filosofe van de onthaasting, van de stilte. Maar wat ben ik een trouweloze volgeling. Ik pieker er wel eens over hoe ik onthaasting kan binnensmokkelen in mijn leven, maar het wil niet echt lukken. Misschien is die bedrijvigheid juist míjn manier om ‘van het leven te genieten’. Ik weet alleen dat ik - voorlopig - niet anders kan, het is de aard van het beestje. Het is een spagaat: aan de ene kant van alles willen doen, sakkeren dat de dag niet langer duurt en dat rond middernacht de vermoeidheid binnensluipt; aan de andere kant mij koppig ver houden van Facebook, twitter en andere verslavende pleziertjes, in de ijdele hoop wat soevereiner over mijn tijd te kunnen beschikken.

De lente is begonnen. Als ik nu eens het simpele voornemen opvatte om in metro of trein niet langer te proberen mijn achterstallige lectuur van de zoveelste weekendkrant in te halen maar naar de mensen en het landschap te kijken, of gewoon wat weg te dromen. Ik weet mij verzekerd van de zegen van Kristien Bonneure.
 

(William van Laeken is oud-journalist van de VRT.)

Meer nieuws

lees ook