Was het nu 69, 79, 89 of 99?: Handen in de lucht voor Louis Neefs

Een fractie van een seconde. Langer stak Louis Neefs de armen niet in de lucht op het podium van het Eurovisiesongfestival in Madrid in 1969. Waren het de zenuwen? Een mislukte dance move? Of een impulsieve zotternij? Feit is dat het beeld 45 jaar na datum nog steeds tot de verbeelding spreekt. Net als “Jennifer Jennings”, het lied dat hij die avond voor België zong: zo fris en speels als de liefde zo blij.

Ons land meer dan één keer vertegenwoordigen op het Eurovisiesongfestival: slechts weinigen is het tot nu toe gegund. De Franstalige zanger Fud Leclerc werd in de beginperiode van het liedjesfestival liefst vier keer voor België uitgestuurd.

Bob Benny werd twee keer afgevaardigd, net als Nicole en Hugo (die hun eerste afspraak met de Songfestivalgeschiedenis evenwel moesten afzeggen wegens een vervelend geval van geelzucht). In de jaren 60 mocht ook Louis Neefs twee keer de Belgische strepen op het Eurovisiesongfestival verdedigen.

“Canzonissima”

In 1967 trad Neefs een eerste keer aan op het podium in Wenen nadat hij de finale van “Canzonissima” had gewonnen. Die populaire liedjeswedstrijd gold toen tegelijk als selectievehikel voor de Vlaamse Songfestivalinzendingen.

Tijdens die finale liet hij met “Ik heb zorgen” onder meer Rita Deneve met een straatlengte achter zich. Op het eigenlijke Eurovisiesongfestival sprokkelde hij op basis van het oude telsysteem 8 punten, goed voor een puike 7e plaats op 18 deelnemers. Het nummer “Puppet on a string” van de Britse zangeres Sandie Shaw ging met de overwinning aan de haal.

Lang hoefde Neefs op een herkansing niet te wachten. Toen de BRT twee jaar later opnieuw een kandidaat naar het Eurovisiesongfestival mocht sturen, werd hij zonder voorrondes aangeduid. Een finale moest wel uitwijzen welk liedje hij later dat jaar in Madrid zou zingen. Liefst 127 nummers werden ingezonden, waarvan 6 werden weerhouden. Uiteindelijk koos de jury voor “Jennifer Jennings”, een nummer van Phil van Cauwenbergh.

Tom Dice

Net als twee jaar voorheen beklom Neefs het eigenlijke Songfestivalpodium uiterlijk vol zelfvertrouwen en gekleed in een stijlvol pak. Ook de (onbestaande) choreografie bleek net dezelfde, tot hij bij aanvang van het eerste refrein onaangekondigd de legendarische beweging met de armen maakte.

Of het exploot hem punten heeft gekost dan wel heeft opgeleverd, zal voor altijd onbekend blijven. Wel slaagde hij er wederom in de 7e plaats op 18 deelnemers binnen te rijven. Tot de 6e plaats van Tom Dice in 2010 zou dat samen met zijn prestatie van 1967 het beste Vlaamse resultaat ooit blijven.

“Hij zong “Jennifer Jennings” speciaal voor mij”

Na het Eurovisiesongfestival werd Neefs op een verrassing van formaat getrakteerd toen hij een brief ontving van niemand minder dan… Jennifer Jennings, een Brits meisje dat precies dezelfde naam als de titel van zijn nummer droeg. “Ik had dat jaar op voorhand in de krant gelezen dat de Belgische inzending “Jennifer Jennings” heette”, vertelde Jennings enkele jaren geleden in “Belpop” op Canvas. “Ik kon niet wachten. Ik wou weten hoe iemand een lied over mijn naam had kunnen schrijven.”

Neefs beantwoordde de brief met een telegram en nodigde Jennings uit om een optreden bij te wonen. “Ik heb toen een hele namiddag met hem doorgebracht”, herinnerde ze zich. “Hij stelde me op m’n gemak. Tijdens het concert vertelde hij het publiek over mijn brief. Hij trok me het podium op en zong “Jennifer Jennings” speciaal voor mij.”

Kerstdag 1980

Een derde deelname heeft Neefs nadien niet meer nagejaagd. Het internationale toneel hield hij steeds meer voor bekeken ten voordele van zijn Vlaamse publiek. Hij engageerde zich ook politiek als gemeenteraadslid in Mechelen.

Op Kerstdag 1980 raakte hij samen met zijn echtgenote Liliane en zijn zoon Günther bij een auto-ongeval betrokken. Neefs was op slag dood. Zijn vrouw overleed op weg naar het ziekenhuis.

Günther raakte zwaargewond, maar kwam er weer bovenop. In het spoor van zijn vader bouwde hij later eveneens een muzikale carrière uit.