"Eindelijk het gevoel dat ik de ramp achter mij kan laten"

Nog geen jaar na de treinramp in Wetteren hebben twee twee artistieke inwoners een toneelstuk op de planken gebracht dat de Wetteraars kan helpen om de tumultueuze gebeurtenissen te verwerken. De voorstelling was telkens helemaal volzet en maakt een goede kans met grote regelmaat op de plaatselijke affiches te zullen blijven verschijnen.

"Wetteren ontspoord" is een samenwerking van regisseur Achiel Van Malderen en journalist Eric Bracke, die het scenario schreef. Een handvol personages wordt op de scène gebracht. Zij herbeleven op een terras op de Wetterse Markt de gedenkwaardige dagen die het stadje omvormden tot een nationaal rampgebied.

De volkse revue, pittig gekruid met humor, muziek en hier en daar een ingetogen bezinningsmoment, wordt opgevoerd in het Wetters dialect, dat nogal wat sappige uitdrukkingen en wendingen gemeen heeft met zijn grote Gentse "buur", maar er een aantal van zichzelf aan toegevoegd heeft.

Eén groot slachtoffer: de waarheid

Het stuk wijst geen schuldigen aan, wel een groot slachtoffer: de waarheid. Behalve door het levensgevaar dat schuilgaat in de rookwolken van de brand en de giftige dampen die zich via de riolen over een groot deel van het grondgebied verspreiden, worden de gemoederen vooral verhit door de stortvloed aan tegenstrijdige informatie waar de inwoners aan worden blootgesteld.

Nu eens alarmerend, dan weer sussend, soms ook gewoon fout. Het is al meteen raak tijdens de rampnacht zelf, wanneer de tv-verslagggever beweert zich op de spoorwegbrug van Schellebelle te bevinden, terwijl het in werkelijkheid gaat om de bij elke Wetteraar welbekende "IJzeren Brug", waarlangs alle wegvervoer het stadje wordt binnengeleid.

Terrasgangers blijven zingen in de regen

Het wanklankje zet de toon voor een kakofonie van desinformatie en losgeslagen geruchten. Even lijkt de natuur de door mensen veroorzaakte ramp tot een hoogtepunt te zullen opvoeren, wanneer zich onweerswolken samenpakken boven de Wetterse hemel.

Gevreesd wordt dat de regen het gif uit de riolen zal opstuwen. Even ook wordt door de autoriteiten overwogen de volledige bevolking van Wetteren, Schellebelle en Serskamp te evacueren, een onmogelijke opgave. Maar de terrasgangers op de Markt blijven waar ze zijn en zingen in de regen.

Uit het stuk blijkt de grote waardering voor het werk van de hulpverleners en nog meer voor de veerkracht van de gewone Wetterse man en vrouw, die zonder aarzelen naar het tonicum tasten dat het leven ook in de meest hachelijke dagen leefbaar maakt: de humor.

Van een Wetterse brandweerman die de ramp van heel nabij meemaakte, kreeg scenarist Eric Bracke het mooiste compliment. "Met dit toneelstuk heb ik eindelijk het gevoel dat ik de ramp achter mij kan laten", zie die.