En de winnaar is... Mei Finegold

Sinds de opvallende Songfestivalpassage van Dana-Diva-International in 1998 is het de Israëli’s niet echt meer gelukt om hoge ogen te gooien op de liedjeswedstrijd. Maar als het van de 28-jarige Mei Finegold uit Haifa afhangt, voert zij Israël dit jaar opnieuw naar de overwinning. Tenminste, als ze zich kan kwalificeren in de tweede halve finale morgen.

Sinds 1973

Israël, dat voor alle duidelijkheid niet in Europa ligt, neemt al sinds 1973 deel aan de wedstrijd. Dat kan omdat alle landen die lid zijn van de European Broadcasting Unit (EBU) daar het recht toe hebben. "Om dezelfde reden hebben ook enkele Arabische landen het recht om deel te nemen. Zij verkiezen dat echter niet te doen, omdat Israël meedoet. Marokko heeft in 1980 één keer meegedaan, in afwezigheid van Israël, dat omwille van een officiële feestdag niet kon deelnemen", verduidelijkt Hilla Mannes, diehard Songfestivalfan uit Jeruzalem. "En Libanon zou in principe ook mogen meedoen, maar zal dat zeker niet doen zolang Israël in het spel is."

Dana heeft het gedaan

Hilla heeft sinds haar allereerste keer, toen ze acht was en Dana International voor Israël aantrad, geen enkele editie meer gemist. "Ik denk dat je mij wel een fan kan noemen, ja. In het begin was ik vooral gefascineerd door de muziek, maar daarna werd voor mij ook het hele spel achter de schermen en het stemgedrag van de verschillende landen interessant", aldus de nu 23-jarige studente internationale betrekkingen. "Het is eigenlijk allemaal heel erg politiek gekleurd."

Het is ook Hilla niet ontgaan dat het festival de laatste jaren een "shift" richting Oost-Europa heeft ondergaan en dat er nogal wat landen zijn die voor mekaar stemmen en zo de uiteindelijke uitslag manipuleren, "maar ondanks dat alles blijft het een jaarlijks feest waar heel de familie naartoe leeft".

"Same heart"

Israël wil het dit jaar proberen met een soort Songfestivaldancenummer. Mei Finegold zingt "Same heart" met veel overtuiging en laat zich voor de liveshow begeleiden door 2 danseressen (een primeur voor Israël) en een heuse lichtshow. Of dat voldoende zal zijn om de jury te overtuigen, valt af te wachten.

Hilla gelooft in ieder geval in de kracht van het nummer en hoopt zelf op een plek tussen de eerste tien in de finale. "Het is een echt sterk nummer", herhaalt ze een paar keer om haar geloof te onderstrepen. "Normaal gezien is er een orgaan dat de kandidaten selecteert met een jury en zo, maar dit jaar is er maar één kandidaat naar voren geschoven en dat is Mei Finegold. Zij heeft drie nummers voorgesteld aan het publiek dat daar vervolgens één nummer uit mocht kiezen waarmee Finegold naar Kopenhagen kan gaan."

De Israëli’s hebben dus wel het nummer gekozen, maar niet de kandidaat. Het nummer is nogal zwaar op de hand -vind ik zelf- en het blijft ook niet echt hangen. Maar ik ben dan ook geen Songfestivalfan. En nog minder een Israëli.

Andres Putting

Feest

Tijdens de tweede halve finale morgen wordt het nagelbijten. Als dat goed loopt wordt er gefeest op 10 mei. Met de hele familie, want zo beleeft men hier het Songfestival.

Er zijn ook heel veel internetfora, die alle kandidaten volgen en commentaar leveren; er zijn party’s (vaak in gay bars); karaokewedstrijden met alle deelnemende nummers, "maar ik kijk het liefst thuis met mijn ouders, mijn zus en mijn vrienden", zegt Hilla. "Het is een hele belevenis, want als ik er echt zin in heb, versier ik het hele huis met vlaggen en toeters en bellen."

"Hallelujah"

Drie keer al heeft Israël het festival gewonnen met heel uiteenlopende nummers. Wie herinnert zich niet "Hallelujah" van Milk & Honey en "A-ba-ni-bi" van Izhar Cohen & The Alphabeta en dan natuurlijk Dana International, die het songfestival weer even "hot" maakte. Heel even maar, want echt "leven" doet het Eurovisiesongfestival in Israël niet.

"Het nummer van Mei Finegold heeft zelfs niet echt veel "air play" en in de pers vind je ook zo goed als niks terug", aldus Hilla. Dana krijgt dit jaar zelfs navolging: Oostenrijk stuurt een transgenderkandidaat MET baard. Dat illustreert helaas ook een beetje welke richting het Songfestival de laatste jaren opgaat. Hoe extravaganter, des te beter.

Sandra Kim nog aan toe

Hilla kent haar klassiekers. Als ik haar vraag naar haar favoriete nummer moet ze even nadenken, maar zegt dan resoluut: "Luxemburg met een nummer uit 1973. Ik ben sowieso helemaal gewonnen voor de nummers uit de jaren zeventig. Toen zong elke kandidaat nog in zijn of haar eigen taal. Dat waren nog eens tijden."

Of ze misschien ook toevallig Belgische nummers kent, vraag ik haar: "Ja, natuurlijk. Sandra Kim met "J’aime La vie"", en ze begint spontaan te zingen. "Ze heeft gewonnen in 1986, maar ze heeft gelogen over haar leeftijd", weet Hilla nog te zeggen. Ja, wij Belgen wisten lang voor Dana International dat een beetje controverse geen kwaad kan.

The point of the Israeli jury are...

Hilla zou geen echte Eurovisiesongfestivalfan zijn, mocht ze Axel Hirsoux, onze kandidaat voor deze editie, niet kennen: "Sterk nummer, "power" ballade, speelt een beetje op onze emoties met die titel ook, "Mother". Maar de overwinning is voor Armenië of voor de Zweden. Alhoewel de Armeense kandidaat veel krediet verloren heeft door vijandige opmerkingen aan het adres van de transgenderkandidaat. Dat zou hen wel eens hun kans op de overwinning kunnen kosten."