Met FC Multicul United naar Brazilië - Frank Van Laeken

Adnan Januzaj heeft dan toch gekozen voor de Rode Duivels. Dat is goed nieuws, ook al zal vaderlandsliefde wel niet de eerste drijfveer geweest zijn. Ach, als hij straks een paar doelpunten maakt of beslissende voorzetten trapt, wordt dat opportunisme hem en zijn entourage wel vergeven.
labels
Opinie
Aansturen van de 'opinie' teaser o.a. op de home pagina en 'opinie' weergave op een detail artikel. Deze tag zorgt er ook voor het automatisch aanvullen van de 'opinie' overzichtspagina

De huidige kern van onze nationale ploeg begint intussen op een lappendeken van dubbele nationaliteiten te gelijken. Een bewijs dat een multiculturele samenleving wel degelijk kan werken. 1-0 voor FC Multicul United.

Adnan Januzaj

"Officiële bevestiging gekregen dat Adnan Januzaj zich ter beschikking stelt om de Belgische kleuren te dragen voor de rest van z'n carrière!". Met die tweet stuurde @WilmotsMarc woensdag 23 april om 18u38 het heuglijke nieuws de wijde wereld in dat de getalenteerde 19-jarige speler van Manchester United definitief had gekozen voor de Belgische voetbalnationaliteit. Nauwelijks een minuut later voegde de bondscoach daar al aan toe: "Goed nieuws dat een talentvolle speler zich selecteerbaar stelt voor onze @belreddevils!"

Daarmee kwam een einde aan maanden van soapachtige speculaties over de richting die Januzaj zou ingaan. De jongeman had de keuze tussen België, Albanië, Bosnië en Herzegovina en Turkije. Kosovo had ook een mogelijkheid kunnen zijn, mocht dat land ooit erkend worden door de wereldvoetbalbond FIFA. Tot zelfs Engeland aan zijn mouw begon te trekken. Wekenlang werd er heel wat inkt verspild om die avonturen langs de lijn te belichten.

U heeft het dadelijk begrepen: die Januzaj kan een aardig stukje voetballen. Als je hem bezig ziet, op zijn prille leeftijd, dan herken je echo's van de snelheid en de grillige bewegingen van Johan Cruijff, de dribbelvaardigheid van Ryan Giggs en de inventiviteit van Eden Hazard. Voorwaar geen slechte referenties, al moet onze nieuwe landgenoot het wel nog waarmaken.

Opportunisme, jazeker, maar...

'De keuze van het hart', zo werd Januzaj geciteerd na zijn beslissing. Kijk, dan gaan mijn voelhorens spontaan de lucht in. Waarom kiest zo'n jongen écht voor de Rode Duivels? Vaderlandsliefde? Ik durf het betwijfelen. Zijn toekomst situeert zich bij buitenlandse topclubs, zijn jeugd bij FC Brussels en Anderlecht ligt al een tijdje achter ons, België was voor hem slechts een tussenstop op weg naar wereldfaam.

Het geld? Ook al niet. Het klopt dat het bij de nationale ploeg niet alleen meer om de eer gaat en dat er best wel iets verdienen valt, maar dat is een habbekrats vergeleken met de riante lonen in het clubvoetbal.

Opportunisme? Dat zou best kunnen. België is stilaan een topland aan het worden, wat niet van de meeste andere keuzemogelijkheden kan gezegd worden, zelfs niet van Engeland. Bij de Rode Duivels maakt hij op redelijk korte termijn ook kans om in het basiselftal te geraken, als hij tenminste zijn echte doorbraak realiseert en een vaste stek kan afdwingen bij zijn club, waar hij het aflopende seizoen al flitsen kon tonen van unieke kwaliteiten.

Of hij de wereldbekerselectie voor Brazilië haalt, is nog maar de vraag. Wilmots zegt dat Januzaj en zijn entourage geen garanties hebben gekregen. Bovendien lopen er op de flanken, waar hij momenteel bij Man. United wordt uitgespeeld, andere kleppers rond zoals Hazard, Mertens, Mirallas, Chadli en eventueel zelfs De Bruyne, hoewel die tegenwoordig beter tot zijn recht komt in een centrale positie.

Voordeel van Januzaj is dat hij linksvoetig is, zijn concurrenten op de flank zijn allemaal rechtsvoetig. Dat zou de bondscoach meer opties geven. Of dat voldoende is om hem mee te nemen? We zullen zien. Hij haalt ongetwijfeld de preselectie die Wilmots straks zal vrijgeven.

De dubbele nationaliteit

Adnan Januzaj staat niet alleen. Er zijn nog andere grote talenten die op de rand van de doorbraak staan en die de luxe hebben om zomaar een nationaliteit te mogen kiezen. Zakkaria Bakkali speelde op 15 oktober vorig jaar een kwartiertje mee tegen Wales en is daardoor definitief voetbalbelg. Zijn andere optie was Marokko. Bakkali is nog maar 18 en deemsterde na een sterke start bij PSV wat weg, samen met de rest van het team trouwens. Het maakt een eventuele selectie voor Brazilië weinig waarschijnlijk.

Een ander supertalent is Divock Origi, pas 19, die dit seizoen niet weg te denken viel uit het eerste elftal van het Franse Lille. Origi doorliep de jeugdrangen van de Rode Duivels en kan momenteel nog altijd kiezen tussen België en Kenia. Misschien moet hij straks wel de vrijgekomen plaats van de geblesseerde Christian Benteke innemen.

En er zullen er nog wel opduiken, sterren van de toekomst. Dat is uiteraard goed nieuws. Anderzijds mogen we ons dan wel verwachten aan nog meer, breed in de pers uitgesmeerde, bijzonder vermoeiende discussies tussen de entourage van zo'n jonge speler (ouders, makelaars), de club waarvoor hij actief is (voorzitters, trainers) en de geïnteresseerde voetbalbonden.

Het is een voordeel van dubbele of, zoals in het geval van Januzaj, meervoudige nationaliteiten dat de spelers kunnen kiezen achter welke vlag ze lopen en welk volkslied ze uit het hoofd leren, het is een nadeel dat er altijd zoveel getouwtrek mee gepaard gaat. "Elk voordeel hèb z'n nadeel" wist een begenadigde noorderbuur-op-noppen jaren geleden al.

FC Multicul United

Geen beter voorbeeld van de positieve gevolgen van een multiculturele samenleving dan onze nationale voetbaltrots. In de kern van 22 die in 1986 meegingen naar de zo succesvolle Mundial in Mexico zat welgeteld één tot Belg genaturaliseerde speler: Enzo Scifo, van origine Italiaan. De volledige kern was blank. Vandaag is de selectie een veel betere afspiegeling van onze samenleving en rekenen we op voetballers die hun roots hebben in België, Congo, Marokko, enzovoort.

In 1986 kwamen 20 van de 22 spelers nog uit in de vaderlandse competitie, alleen Jean-Marie Pfaff (Bayern München) en Eric Gerets (PSV) waren 'buitenlanders'. Anderlecht was destijds hofleverancier met zeven internationals. Vandaag zie je geen enkele speler uit de basiself wekelijks aan het werk in de Jupiler Pro League. In de kern die binnenkort afreist naar Brazilië zullen er hooguit een handvol spelers uit de eigen competitie zitten en dan nog maar om de bank op te warmen. Dat is nefast voor de kwaliteit van het Belgisch clubvoetbal, maar fantastisch voor de nationale ploeg, want de Rode Duivels meten zich elke week opnieuw met de betere spelers van de wereld.

In tegenstelling tot extremistische nationalisten die tegen beter weten in bloed en bodem blijven eren, ligt de gewone voetbalfan niet wakker van die mengelmoes op het veld. Zo lang 'ze' maar winnen. Zo lang 'ze' maar hun shirt nat maken voor hun professionele vaderland, ook al zijn ze hier niet geboren of hebben ze een andere huidskleur. Zo lang 'ze' ons maar trots maken.

 

(Frank Van Laeken is freelance journalist.)

VRT NWS wil op vrtnws.be een bijdrage leveren aan het maatschappelijk debat over actuele thema’s. Omdat we het belangrijk vinden om verschillende stemmen en meningen te horen publiceren we regelmatig opinieteksten. Elke auteur schrijft in eigen naam of in die van zijn vereniging. Zij zijn verantwoordelijk voor de inhoud van de tekst. Wilt u graag zelf een opiniestuk publiceren, contacteer dan VRT NWS via moderator@vrt.be.