Versailles in Holland

De voorbije zomervakantie werd ik door verschillende radiozenders gevraagd naar m’n favoriete plekje in Nederland. Ze hoopten natuurlijk op een "Geheimtip", een bijzondere plek die geen enkele Vlaming ooit had aanschouwd. Maar ik moest ze teleurstellen. Eigenlijk is mijn favoriete plekje gewoon het Binnenhof in Den Haag, waar ik bijna dagelijks kom. Lucky me.

Het Vlaams Parlement is binnenin best mooi, en het pluche in de Belgische Kamer en Senaat is verleidelijk. Maar het is allemaal een doodse bedoening in vergelijking met het Nederlandse parlement.

Het zal wel niet toevallig zijn, maar het Binnenhof was ook het eerste wat ik vanuit de bus te zien kreeg bij mijn eerste bezoek aan de stad, zo’n 30 jaar geleden. We waren op schoolreis door Nederland en de leraar wees ons op het torentje. “Dat is het kantoor van de premier”, zei hij.

En ik dacht oprecht dat hij een grapje maakte. Dit kon toch niet waar zijn? De eerste minister van een grotemensenland die kantoor hield in het torentje van een sprookjeskasteel?! Zo’n kamertje waarin een jonkvrouw opgesloten moet zitten, tot een verlosser via haar vlecht naar binnen klimt?

Zelfs nu kan ik het soms nauwelijks geloven. Als ik voorbij wandel, moet ik nog altijd een lachje onderdrukken. Dat kamertje waar ’s winters wel eens een eenzaam peertje brandt, is het kantoor van de premier! Het schijnt piepklein te zijn en de beelden tonen ouderwetse lambrisering. Ik wil hier niet weg voor ik daar binnen ben geweest.

Onbewoond eilandje

Die hele kant van het complex is trouwens prachtig, een echt sprookje. De gevel wordt weerspiegeld in een vijver met zwanen en een onbewoond, groen eilandje. Heus, ik verzin dit niet. Er worden zelfs trouwfoto’s genomen. Dat zie ik in de Brusselse Wetstraat niet snel gebeuren. Maar ook de andere drie kanten zijn bijzonder.

Aan de voorkant lijkt het Binnenhof een middeleeuws slot, met een haringkraam naast de monumentale toegangspoort. Langszij kan je met de juiste pasjes binnenkomen via het legendarische Nieuwspoort, de sociëteit waar je volgens de gelijknamige code alles mag zeggen zonder dat het gepubliceerd wordt.

Aan de achterkant van het complex staat het gerestaureerde Mauritshuis te pronken, een ware fata morgana. Daar is ook de moderne ingang van de Tweede Kamer en die geeft geheel strategisch uit op een plein vol cafés en terrassen.

Doorkijkjes en gangen

Ook binnen is het Binnenhof spannend en mooi. Architecten zijn erin geslaagd om de onwaarschijnlijke mix van historische gebouwen te verbinden via verrassende doorkijkjes en gangen. Ik verdwaal er nog altijd maar overal staan moderne lakeien om je de weg te wijzen.

Wie slim is, kan alles doorkruisen: de moderne Tweede Kamer, de antieke senaat, zelfs de partijkantoren. Altijd is het gezellig druk: politici, medewerkers, … Maar ook groepen bezoekers en scholieren van alle leeftijden want alle Nederlanders passeren hier minstens eenmaal in hun leven.

Eenmaal binnen hoef je voor niets meer naar buiten. Achter sommige ramen zie je koks koken en het eten is behoorlijk. Er is een koffiebar waar je kan roddelen, een bibliotheek waar je kranten kan lezen en er is zelfs een souvenirshop. Daar kan je snel een das kopen wanneer je plots minister wordt.

Dorpsplein

Het mooiste stukje is wellicht het binnenplein, waar je de rijke geschiedenis ziet en voelt. Er staat nog een echte ridderzaal uit de 13e eeuw, er is een zuilengalerij. Alle belangrijke politici van de voorbije eeuwen hebben hier rondgelopen, er zijn zelfs mensen terechtgesteld.

Hier zijn complotten gesmeed, achter de ramen werd onderhandeld over de Tachtigjarige Oorlog. Je kan wegdromen in het verleden op een van de bankjes bij een fontein, maar er is ook veel te zien in het nu. Want dit is ook een atrium, een levendig dorpsplein waar altijd iets te beleven valt.

Hier brak na de dood van Fortuyn bijna de revolutie los. Hier stapt het koningspaar op Prinsjesdag uit de gouden koets. Hier zag ik onze koningin Mathilde haar hoge hakken stuk lopen tussen de kasseien. Altijd is een gids in de weer met een groep toeristen, dan kun je even meeluisteren. Er staat een ijscoman voor de zoetekauwen.

Ergens in een hoek worden stellingen opgebouwd, want het Binnenhof vraagt voortdurend onderhoud en dat houden de Nederlanders netjes bij. Autochtonen op de fiets nemen de doorgang als shortcut, voor hen moet je uitkijken. En meestal staat er ook een glimmende, zwarte auto te wachten op een excellentie die bij het buitenkomen steevast glimlachend met omstaanders op de foto gaat.

Het Binnenhof is theater met schitterende decors, een historische film waar je middenin zit. Dit is het centrum van de macht in de lage landen, en tegelijk doodgewoon. Dat kan alleen in Nederland. U begrijpt het al. Mocht ik hier onverhoeds iets uitspoken waarvoor ik levenslang achter de tralies moet, dan hoop ik op opsluiting in het Versailles van Holland, het Binnenhof.