Pharrell laat Sportpaleis behoorlijk “happy” achter

Geen mannelijke ster die momenteel harder schittert in muziekland dan die van Pharrell Williams. Het Amerikaanse wonderkind zakte met zijn “The Dear G I R L Tour” af naar het Antwerpse Sportpaleis. Ongeveer anderhalf uur lang deed de Amerikaan zijn best om het Belgische publiek te behagen met een resem hits, en daar lukte hij meer dan aardig in. Feestgedruis met een vleugje levenswijsheid, werd het uiteindelijk.

Moeten we hem nog voorstellen, de man die verantwoordelijk is voor de drie grootste hits van het voorbije jaar, nl. “Get Lucky” van Daft Punk, “Blurred Lines” van Robin Thicke en zijn eigen “Happy”. Pharrell Williams heeft van groove zijn handelsmerk gemaakt. Zijn voornaam wordt de laatste tijd trouwens meestal vernoemd zonder familienaam, net als bij die andere grootheid Elvis. De man is een muzikaal merk geworden. Maar kan de sterproducer ook overtuigen als frontman?

Wachten op de hits

Zoals alle grote sterren laat Pharrell even op zich wachten voor hij zijn entree maakt op het opvallend sobere podium. Tussen verschillende trapjes staan de instrumenten opgesteld. Op het achterste doek hangt een groot led-scherm, en ook in het podium zijn nog een aantal lichtpanelen verwerkt.

Ook op de eerste woorden van mister Pharrell zelf is het even wachten. Pas halverwege het openingsnummer “Come get it bae” horen we “Antwerp, do you like my new jacket”? Het sportief jasje met bloemenprint vliegt na het eerste lied aan de kant. Danst duidelijk een pak makkelijker, zo blijkt uit enkele moves diep door de knieën.

Hoewel het publiek er veel zin in heeft, neemt het concert door de recentere beginnummers niet echt een jumpstart. Toch zorgt Pharrells kenmerkende silhouet met hoed nog voor de eerste muzieknoot al voor een oorverdovend gegil. Maar een groot deel van de zaal is gekomen voor de grote hits, en daarop is het even wachten. Pas bij het vierde nummer “Marilyn Monroe” gebeurt er iets. Pharrell maant iedereen aan om mee te zingen, en op de tribunes springt veel volk recht.

Sterke kopman van een geolied team

De Amerikaanse zanger en producer is intussen al 41, maar geeft meer de indruk van een energieke twintiger. Pharrell heeft er veel zin in en maakt behoorlijk veel contact met het publiek. Enthousiast zwaaien of zijn fans paaien in zijn bindteksten: niets is hem teveel. “Wauw, dit is zo overdonderend mooi, bedankt om hier te zijn”, klinkt het onder meer.

Toch is de superster niet te beroerd om toe te geven dat hij maar een onderdeel is van de hele show. Zowel de backing vocals als de danseressen hebben een belangrijke rol op het podium. “Iedereen die hier staat, is het beste van het beste”, klinkt hij dankbaar.

Zeker vocaal kan Pharrell wat ondersteuning gebruiken. Akkoord, er zitten heel wat passages in kopstem in zijn nummers, maar die nemen de backingvocals naarmate het concert vordert steeds vaker op zich. Toch zit de show muzikaal zo goed in elkaar dat het niet altijd duidelijk is wanneer Pharrell zelf zingt en wanneer niet. Slechte playback valt soms op, een slimme mix op het mengpaneel niet bepaald. En omdat de man zo enthousiast is, en zich vlot op het podium beweegt, doen die "truken van de foor" eigenlijk geen afbreuk aan de show.

Koning van de samenwerking

Na enkele nummers uit zijn tweede soloplaat “G I R L” is het tijd om het Sportpaleis te tonen waarom Pharrell een van de absolute topproducers van de laatste jaren is. Hits waar hij een hand in heeft zullen elkaar snel opvolgen, te beginnen met “Brand new” van Justin Timberlake. “Ik ga jullie alles proberen geven wat ik in mij heb, vanuit het diepste van mijn hart”, belooft hij.

Wanneer de eerste tonen van “Hot in herre” van Nelly weerklinken, is het publiek klaarwakker. Toch hebben al die succesvolle co-producties ook een nadeel: alle gastzangers worden op tape afgespeeld. Pharrell vindt het soms nodig om de teksten opvallend mee te lippen. Maar dan toont hij even zijn sixpack, en lijkt die slechte playback snel vergeten.

Na de backingvocals is het tijd voor de achtergronddanseressen om te stralen. Pharrell verdwijnt daarvoor zelfs even van het podium. Stuk voor stuk halen ze tijdens een solodans hun meest rauwe hiphopmoves boven, aangevuld met getwerk waar Miley Cyrus jaloers op zou zijn. Tijdens de korte dansjes weerklinken opnieuw enkele van Pharrells bekendere co-producties, zoals “Milkshake” van Kelis en “I’m a slave 4 u” van Britney Spears. “Hoe geweldig zijn deze vrouwen”, klinkt het retorisch uit Pharrells mond.

Weg met de smartphones

Na dat korte dansintermezzo keert de zanger (nu met een sjaaltje rond het hoofd) terug voor een rondje nostalgie. “We vergeten een ding, de genesis van alles en dat is N.E.R”, “DDDDDDDD”, klinkt het oorverdovend. De groepsnaam van Pharrell Williams en Chad Hugo ligt duidelijk nog vers in het geheugen.

Tijdens dat rondje N.E.R.D. worden enkele fans vanop de eerste rijen uitgenodigd op het podium. De jongeren weten niet wat hen overkomt, en willen dat unieke moment vastleggen met hun smartphone, maar dat is buiten Pharrell zelf gerekend. Die legt zijn optreden zelfs even stil met de duidelijke mededeling “het is tijd voor N.E.R.D., niet om foto’s te maken. Jullie zijn toch gekomen om te feesten, niet?” Ook de jongen die zijn fankalender op een slinkse manier het podium opsmokkelt, is eraan voor de moeite. Er zal gedanst worden op het podium en niets anders.

Na “Rock Star” en “Lapdance” worden de jongens op het podium vriendelijk verzocht om plaats te maken voor een extra lading meisjes, tijdens “She wants to move”. Pharrell zegent al zingend de buik van een zwangere vrouw op het podium, en drukt zijn gelegenheidsdanseressen na het nummer stuk voor stuk stevig tegen zich aan. Maar ook hun vrouwelijke charmes kunnen hem niet overtuigen tot een selfie.

Feest en emotie hand in hand

Dat Pharrell ook graag de gevoelige snaar raakt, blijkt in “Beautiful”. De zanger spot in de tribunes een meisje in een rolstoel, dan enthousiast geniet van zijn muziek. Hij lijkt even enkel voor haar te zingen, alvorens zich weer in het feestgedruis te storten op “Drop it like it’s hot” van Snoop Dogg. Het feest is blijft verdergaan tijdens “Lost queen” en “It girl”. Pharrell krijgt zelfs een eerste beha naar het hoofd geslingerd. “Ik hou ervan hoe mijn show volledig rond vrouwen draait”, knipoogt hij.

En dan is het tijd voor een langgerekte finale met een stukje “Hollaback girl” van Gwen Stefani, alvorens Pharrell twee nummers loslaat waarop iedereen heeft gewacht: meezingmoment “Blurred lines” vloeit halverwege moeiteloos over in de gitaartune van “Get lucky”. Zowel Pharrell als de zaal zijn nu ontketend. De bisronde opent met “Lose yourself to dance” dat zich traag op gang trekt, gevolgd door “Gust of wind” waarbij Pharrell zich gewillig laat bepotelen door pubermeisjes op de eerste rij.

Voor de eerste tonen van de onvermijdelijke afsluiter “Happy” weerklinken, maakt Pharrell ruimte voor een boodschap. “Onze smartphones, computers en televisies worden bevolkt door angst. Maar die stopt vanavond. Want voor mij overwint liefde alles. En daarom haal ik er twee mensen bij die niet bang zijn.” Het rolstoelmeisje dat eerder op de avond al de show stal, wordt samen met een jongen in een rolstoel onder een oorverdovend applaus het podium op gereden.

“Happy” wordt een langgerekte ode aan de vrolijkheid. Beide kinderen op het podium weten niet wat hen overkomt. Het meisje laat haar rolstoel enthousiast rondjes draaien rond Pharrell, de jongen wiegt ritmisch mee. Het is aandoenlijk hoeveel aandacht Pharrell aan de kinderen besteedt. Ze krijgen een plaatsje in zijn afscheid en groepsknuffel met zijn bandleden en mogen het applaus in ontvangst nemen. Minuten nadat het zaallicht is aangegaan, is Pharrell nog met de kinderen aan het praten en gaat hij uitgebreid met hen op de foto. Met dat hartverwarmende “happy” gevoel stroomt het Sportpaleis gemoedelijk leeg.