(M)IS - Jürgen Mettepenningen

Daags nadat de eerste journalist door IS was onthoofd, sprak de toiletmevrouw aan het station van Leuven me er spontaan over aan toen ik bij haar etablissement aankwam. Er moet blijkbaar zo’n bordje op mijn voorhoofd staan waarop staat dat ik de ideale persoon ben om me op een moment dat het nijpt over onthoofdingen aan te spreken…

Nadat ik gedaan had wat een mens nu eenmaal moet doen, begon ze er opnieuw over toen ik buitenkwam. Het bordje was dus niet mee weggespoeld, dat was duidelijk. Ik luisterde, gehoorzaam als ik ben aan situaties waarin een mens terechtkomt. Dat het toch wel wreed was en dat het geen naam had, zo zei mijn toiletmadam. En dat ze niet kon geloven dat dat nog iets met geloof te maken had. Groot gelijk, madam. En toen wandelde ik naar de Bondgenotenlaan. Aha, what’s in a name: bondgenotenlaan! Ik had zonet op het toilet een coalition of the willing gesmeed, op voorzet van de toiletmadam: een bondgenootschap van mens tot mens. Geloof me: er is niet alleen tussen staten maar ook in onze straten een breed draagvlak voor militaire acties tegen IS !

Godsdienst versus geweld

Overal in de islamitische wereld klinken geluiden van geleerden en leiders die hetzelfde zeggen als mijn toiletmadam. Onthoofdingen horen niet bij de islam – IS onthoofdt met zijn wreedheden de islam. Waar is de barmhartigheid, waarmee de koran God omschrijft en aanroept? Bij iedere gruweldaad in naam van de islam wordt aan Gods barmhartigheid onrecht gedaan, zo eenvoudig is dat. Dat geldt overigens ook voor christenen, die in hun midden ook een schare fanatici hebben die geweld legitimeren op grond van het geloof. Misplaatst, punt.

Nood aan duiding

Maar wat weten wij (nog) van het geloof van elkaar, ja van wereldreligies? En hoe worden wij daarover geïnformeerd? Via kranten, journaals en het internet, uiteraard. Sta me toe in deze blog de vraag te stellen die er toe doet: hoe is het mogelijk dat op geen enkele nieuwsredactie van kranten, radio en televisie een journalist zit die écht gespecialiseerd is op het vlak van religie?

Ik heb het dus niet over degene die toevallig geïntrigeerd is door pausverkiezingen, bisschopsbenoemingen en 9/11… Maar hoe is het mogelijk dat precies de aanslagen van 9/11, van Madrid en Londen, de conflicten in het Midden-Oosten, Soedan en noem maar op, er niet toe geleid hebben dat religie meer geduid wordt in onze media?

Ga het maar na in hoeveel brandhaarden ter wereld godsdienst een belangrijke rol speelt, of het nu een ontsporing van die godsdienst is of niet (meestal een grote ontsporing). Veel gruwelijke feiten op onze wereldbol kunnen niet adequaat worden geduid als ook de component van de godsdienstige motivatie niet ten volle wordt meegenomen.

Oproep

Om een ontsporing te duiden, is het van belang te weten waar het om gaat, wat ‘normaal’ is en hoe het hoort te zijn. Journalisten hebben daarin een grote verantwoordelijkheid. Zij informeren ons immers, reiken duiding aan en geven zo de voorzet van de opinie die u en ik over iets vormen. Waar we specialisten hebben over de VS, Rusland, economie, justitie en de Wetstraat, heb ik in mijn krant en journaal ook nood aan duiding van een specialist in godsdienst, religie en levensbeschouwing. Mijn coalition of the willing in de straten van Leuven zou er zeer dankbaar voor zijn!

(De auteur is theoloog)

lees ook