Charles Michel krijgt de job die niemand wilde

Als de logica na de verkiezingen gerespecteerd was gebleven, hadden we nu Bart De Wever als premier. Of Kris Peeters. Of Didier Reynders, als het dan toch een Franstalige liberaal moest zijn. Een portret van de man die uiteindelijk de job krijgt die niemand wilde of mocht hebben.

“Het premierschap kun je, als Franstalige, niet weigeren”. Toen Kris Peeters nog maar net uit de race om het premierschap gekegeld was, eiste Louis Michel meteen de Zestien voor zijn partij op. Of liever: voor zijn zoon, Charles. Die moest waarmaken wat Louis nooit vergund was. In de paarse regering waar vader Michel jaren in diende, kon er maar één liberaal de numero uno zijn, en dat was Guy Verhofstadt. Niet Louis.

Charles Michel, nog altijd maar 38, heeft lange tijd het stempel van fils à papa meegedragen. Hij was pas 24 toen hij als minister debuteerde in de Waalse regering, en daarna volgde een blitzcarrière die hem in een rechte lijn naar de Zestien leidde. Zijn familienaam heeft hem daarbij niet gehinderd, maar zijn reputatie is goeddeels onterecht.

"Eigenlijk lijkt hij veel meer op zijn moeder dan op zijn vader”, klinkt het in de omgeving van de Michels. Dat betekent dat Charles een veel bedachtzamer en rustiger persoon is dan de exuberante en vaak emotionele Louis. Veel punctueler ook. “De beste leerling van de klas, zeg maar. Die koste wat kost wil slagen in alles wat hij doet."

Voornaam: Charles

Maar ondanks zijn familienaam heeft Michel zichzelf een weg gebaand door de wolfijzers en schietgeweren waarmee de Wetstraat bezaaid ligt.

In zijn eigen partij deed hij dat aanvankelijk nog met de hulp van zijn vader: zonder Louis was Charles er niet in geslaagd om de Renaissancegroep rondom Didier Reynders te bedwingen en partijvoorzitter te worden. Maar dat de nieuwbakken premier ondertussen de verkiezingen won in Wallonië en Reynders die verloor in Brussel, maakte zijn gezag in eigen rangen onbetwist.

Niet op de foto

Nu moet Michel zijn hakken zetten als premier, en sleutelen aan het vertrouwen onder de coalitiepartners. Dat was aanvankelijk maar minnetjes. Bart De Wever verkondigde – na die nacht waarin Kris Peeters' ambities als premier gefnuikt werden – hardop dat hij geen Franstalige premier hoefde. En Charles Michel vertrouwde het zaakje evenmin. Dat was al voor de verkiezingen zo – toen hij "racistische ondertonen" ontwaarde bij de N-VA.

Eén anekdote is op dat vlak sprekend. Kort na de verkiezingen ging Michel als partijvoorzitter op de koffie bij informateur De Wever, maar hij weigerde achteraf een foto met de man die hij als boeman zag. “Hij dacht dat het een valstrik was”, klinkt het in N-VA-kringen, “en stemde pas toe toen we hem verzekerden dat ook Elio Di Rupo en Paul Magnette een foto hadden laten nemen.” (foto)

Ondertussen is dat vertrouwen er wel, al blijft Michel op zijn hoede. Tot op het laatst weigerde hij zich te outen als premier. "Niet onlogisch natuurlijk", zo gaat het in MR-kringen. "Want het risico bestond dat hij als Franstalige premier een N-VA-programma zal moeten uitvoeren."

Hoe dan ook zal de linkse oppositie van PS en CDH dat beeld graag bestendigen. En het is niet het enige gevaar dat Michel bedreigt.

Er is ook nog Didier Reynders, die zich niet zomaar neerlegt met een rol op de tweede rij en nog altijd partijvoorzitter wil worden. En hoe run je de regering als goed huisvader als de écht sterke mannen en vrouwen - De Wever, maar ook CD&V-voorzitter Beke of zijn Open VLD-collega Gwendolyn Rutten - verkiezen om aan de zijlijn te gaan staan. Als Michel er niet in slaagt om die gevaren te bezweren, gaat hij een zware tijd als premier tegemoet. 

Bio

  • Charles Michel is 38, in 1999 werd hij voor het eerst volksvertegenwoordiger
  • In 2000 werd hij minister van Binnenlandse Zaken en Openbaar Ambt in de Waalse regering
  • In 2007 werd hij federaal minister van Ontwikkelingssamenwerking
  • Sinds 2011 was hij voorzitter van de MR