DAG 2: "Veerkracht"

De ebola-epidemie in West-Afrika is nog niet ingedijkt. Zowat 5.000 doden zijn er nu al. In Liberia en Guinee lijkt het te stagneren, maar in Sierra Leone worden nieuwe gevallen gemeld. VRT-journaliste Katrien Vanderschoot is in Sierra Leone om te kijken hoe ebola daar de samenleving ontwricht.

Het is anders dan ik het me had ingebeeld. Geen schichtige mensen, geen lege straten, geen zieken in de goot. Nee, straatventers, vrouwen met plastic kommetjes op hun hoofd, winkels met autobanden, sportschoenen en trouwjurken.

Uit die laatste winkel komt een hels kabaal wanneer we er voorbijrijden in de vooravond. Er wordt gefeest! Stel het je voor: een piepklein huisje met mensen dicht op elkaar gepakt, en dat in een land vol plakkaten met "Beware, ebola is real" , "Raak elkaar niet aan"…

Zes maanden is het al sinds de eerste ebola-dode viel in Sierra Leone. De overheid heeft de noodtoestand uitgeroepen, sloot de scholen en sportclubs en liet in september iedereen drie dagen thuisblijven. Maar zes maanden zonder fysiek contact is lang, te lang voor de inwoners van dit land.

Wij, Westerse cocooners, zouden het nog een tijdje volhouden – hoewel – maar Afrikanen leven vaak op straat, het is er koeler dan binnen, ze moeten ook eten gaan kopen, dag na dag, want voor hamsteren zijn de meesten te arm. En de informele economie, met z’n straatwinkeltjes, is voor velen de enige bron van inkomsten. Het is duidelijk dat de aandacht verslapt, dat gewenning optreedt, dat mensen niet meer opkijken wanneer er af en toe een ziekenwagen voorbijrijdt.

Maar Sierra Leonezen zijn ook gedreven mensen. Ik was behoorlijk onder de indruk van de twee leerkrachten die vanuit een kleine radiostudio hun lessen in de ether sturen naar maar liefst 100.000 enthousiaste leerlingen overal in het land. “We zijn er zeker van dat ze op die manier kunnen bijblijven en na de epidemie de draad weer kunnen oppikken”, zegt Morie Saffa.

De Wereldgezondheidsorganisatie krijgt nu al verhalen binnen van meisjes die genezen zijn en later ook verpleegster willen worden. "Ja, het is een veerkrachtig volk", beaamt UNICEF-medewerker Lieve Milissen (foto), die hier al werkte tijdens de burgeroorlog in de jaren 90. "Ondanks al hun tegenspoed geven ze hier de moed niet op." Ik ben onder de indruk van haar idealisme en empathie. Ook zij komt hier toch ook maar het gevaar trotseren om Sierra Leone uit dit nieuwe dal te helpen halen. Wat een contrast met de landgenoten die bang zijn van elke zwarte op een Brusselse tram.