Night of the Proms viert 30e editie met krachtig verjaardagsconcert

De Night of the Proms mochten gisterenavond 30 kaarsjes uitblazen. Dat werd in het Sportpaleis gevierd met een stevig optreden als start van een nieuwe concertreeks. Orkest Il Novecento en koor Fine Fleur waren van de partij als vaste waarden. Verder konden Hooverphonic, CeeLo Green en Blue het publiek bekoren, naast het onverwoestbare “Music” van John Miles.

In de voorbije 30 jaar is gebleken dat de mix van popnummers en klassieke topmuzikanten aanslaat. Maar in tegenstelling tot wat u misschien zou verwachten, weten niet enkel veertigplussers die programmatie te smaken. Ik liet me bij mijn kennismaking met de Proms verrassen door de grote groep aanwezige jongeren.

Jong geleerd is oud gedaan

Sommige ouders nemen hun kroost al van jongsaf aan mee naar de Proms, zo ook een moeder met drie dochters, van respectievelijk 15, 13 en 10 jaar oud. “Voor de jongste is het de eerste keer, de andere twee hebben het al meegemaakt. Ze vonden het zo leuk dat we hier vandaag weer zijn.”

Tweede observatie: de Proms blijken een ideale schooluitstap. Verschillende jongeren zijn onder begeleiding van hun leerkracht naar het Sportpaleis gekomen. “Onze muziekleerkracht had over John Miles verteld in de les”, vertellen twee Antwerpse meisjes van 16. “Nu zijn we hier met de hele klas. We hebben er al veel over gehoord van onze ouders, al hebben zij ons nooit meegevraagd (lachen).”

Een uitgelaten, Limburgs vriendinnengroepje trekt de aandacht. Hun leeftijd ligt rond de 15 jaar. Ze zijn op klasuitstap. Voor sommigen zijn het niet hun eerste Proms. “We zijn daarom niet per se fans van klassieke muziek, maar het is wel leuk om dat genre met veel show te leren kennen”, klinkt het.

Een derde groep jongeren die goed vertegenwoordigd is, zijn de studentenverenigingen. In de massa op het middenplein vallen ze met hun typische linten en labojassen uiteraard op. Leen uit Sint-Niklaas zit bij een studentenclub voor wie de Proms een vaste uitstap zijn. “We spreken af met andere studentenverenigingen. We komen met de bus, en daar begint het feest voor ons al”, lacht ze.

“Het is een traditie geworden, een populaire activiteit waar bij onze leden veel animo voor is. En voor mij is het zeker bijzonder, want ik speel zelf harp én ik ben fan van Hooverphonic.”

Een accordeoniste en de man van “die ploat”

Nadat iedereen zijn plaats heeft ingenomen, gaat het Il Novecento-orkest onder leiding van Robert Groslot wervelend van start. Je hoeft geen kenner van klassieke muziek te zijn om te horen dat de muzikanten ijzersterk spelen. Een staaltje filmmuziek uit “Lord of the Rings” helpt natuurlijk om het klassieke genre toegankelijker te maken, net als een percussionist die het publiek ophitst. Het Fine Fleurkoor start verrassend met popnummer “Chandelier” van Sia en moet niet onderdoen.

Naar goede gewoonte stellen de Proms een klassiek instrument centraal, en dat is dit jaar de accordeon. De Letste soliste Ksenija Sidorova speelt met veel gevoel en expressie. Nu eens in een avondjurk, dan weer in een strakke lederen broek. Op de Proms kan het allemaal. Sommige deuntjes klinken als melancholische tangoritmes, anderen zijn licht en sprookjesachtig.

De eerste gastact wordt aangekondigd met een fragment van Antwerps burgemeester Bart De Wever. Het legendarische “Zet die ploat af”, voor de gelegenheid “zet die ploat oep”, volstaat om Sam Sparro te introduceren. Hij brengt de originele versie van “Happiness”, gekleed in een stijlvol. klassiek kostuum met pitteleer. Zijn outfit past ook perfect bij zijn tweede nummer “Black and gold”.

Hooverphonic, de geknipte Belgische Promsact

Volgens de organisatie is Hooverphonic “ de gedroomde act van eigen bodem”. De groep heeft een sterke livereputatie, en Alex Callier maakt nummers met ruimte voor klassieke instrumenten en een bombastisch element. Bovendien heeft de groep sinds hun plaat en tournee “Hooverphonic with Orchestra” ervaring met grootse producties.

Een ding is vanaf het begin duidelijk: zowel de groep als het publiek hebben veel zin in hun passage op de Proms. Hooverphonic mag uitzonderlijk vijf nummers brengen, in tegenstelling tot de andere gastartiesten die het bij twee of drie nummers houden.

Zangeres Noémie Wolfs begint alleen en ingetogen aan “The night before”, maar wordt meteen ondersteund door warme strijkers. Haar gezicht wordt geprojecteerd op de grote schermen. Het plaatje klopt. Daarna volgen meteen “Anger never dies”, ingezet door dezelfde strijkers en klassieker “Sometimes” waarin de blazers mogen schitteren en het koor ondersteunt. Band en orkest worden luid toegejuicht. Het is nu al wachten op de tweede ronde.

Een zwarte soulstem en een boysband

De Proms trokken voor hun verjaardagseditie de kaart van de jonge acts. De gemiddelde leeftijd van de gastartiesten ligt, niet toevallig voor de verjaardagseditie, rond de 30 jaar.

Vlak voor de pauze mag soul- en hiphopartiest CeeLo Green aantreden. Een kleine zwarte man, met een grootse stem, die voor de gelegenheid een soort pyjama met swarowskikristallen draagt. Op de eerste tonen van zijn hit “Crazy” gaat iedereen goed mee, bij opvolger “Bright lights, big city” lukt dat minder.

Na de pauze weerklinkt er gegil vanop het middenplein. De Britse boysband Blue, die op de rijen voor mij geen belletje doet rinkelen, brengt hun hit “All rise”. Met de danspasjes zit het snor, met die stemmen een tikkeltje minder. Bij hun tweede nummer, een cover van Elton Johns “Sorry seems to be the hardest word” maken ze hun wankele start goed. Al vraag ik me vooral af waar het vierde Bluelid, Simon Webbe, is gebleven.

John Miles, koning van de Proms

Ondanks een uitstekend orkest en goede tot sterke gastzangers, is er maar een man die zich de koning van de Proms mag noemen: John Miles. Zijn nummer “Music” is door de jaren heen uitgegroeid tot de hymne van de Night of the Proms.

Vooral oudere concertgangers zitten op dat lied te wachten. “We komen voor “Music”, dat brengt meteen sfeer en traditie”, zo klonk het eerder op de avond bij een groepje zestigers. Dat het nummer vlot wordt meegebruld en de sfeer tijdens “Music” een hoogtepunt bereikt, hoeft dus niet te verbazen.

Toch is het nummer misschien verrassend niet de gedoodverfde afsluiter van het concert. Miles brengt ook nog rockklassieker “Bohemian Rhapsody” van Queen. Gesteund door het orkest en het koor blijft zijn versie zeker overeind.

Beatles als afsluiter

Na de passage van Miles trekt de finale zich op gang. Il Novecento en Fine Fleur brengen een overdonderende versie van “Carmina Burana”. CeeLo Green keert, deze keer met bolhoed, terug voor zijn andere grote hit “Forget you”. Sam Sparro, in een zwart kostuum, brengt “Virtual insanity”.

Bij de herintrede van Hooverphonic barst het enthousiasme los. Zeker wanneer de herkenbare viooltune bij de start van “Mad about you” weerklinkt. Zangeres Noémie maakt er een hese, maar doorleefde versie van. Kippenvel. De hit uit 2000 vloeit naadloos over in de recente single “Amalfi”. Het nieuwe, klassieke jasje past het nummer perfect. Noémie lijkt zich helemaal op haar gemak te voelen in het grote Sportpaleis en port de massa aan tot een “nanana”-meezingmoment.

Tenslotte keren alle gastartiesten terug voor een cover van Beatlesnummer “Let it be”. Noémie staat haar mannetje tussen de buitenlandse kleppers. De mannen van Blue hebben opvallend veel aandacht voor de backingzangeressen en de accordeoniste. Sam Sparro oogst applaus met een straffe solo.

Raymond en Alex van Hooverphonic genieten zichtbaar, en het Sportpaleis samen met hen. De ledlichtjes worden nog een laatste keer bovengehaald. Al is voor de studenten op het middenplein het feest duidelijk nog lang niet voorbij.