DAG 4: "Batterijen opladen in Bo"

De ebola-epidemie in West-Afrika is nog niet ingedijkt. Zowat 5.000 doden zijn er nu al. In Liberia en Guinee lijkt het te stagneren, maar in Sierra Leone worden nieuwe gevallen gemeld. VRT-journaliste Katrien Vanderschoot is in Sierra Leone om te kijken hoe ebola daar de samenleving ontwricht.

Rrrrrrr. Rrr. Rrrrrr…. En dan niets meer. "Platte batterij" , zegt de chauffeur . "Ik ga wel een nieuwe halen". Maar wanneer we vanmorgen de lange reis naar Bo moeten aanvangen, begint de jeep opnieuw te hinniken. Ik zie al doembeelden voor me van een panne op een verlaten weg en begin me op te jagen, maar na een paar waarschuwingen en ultimatums komt het in orde.

“35,6 , that is okay”

Onderweg volgt nog oponthoud, want aan elke grote kruising staat "police stop". Uitstappen, een temperatuurpistool tegen je hoofd. "35,6 , that is okay". Ook buiten is het bijna 35 graden, maar daar denk je niet aan in deze omstandigheden, zeker niet wanneer we het ebola-centrum van Artsen Zonder Grenzen naderen.

Voor de reis had ik hier ook doembeelden van, maar het nieuwe complex ziet er veel minder luguber uit dan ik vermoedde. Is het door het propere uitzicht van de helihaven met grijze keien of de felwitte tenten? Is het doordat je op een veilige afstand wordt gehouden van pijn en vunzigheid en je geen brakende of bloedende patiënten kunt zien? Of is het door de vrolijkheid van de Vlaamse apotheker Lieve Poppe, die op haar fiets komt aanrijden alsof ze op weg was naar een koffiebar in Gent?

"Soms moeilijk om elke dag doden te zien"

Maar schijn bedriegt. Wanneer ik toch een klein beetje dichter kom en Caroline in haar groene pak en witte laarzen kruipt, komen de muren naar me toe en wordt de omgeving wel angstaanjagend. Hier hangt de dood rond, hier kan elke aanraking er een teveel zijn. Ik loop geen risico, ik ken mijn grenzen en ben op mijn hoede, maar deze hulpverleners moeten elke dag opnieuw in die ondraaglijk hete pakken kruipen en elke dag opnieuw opletten.

In de voortent komt de hygiënist Sheku voorbij. Hij zegt me dat hij de lijken moet wassen, een vieze klus waar hij ’s nachts van wakker ligt. "Hoe hou je je hier recht?" vraag ik aan Lieve en Caroline. "t Is soms moeilijk om elke dag doden te zien", zegt ze, "zeker wanneer het om kinderen gaat, maar gelukkig zijn we een goed team en steunen we elkaar heel goed. Daar laden we onze batterijen mee op."