Hangt er elektriciteit in de lucht? - Jürgen Mettepenningen

2 november (Allerzielen), 9 november (25ste verjaardag van de val van de Berlijnse Muur), 11november (Wapenstilstand)... Opeenvolgende dagen van herinnering in een jaar dat sowieso al door herinnering is getekend. En terwijl daarbij een context van ‘peis ende vree’ zou passen, getekend door stilte die zich laat vullen met terugblik en eerbied, barst de onrust los van een sociaaleconomische hete herfst, die dan ook nog eens wordt aangedikt met donkere dagen en soms dito gedachten.

Lichtjes in alle kleuren doen precies in zo’n periode deugd om herinneringen minder grijs te maken, gedachten een milde lichtvoetigheid, gegroefde voorhoofden een verfrissend washandje van hoop. Wat licht al niet vermag. En dan, plots, is er het afschakelplan… Dreigend is daar het apocalyptisch beeld van een computer die het laat afweten vooraleer ik mijn bestand bewaard heb, de garagepoort die niet meer reageert wanneer ik op het knopje druk, en de bel die ik niet meer hoor wanneer de postbode daar staat.

Persoonlijk word ik al de berichtgeving en angstaanjagerij moe omtrent het risico dat ik brood van gisteren niet meer kan roosteren in mijn helverlichte keuken, terwijl ik ondertussen op inductieplaten een eitje bak. Voor alle duidelijkheid: dit gebeurt enkel op zondag bij ons thuis, en dan nog niet eens elke week. Maar ter zake: is het niet triest dat we straks via onze media geïnformeerd zullen worden op zaterdagavond hoeveel risico er is dat op zondagochtend broodrooster, licht en kookplaat het even niet zullen doen? In België, anno 2014! In het tijdperk waar een massa van onze zaken op elektriciteit draaien of erdoor opgeladen moeten worden willen ze kunnen werken…

Een luxeprobleem?

Het dreigend tekort aan elektriciteit is een basisprobleem. Hoef ik de berichten te pikken dat een stroomuitval geen uren aan een stuk zal duren? Echt geruststellend… Alsof ik straks met mijn buurman de blijheid dien te delen dat het ‘slechts’ een panne van een uur was… Sinds wanneer leef ik eigenlijk in een land waar ik een blog moet schrijven over elektriciteitspannes?

En toch is de elektriciteitsproblematiek ook een luxeprobleem. Wanneer men niet nadenkt vanuit de eigen problemen en ongemakken die een stroomuitval zou teweegbrengen, maar vanuit het perspectief van armen in eigen land en daarbuiten, die een lege maag hebben en niet altijd even solidaire medemensen. En de vluchteling, sans-papier of dakloze dan? Die ligt niet zozeer wakker van elektriciteit, dan wel van een beschutte plaats om straks de nacht te overleven om daarna naar de stationshal te wandelen. Wat te denken van zoveel mensen voor wie veiligheid, een dak boven het hoofd, eten voor de kinderen, zekerheid omtrent de job of een combinatie van deze factoren zoveel belangrijker zijn dan elektriciteit? Soms denk ik: mocht ik de intensiteit van mijn ergernis over eigen ongemakken eens omzetten in even intense betrokkenheid op de drama’s die gebeuren in het persoonlijk leven van arme en behoeftige mensen…

Aanpakken die boel

Nieuwe zegswijzen of spreuken zullen ontstaan vanuit de realiteit zoals die zich aankondigt. ‘Even wispelturig zijn als elektriciteit’, bijvoorbeeld. Of wat dacht u van: ‘Wat niet afgeschakeld is, wordt ingeschakeld’? Op de duur gaan we in de toekomst nog jaarlijks op een specifieke datum de gebeurtenis herinneren waarop het licht – en daarmee de elektriciteit – voor een hele poos de geest gaf…
Alle gekheid op een stokje. Als het licht uitvalt, mag er niet enkel noodverlichting zijn, maar moet er ook een fundamentele oplossing komen. Dit dossier moet aangepakt worden, liefst voordat het donker wordt. Laat ik mijn burgerverantwoordelijkheid hier dan maar nemen en dus als eenvoudig denkend man een eenvoudig voorstel doen. Het voltage van mijn suggestie is dus wellicht beperkt, maar toch… Wie om zes uur à half zeven ’s ochtends met een vliegtuig over ons land vliegt en naar buiten kijkt, weet dat dit België is. Een helverlichte vlakte dient zich daar aan (en het is niet mijn keuken). Als je dan alle info hoort over afschakelplannen, dan denk je: begin nu toch eens met al die nutteloze verlichting af te schaffen op uren waarop die voor heel veel mensen van geen betekenis is. Of ook op andere uren, op plaatsen waar het echt niet noodzakelijk is. Mijn auto heeft immers lichten… op batterijen.

(Jürgen Mettepenningen is theoloog)

lees ook