Wat na alle scherpe woorden? - Guy Janssens

De reacties na de vakbonds- en anti-regeringsmanifestatie van vorige week waren in extreme mate verdeeld: enerzijds was er de betoging van meer dan honderdduizend , voor het overgrote deel vreedzame manifestanten. De grootste sociaal-economische manifestatie in tijden. Anderzijds wezen de werkgeversvertegenwoordigers er al meteen op dat die betogers maar een fractie uitmaakten van de werkende bevolking: het economische leven werd niet verstoord.
analyse
Analyse
Aansturen van de 'analyse' teaser o.a. op de home pagina en 'analyse' weergave op een detail artikel. Deze tag zorgt er ook voor het automatisch aanvullen van de 'analyse' overzichtspagina

Dat was ook helemaal de bedoeling niet, zegden de bonden: we waren niet van plan om het economisch leven volledig stil te leggen: het ging ons er om een duidelijk signaal te geven aan de regering dat de voorgestelde maatregelen niet door de beugel kunnen. ‘De werknemers betalen de crisis, de werkgevers zitten in en hangmat’ is zowat het leitmotiv van de anti-regeringsacties.

Is het u overigens opgevallen dat het woord ‘arbeiders’ zo goed als niet meer wordt gehoord of gelezen op plakkaten en spandoeken? Het eenheidsstatuut van arbeiders en bedienden is blijkbaar al goed ingeburgerd. Eén uitzondering toch: in de samenstelling ‘havenarbeiders’ is het woord ‘arbeider’ nog wel degelijk zeer prominent aanwezig. Het lijkt meteen een redelijke explosieve combinatie, vooral letterlijk dan, zo is gebleken. Als de werknemers van de verenigde Vlaamse havens, met de Antwerpse op kop, overtuigend wilden aantonen dat het steken van soutienkes in pakjes niet echt hun ding is, dan zijn ze daar cum laude in geslaagd. Maar daar hoefde Fernand Huts allicht niet meer van overtuigd te worden.

Quid sociaal overleg?

Na het optrekken van het traangas is de toestand op het slagveld nog altijd diffuus. Is het één tegen één, nl. vakbonden tegen patroons? Of is het, zoals de bonden zeggen, twee tegen één, nl. werkgevers en regering aan één kant, de bonden aan de andere? Of zit de regering tussen beide in en zal ze middels minister van werk Kris Peeters proberen te bemiddelen en de scherpste kantjes van de regeringsvoorstellen er proberen af te vijlen?

De vraag is of er wat de vakbonden betreft niet al te veel scherpe kantjes zijn die moeten worden bijgevijld. ‘Als je het federale en het Vlaamse regeerakkoord samen neemt dan is dat de kroniek van een aangekondigde wanorde’ zei Hugo Engelen van de liberale vakbond ACLVB in De Vrije Markt. ‘Als je alle maatregelen samenneemt dan zijn het vooral de werknemers die betalen. Wie weinig of niets heeft betaalt de rekening’.

Dat Karel Van Eetvelt van UNIZO het daar niet mee eens is, is geen verrassing. ‘Wat de zelfstandigen de voorbije twee jaar hebben moeten ophoesten is veel meer dan wat er nu op tafel ligt’ zegt Van Eetvelt. ‘We moeten naar de toekomst kijken. Ik wil dat mijn kinderen een sociaal vangnet hebben dat minstens zo goed is als wat wij nu hebben. De budgettaire uitdagingen om de vergrijzing te betalen zijn enorm. Wat dat betreft zijn de effecten van de maatregelen die nu voorliggen nog onvoldoende’.

‘Wat mij enorm stoort is dat men ons verwijt onverantwoordelijk te zijn’ repliceert Hugo Engelen. ‘Wij weten maar al te goed dat er offers moeten worden gebracht en dat we niet meer kunnen uitgeven dan we binnenkrijgen. Maar hoe je het draait of keert, alle maatregelen die nu worden genomen worden betaald door de werknemers en de sociaal verzekerden”.

Engelen geeft een voorbeeld: Een gezin met een inkomen van 3000 levert 259 € in op Vlaams niveau . Daarbovenop komen de federale matregelen zoals de indexsprong.

Nog praten?

‘Toch is het fout om te stellen dat we niet meer kunnen praten met elkaar’ zegt Van Eetvelt. ‘We delen dezelfde bekommernissen. In de Sociaal Economische raad van Vlaanderen heeft de liberale vakbond bij monde van Hugo Engelen gewezen op de nefaste gevolgen van een aantal lineaire besparingen op jonge gezinnen. Wie zouden wij zijn om daar niet over te willen praten’?

‘Het drama is dat je niet enkel die lineaire maatregelen in Vlaanderen hebt’ zegt Engelen. ‘Kijk wat er federaal op tafel ligt: er zijn groepen van werknemers die de voorbije drie jaar 0,3 % loonsverhoging hebben gekregen plus een paar uitgeholde indexen. De volgende twee jaar komt er een indexsprong en komen er geen loononderhandelingen, en dat bovenop de Vlaamse maatregelen’.

‘Wat we nu in het regeerakkoord zien staan qua maatregelen die de werknemers treffen heb ik geen dertig jaar meegemaakt’ zegt Engelen. ‘Als men bij de opmaak van het regeerakkoord de sociale partners had geconsulteerd dan hadden we kunnen vermijden wat er nu gebeurt. Nu rest ons niets anders dan de acties verder zetten’.

 

(De auteur is presentator van De Vrije Markt.)