"Gone with the wind" blaast 75 kaarsjes uit

"Frankly my dear, I don't give a damn." Het is één van de beroemdste zinnen uit de geschiedenis van de Hollywoodcinema, uitgesproken door Clark Gable helemaal op het einde van "Gone with the wind". Morgen is het precies 75 jaar geleden dat de film in Atlanta in première ging.
AP2006

Driekwart eeuw oud is "Gone with the wind", maar in de harten en hoofden van miljoenen filmfanaten neemt de klassieker met Clark Gable en Vivien Leigh die zich afspeelt op een plantage tegen de achtergrond van de Amerikaanse burgeroorlog nog steeds een prominente plaats in.

Op 15 december 1939 ging de film in Atlanta in de VS in première. Hoewel van sociale media toen nog lang geen sprake was, veroorzaakten zowel de voorbereidingen, de opnames en de release een buzz van jewelste in Hollywood en daarbuiten.

Vooral over de hoofdrollen werd druk gespeculeerd. Uiteindelijk koos producent David O. Selznick niet voor grote namen als Joan Crawford, Carole Lombard of Katharine Hepburn voor de rol van Scarlett O'Hara, maar wel voor de vrij onbekende Britse actrice Vivien Leigh. Clark Gable gaf dan weer gestalte aan Rhett Butler, de voornaamste mannelijke hoofdrolspeler.

Hattie McDaniel

Het succes van "Gone with the wind" was zowel kort na de release als in de decennia die volgden enorm. Het maken van de film vergde de destijds astronomische som van om en bij de 4 miljoen dollar (ruim 3 miljoen euro). Dat maakte van "Gone with the wind" de duurste geluidsfilm aller tijden. Bovendien waren alle 220 minuten in kleur gefilmd.

"Gone with the wind" streek in 1940 liefst 13 Oscarnominaties op zak en wist er 8 te verzilveren, waaronder de Oscar voor beste film, beste actrice in een hoofdrol (voor Leigh) en beste regisseur (Victor Fleming). Opmerkelijk: Hattie McDaniel won de Oscar voor beste actrice in een bijrol. Zij was daarmee de eerste Afro-Amerikaanse vrouw die voor een Oscar werd genomineerd én die een Oscar won.

In de loop der jaren is "Gone with the wind" liefst 8 keer opnieuw uitgebracht. Toch oogstte de film vaak kritiek omdat het verhaal vol stereotype weergaven van zwarte slaven zou steken en hun levens al te rooskleurig worden voorgesteld.

Voor de fans: hieronder de laatste scène uit "Gone with the wind".