Bijbelmarathon dwars door Palestijns gebied

Lopen is in. Ook in deze regio. De voorbije twee maanden hadden we de Tel Aviv-marathon, de Jeruzalem-marathon, een paar woestijnmarathons, de Palestijnse marathon (die binnen de muren van Bethlehem moet worden gelopen) en vandaag werd voor het eerst - hou je vast- de Bijbelmarathon gelopen. De Palestijnse marathon is een sportieve manier om een humanitair heikele situatie aan te kaarten. De Bijbelmarathon is er één van een ander kaliber.

De Bijbelmarathon loopt om te beginnen niet door Israëlisch gebied (wat je zou verwachten nvdr.), maar dwars door Palestijns gebied. De route verbindt onder meer twee (volgens internationaal recht) illegale nederzettingen.

Op de website van de marathon staat te lezen dat het over een historische marathon gaat, want wat de Israëli’s al langer weten (en wij -de rest van de wereld- dus nog niet), is dat de marathon een Israëlische (Joodse om precies te zijn) uitvinding is en niet zoals wij met zijn allen tot nu toe aannamen, een Griekse! Hij werd zo’n drieduizend jaar geleden gelopen.

Wat meer is, deze marathon staat zelfs vermeld in de Bijbel, in het boek van Samuel. Vandaar de Bijbelmarathon.

Wegversperring

Overal waar een marathon gelopen wordt, zij het in Bethlehem, Tel Aviv, New York voor mijn part of Brussel, worden er straten afgesloten. Dat is normaal. Waar moeten de duizenden deelnemers anders lopen?

Ook vanochtend zijn er straten afgesloten. Eén van die straten is één van de belangrijkste verkeersassen op de Westelijke Jordaanoever. De weg loopt van noord naar zuid en verbindt Nablus met Ramallah.

Donderdag is de laatste dag van de week voor de Palestijnen. Het is dan altijd ontzettend druk op de wegen, maar vanochtend niet. Vanochtend is er geen doorkomen aan, want er wordt een marathon gelopen. Door kolonisten.

Onwetendheid of pure provocatie?

Toen ik het nieuws over de Bijbelmarathon gisterenochtend voor het eerst hoorde, viel ik haast achterover, dacht dat het om een flauwe grap ging. Hebben ze in Israël misschien ook een aprilvis, maar komt die een dikke week later bovendrijven? Maar hoe meer ik ga rondbellen, hoe duidelijker het wordt. Dit is ernst.

Ik bel het leger (altijd betrokken bij dit soort zaken) en de politie, maar krijg van geen van beiden een recht antwoord. Nochtans hoor ik later dat zowel de politie als het leger vanaf het begin bij de voorbereidingen betrokken zijn. Ik bel het nummer dat ik op de site van de Bijbelmarathon vind en spreek met een antwoordapparaat, nog een antwoordapparaat, met Adi en Shahar om uiteindelijk bij Miri uit te komen. Zij maakt even tijd voor mij.

Vervelende vragen

Ik heb namelijk een aantal vragen, waar niet graag op geantwoord wordt: Waarom organiseren jullie deze marathon? Hij loopt dwars door Palestijns gebied, vinden jullie dat okay? Wie neemt er deel aan de marathon? Werken jullie voor de security samen met het Israëlisch leger of met de politie? Vinden jullie niet dat de marathon en de route nogal provocerend zijn (ik druk mij gematigd uit)?

Ik was al eerder in aanraking gekomen met kolonisten en de ervaring had mij al geleerd dat dat niet de gemakkelijkste mensen zijn om te interviewen. Ik heb me in mijn carrière nog maar zelden intellectueel onmachtig gevoeld om een gesprek te voeren, maar de kolonisten slagen er altijd weer in om mij compleet gefrustreerd achter te laten. Ook dit keer weer.

Intellectuele frustratie

Miri, één van de organisatoren van de Bijbelmarathon, ziet geen graten in de marathon. Hij wordt volgens haar gelopen tussen twee steden door een landschap waar de meeste deelnemers anders niet komen.

Ik herinner haar eraan dat we het hier niet hebben over neutrale steden, maar over Israëlische nederzettingen en over de Westelijke Jordaanoever (zie kaart- de stippellijn is de grens tussen Israel(links) en de Westelijke Jordaanoever(rechts)).

"Ja ja", zegt ze, "maar dit is geen politieke manifestatie, dit is een historisch evenement dat openstaat voor iedereen." "Palestijnen zullen niet staan springen om mee te doen", werp ik op. "Het staat iedereen vrij om deel te nemen. Ik heb de deelnemerslijst niet in mijn hoofd. Het spijt me", voegt ze er nog aan toe.

"Luister, wij zien dit helemaal anders. Wij, het Joodse volk, lopen deze marathon op exact dezelfde plaats, waar hij 3.000 jaar geleden werd gelopen. Ook door Joden. Dat is alles. Daar is toch niks mis mee?!" "Of er ook met de Israëlische vlag zal worden gezwaaid", vraag ik nog snel. "Overal waar een marathon wordt gelopen, zwaaien deelnemers met de vlag van hun land van herkomst."

Veiligheid boven alles

Er hebben zich iets meer dan 2.000 mensen ingeschreven voor de marathon. Het merendeel onder hen zijn Israëli’s uit de nederzettingen op het traject: Schilo en Ariel.

De Israëlische politie, die uit de lucht kwam vallen toen ik hen belde, was talrijk aanwezig en de Palestijnen stonden erbij en keken ernaar en hopen in stilte dat het bij die ene keer blijft.