"Geeraerts even belangrijk als Claus voor Vlaamse literatuur"

Herman Brusselmans is niet verrast door het nieuws van het overlijden van Jef Geeraerts. Op Studio Brussel omschrijft de auteur Jef Geeraerts als een van de belangrijkste schrijvers uit de naoorlogse literatuur in Vlaanderen. "Zijn boek "Black Venus" was een mijlpaal in de ontvoogding van de Vlaamse literatuur", aldus Brusselmans.

"Ik ben niet verrast door zijn overlijden, maar ik ben wel een beetje de kluts kwijt. Wij wisten allemaal dat het niet goed met hem ging. Hij was oud. Dat is begonnen met de dood van zijn vrouw. Toen is echt het licht uitgegaan bij hem", reageert Herman Brusselmans op het overlijden van Jef Geeraerts.

"Wij zitten bij dezelfde uitgeverij. Mijn uitgever ging nog geregeld op bezoek en hij zei dat hij niet meer schreef. Jef zit daar maar wat. Hij had nog geregeld bezoek van Lieven Vandenhaute en Erwin Mortier, maar voor de rest was hij aan het vereenzamen."

"In het interview met Humo vorige week voelde je goed dat hij er totaal niet meer bij was, geestelijk ook afwezig. Hij is 85 geworden, dat is een mooie leeftijd. Maar voor mij als schrijver is Jef Geeraerts onlosmakelijk verbonden aan het tijdperk waarin ik zelf beginnen schrijven ben en waarin ik zelf grote bewondering had voor andere schrijvers en Jef Geeraerts was daar absoluut bij. Hij was een grote naam in de Nederlandse literatuur."

Vernieuwer in de Vlaamse autobiografische literatuur

"Jef Geeraerts is heel vernieuwend geweest in de autobiografische literatuur. Met "Black Venus" uit zijn Gangreen-reeks won hij de Staatsprijs voor de literatuur in 1969. Dat gebeurde na veel problemen. Het werd omschreven als pornografie. Het boek was een mijlpaal in de ontvoogding van de Vlaamse schrijvers."

"Zijn boeken gingen heel diep over het autobiografische. In “Het zevende zegel” beschrijft hij zijn slecht huwelijk en dat leverde hem heel wat problemen op met de familie van zijn vrouw. Hij ging daar heel ver in."

"Waar ik zo een grote bewondering voor had. Op een bepaald moment was zijn autobiografische verhaal op omdat hij gelukkig was bij zijn vrouw Eleonore. Dan heeft Jef Geeraerts een hele wending gemaakt en is hij thrillers en politieverhalen beginnen schrijven. Dat zijn de beste thrillers die in Vlaanderen ooit geschreven zijn. Je had Hugo Claus enzovoort, Jef Geeraerts is nooit beoordeeld op dat niveau, maar volgens mij is hij minstens even belangrijk geweest voor de Vlaamse literatuur van na de Tweede Wereldoorlog."

Koloniaal en kind van zijn tijd

"Jef Geeraerts was een koloniaal. Een paar jaar geleden was het bijzonder schrijnend toen hij het had over hoe hij de mensen in Congo van de zweep moest geven. Hij zal er heel wat meegemaakt hebben als koloniaal, maar goed. Hij is een kind van zijn tijd."

"Jef Geeraerts was enerzijds een heer, een intellectuele man die grappig kon overkomen. Hij was geen tafelspringer, maar hij was een aangename persoonlijkheid. Het is niet zo dat ik hem heel goed kende, maar ik kende hem als een erudiete, stijlrijke man. Het is spijtig dat met hem alweer een belangrijke mens uit de Vlaamse literatuur is overleden", besluit Herman Brusselmans op Studio Brussel.