"Oh Belgium? I really like your song!"

Wenen, de hoofdstad van de klassieke muziek en deze week ook die van het lichtere genre. Het Eurovisiesongfestival kent er vanavond zijn apotheose en in het kielzog van de grootste liedjeswedstrijd ter wereld zijn duizenden fans afgezakt naar de Oostenrijkse hoofdstad. Onze redacteur kon ter plaatste vaststellen dat de Belgische driekleur in de loop van de week steeds meer de Weense straten veroverde.

Toegegeven, de Weners doen er echt alles aan om de Songfestivalfans zich welkom te laten voelen en om hen niet te laten verdwalen. Je kunt hier geen openbaar vervoer nemen zonder te merken dat er iets gaande is: ESC-vlaggen op tramstellen, taxi's getooid in het Songfestivallogo, verwelkomingswoorden in de bushokjes en speciaal aangepaste plattegronden van de ondergrondse die je de weg tonen naar de Eurovisie hot spots.

Als het dan nog niet lukt, roept de stem van Conchita Wurst je toe: “Hier uitstappen”. Voor wie een impressie wil: de metroaankondigingen van Wurst zijn online te beluisteren.

De Belgische driekleur op een Britse wang

Centrum van alle activiteiten is het Songfestivaldorp voor het Rathaus, het stadhuis van Wenen, waar een podium met groot scherm het plein siert, of ontsiert volgens enkele teleurgestelde Aziatische toeristen die hun kans voor een mooie foto van het Rathaus verloren zien gaan.

Wie geen ticket heeft voor de shows in de zaal zelf, kan hier met zijn vele honderden samentroepen om te supporteren voor zijn of haar favoriete land. Wel weinig Belgische vlaggen de eerste dagen van het liedjescircus. Plots toch een verdwaalde Belgische driekleur op een wang, een Britse wang zo blijkt even later.

“Ja, ik heb op mijn ene wang onze Union Jack geschilderd, maar op mijn andere jullie vlag. Jullie liedje is écht goed, ik was er meteen fan van”, getuigt de Britse jongeman enthousiast. Een goed voorteken, want later die avond plaatst ons land zich voor de finale.

Een Conchita Wurst uit Zuid-Afrika

Tijdens de week van het Eurovisiesongfestival draait de entertainmentmachine op volle toeren. In het Euro Fan Café draait een dj elke avond dansbare Songfestivalnummers van de afgelopen jaren en van dit jaar. Meteen is ook duidelijk wie de publiekslievelingen zijn: een collectief “los gehen” wanneer de liedjes van Zweden ("Heroes"), Servië ("Beauty never lies") of Australië ("Tonight again") worden gedraaid.

Speciaal voor de zestigste editie van het Songfestival komen ook oud-winnaars hun lied nog eens brengen. Anne-Marie David, de winnares voor Luxemburg uit 1973, zong zo nog eens de longen uit haar lijf met “Tu te reconnaîtras”.

“Als Lys Assia (de eerste winnares van het Songfestival, nvdr.) komt te gaan, wordt zij de nieuwe koningin van het Songfestival”, klonk het vol lof uit het publiek. Al zal David voor die titel wel concurrentie moeten dulden van de winnares van vorig jaar: de alom tegenwoordige Conchita Wurst. Op een verloren vrijdagnamiddag tussen de tweede halve finale en de finale wordt in het centrum van Wenen zelfs een heuse Conchita Wurst-lookalikewedstrijd georganiseerd. Winnares: Curtis Woodside uit Zuid-Afrika (uiterst links op onderstaande foto).

“Zo'n tien jaar geleden ben ik via vrienden in contact gekomen met het Eurovisiesongfestival”, verduidelijkt Woodside in een snel interview naast het podium, terwijl zijn overduidelijk trotse moeder het hele gebeuren filmt. “Vorig jaar viel ik helemaal in bewondering voor Conchita.” Dat was er dan ook helemaal aan te zien. Woodside haalt het van zijn tegenstanders door onder meer het exacte puntenaantal te weten waarmee Wurst vorig jaar de overwinning voor Oostenrijk binnenhaalde. En de overwinningsspeech is een perfecte kopie van de echte Conchita vorig jaar, tot groot jolijt van het aanwezige publiek.

“Oh Belgium? I really like your song!”

Een dag voor de finale is er overigens al veel meer zwart, geel en rood in Wenen te zien. De Belgische fans zijn gearriveerd, welhaast met een klein WK-voetbalgevoel een dag voor de grote finale. “We gaan de juryfinale (de generale repetitie waarbij de vakjury's al hun punten geven, nvdr.) straks in de zaal zelf bijwonen”, aldus een groep Antwerpse Songfestivalfans die net in Wenen zijn aangekomen. “Onze pronostiek? We gokken op een top vijf voor Loïc. Zweden is onze topfavoriet.”

Enkele uren later in de Wiener Stadthalle –waar het Songfestival plaatsvindt– ziet een vrouw diezelfde groep jongens met hun Belgische vlaggen zwaaien tijdens de juryfinale. “Oh Belgium, I really like your song”, zegt ze. De vrouw blijkt een Venezolaanse te zijn. Even later op de terugweg van de geslaagde juryfinale praat een Oostenrijkse familie nog wat na op het perron van de metro, de dochter beschilderd met jawel: een Belgisch vlaggetje.

Als al die enthousiaste buitenlandse wangen met de Belgische driekleur vanavond ook effectief hun “twelve points” aan ons geven, dan wint België met de vingers in de neus.