“Fijn, zo een kleine Werchter in de grensstreek”

Het festivalseizoen is dit jaar met een nieuwkomer begonnen: Heartbeats. Heartbeats is een tweedaags festival net over de Belgisch-Franse grens in het dorpje Halluin, verborgen tussen de velden. Onze redacteur ging een kijkje nemen en zag een festivalwei badend in de lentezon, een divers publiek, en headliners dEUS en Roisin Murphy.

Op weg naar de festivalwei bots ik al op twee Vlaamse meisjes, die zeer enthousiast zijn over het nieuwe festival in hun regio. “De line-up heeft ons overtuigd. Op de affiche staan niet enkel de typische Belgische groepen die je overal kan zien”, vertelt Kristel uit Gent. “Ik had van het festival gehoord via De Kreun (een van de organisatoren, nvdr). De flyers hadden me nieuwsgierig gemaakt”, vult Magalie uit Kortrijk aan. “Bovendien is het voor mij vlakbij en is het kleinschaliger en gezelliger dan de grote festivalkleppers.”

Een kleine steekproef op de festivalparking maakt het opzet van de organisatie meteen duidelijk: een mooie mix van Belgische en Franse nummerplaten. Onderweg naar het festivalterrein hoor ik een bont geheel van West-Vlaams, Frans en een charmante kruisbestuiving tussen beiden.

Examenperiode

Het mooie weer heeft mensen naar buiten gelokt voor de eerste typische festivaltaferelen: aanschuiven voor bonnetjes (of in dit geval een betaalkaart), een zonnig plekje zoeken in het gras en dat eerste pintje van de dag drinken. Het publiek is erg divers: jonge gezinnen, vriendengroepjes dertigers, nieuwsgierige buurtbewoners en studenten, die zich even komen ontspannen tijdens de blokperiode.

“We wonen op amper 10 minuten fietsen, dezelfde route als naar school vroeger dus een beetje nostalgisch”, vertellen An-Sofie (21) en Elke (21), beiden afkomstig uit Menen, de Belgische gemeente die aan het festivalterrein grenst. “Beter kan een festival voor ons niet gelegen zijn. Fijn dat er een evenement met zo’n mooie affiche wordt georganiseerd in onze achtertuin.” Over de examens piekeren beide dames nog niet te veel. “Ik heb pas over 12 dagen examen, en Elke binnen een week. Dus we komen genieten en energie opdoen. En we kunnen al beginnen aftellen naar Rock Werchter, na de examens.”

Ecologie als stokpaardje

Het gloednieuwe festival ademt een ongedwongen sfeer. De grote houten zitmeubels bij het gigantische houten logo springen meteen in het oog. Ook de typische eetstandjes en togen zien er net iets anders uit dan op andere festivals. Geen witte containers hier, maar togen opgebouwd uit houten paletten, golfplaten en doeken, en dat is een bewuste keuze van de organisatie.

“De stoeltjes zijn gemaakt door een Nederlandse organisatie die op onze vraag enkel met afbreekbare materialen heeft gewerkt, die we achteraf kunnen hergebruiken”, vertelt Elisah Vandaele, pers­verantwoordelijke en actief bij De Kreun in Kortrijk, een van de vier organisatoren van het festival.

“Ecologie was voor ons een heel belangrijk element waarmee we onze stempel wilden drukken. We kozen bewust voor ecocups: stevige plastieken bekers met een waarborg, die je kan inleveren of hergebruiken. We zetten ook de hele dag een “green team” in van 14 personen die het terrein proper houden. Ik vind het zelf ook aangenaam om naar een festival te gaan waar je niet moet uitkijken om op iemands hamburgerrestje te gaan zitten (lacht).”

Heartbeats is niet de zoveelste …rock

De meeste festivals verwijzen in hun naam naar hun locatie of timing, maar achter Heartbeats zit een ander verhaal. “We hadden met vier muziekclubs beslist dat we wilden samenwerken en dat ons evenement symbolisch vlak bij de grens moest zijn. Toen moest dat kind een naam krijgen. Tom, de baas van De Kreun grasduinde in zijn platenkast en vond het nummer “Heartbeats” van The Knife. Dat bekte voor beide taalgroepen goed en klopte bij ons gevoel. We wilden niet de zoveelste “–rock” in het rijtje zijn, of vervallen in een krampachtige verwijzing naar de grensstreek.”

Voor de eerste editie zette de organisatie een knalroze tent op met een capaciteit van 7.000 personen. Op het terrein lopen uiteindelijk ongeveer 4.000 bezoekers rond en 140 vrijwilligers, beiden in een verhouding van 60-40 tussen Frankrijk en België. “Leuk dat Vlamingen even de grens oversteken, want dat blijft toch een barrière”, aldus Vandaele. De mengelmoes van talen leidt bij momenten tot hilarische taferelen aan de toog.

“Breed programma voor volwassen publiek”

De line-up van de eerste Heartbeats is een mix van opkomende groepen en gevestigde waarden. “Als nieuwkomer moet je niet te wild of gewaagd willen doen, tenzij je een nichegroep wil aanspreken”, aldus Vandaele. “Wij wilden bewust iets organiseren voor iedereen en hebben daarom gekozen voor grote namen die niet enkel jongeren aanspreken, omdat we tijdens de examenperiode vallen.”

Onder meer Anna Calvi en José Gonzalez (foto) mogen de tent opwarmen voor de onversneden rock van dEUS en de dansmoves van Roisin Murphy. De Britse Calvi krijgt de menigte niet verder dan een beleefd applaus en ook Gonzalez begint er rustig zijn. Zijn luisterfolk lijkt even te verdwijnen tussen de kwetterende massa. Tot de Zweed het tempo opvoert, zijn cover van “Teardrop” van Massive Attack ertussen gooit, gevolgd door zijn bekendste nummer –jawel- “Heartbeats”. Ah, daarvan moeten we hem kennen, gonst het.

Na het vallen van de duisternis is het aan Barman en co. dEUS speelt een strakke set vol hits.

Het tempo ligt hoog, want “The Architect” en “Constant now” zitten vlak na de start. Barman (foto) goochelt in zijn bindteksten met Frans, Engels en Nederlands. Hij dartelt als een wild veulen over het podium, in schril contrast met de immer rustige Mauro Pawlowski. De Vlamingen op de eerste rijen gaan moeiteloos in het tempo mee, en in nummers als “Nothing really ends” en “Little arithmetics”. De solide show wordt afgesloten met een knallende bisronde: een luid meegezongen “Hotellounge” en headbangmoment op “Suds and Soda”.

Roisin Murphy mag het festival afsluiten. De Ierse elektrodiva brengt een zeer gevarieerde set met opvallende disco-invloeden, lichtprojecties en ontelbare kostuumwissels. Om over de gekke hoofddeksels, van Zorrohoeden tot theatermaskers, nog maar te zwijgen. Murphy krijgt de massa aan het dansen. Halluin gaat feestend de frisse nacht in.

Volgend jaar opnieuw?

Of er een tweede editie van Heartbeats komt, is nog onduidelijk. “Vooraf was het afwachten of dit zou lukken”, zegt Vandaele. “Maar de reacties zijn zeer positief. Alle partijen willen graag samen verder. We zullen het einde van het festival moeten afwachten om de balans op te maken. Als het financieel mogelijk is, keren we volgende zomer met veel plezier terug.” Of Heartbeats de festivalzomer dan weer mee op gang schiet is ook nog niet zeker. “We zagen in deze periode nog een gat én de opportuniteit om de grote festivals niet te beconcurreren. En het is altijd fijn om de eerste te zijn.”