Deze artiesten mag u deze zomer niet missen op de festivals

Donderdag start Rock Werchter, een van de grootste festivals in België, maar welke artiest mag u deze zomer echt niet missen en welk festival moet nu al in uw agenda staan? Deredactie.be vroeg het aan 10 mensen die een groot deel van hun zomer op de festivals doorbrengen en liet hen ook herinneringen ophalen aan hun beste festivalervaringen. Namen die vaak terugkwamen, waren alvast: Kendrick Lamar, Courtney Barnett, Father John Misty, Chet Faker en Unknown Mortal Orchestra.

De vragen

  1. Naar welke artiest(en) op welk festival kijk je uit?
  2. Wat is je favoriete festival (in België of erbuiten)?
  3. Wat is het beste optreden dat je ooit op een festival gezien hebt?
  4. Welke naam had je deze zomer graag op een Belgisch podium gezien, maar staat nergens op de affiche?
  5. Wat je beste festivalherinnering?
  6. Met wie zou je backstage graag eens een pint drinken?
  7. Wat is essentieel aan je festivaloutfit?
  8. Wat is je favoriete festivalkost?

Ayco Duyster (Studio Brussel)

Voor mij is het uitkijken naar Caribou en Alt-J (Rock Werchter), CocoRosie, Jon Hopkins, Kiasmos en Nils Frahm (Dour), Kendrick Lamar (Les Ardentes), Thurston Moore en Anna Calvi (Cactus), Amenra (Dranouter), Villagers (Moods!), Courtney Barnett, Father John Misty, Flako, Howling, Portico, Son Lux, Statue, Strand Of Oaks (Pukkelpop) en Ryley Walker (Feeërieën).

Pukkelpop heeft de grootste diversiteit, het is een plek waar ik elk jaar nog nieuwe artiesten leer kennen, Cactus is gezellig en kleinschalig, heeft een mooie locatie, altijd een goeie programmatie en is kindvriendelijk. La Semo is een festival in het prachtige park van Edingen met een grote focus op verrassende randanimatie, kindvriendelijkheid en ecologie, heel gezellig. En tot slot Feeërieën in het Warandepark in Brussel: de ideale idyllische locatie voor groepen om bij weg te dromen.

Het beste festivaloptreden kiezen, is heel moeilijk. Goeie herinneringen heb ik aan Ramones op Pukkelpop (1988), Tool Pukkelpop (1993), Beck op Dour (1996) & Marktrock (2000), R.E.M. op Werchter (1999), Radiohead op Pinkpop (2001), Grandaddy & Sparklehorse op Werchter (2001), Björk op Werchter (2003), Franz Ferdinand op Werchter (2004), Sonic Youth op Feest in het Park (2004), The Flaming Lips op Cactus (2007), Fleet Foxes op Werchter (2009), Alt-J op Pukkelpop (2012), Foo Fighters op Pukkelpop 2012 was heel bijzonder, een jaar na de dodelijke storm. Heel emotioneel.

Blur had deze zomer wel ergens op een affiche mogen staan.

Met Merrill Garbus, de zangeres van Tune-Yards, zou ik wel een pint willen drinken.

Onmisbaar op festivals: regenjas, lippenbalsem, deodorant, zonnebril en All Stars.

Op festivals overleef ik op water, fruit en koffie.

Annelies Moons (Radio 1)

© VRT - Joost Joossen

Ik kijk enorm uit naar Chet Faker (Rock Werchter). Voor mij is dat de ideale festivalmuziek: het begint super rustig, maar neemt je helemaal mee. Ik hou van de opbouw van zijn sets, want plots is het dan gedaan en dan ben je bijna vergeten waar je was. Zelf kan ik niet gaan, maar ik wil zeker wel Lauryn Hill op Dour tippen. Ze is een echt icoon, de "queen of hiphop", al is dat een genre dat live vaak tegenvalt. Benieuwd of ze zich rechthoudt, want ze heeft de afgelopen tijd wel wat meegemaakt. Ook Gent Jazz heeft een heel goede affiche: de Belgische Melanie De Biasio is altijd supergoed, ze kan je echt meenemen op een trip, ze bespeelt de dwarsfluit en haar adem gebruikt ze als een soort ritmesectie. Ook naar Gregory Porter, Zaz en Andreya Triana kijk ik uit.

Mijn favoriete festival is Best Kept Secret (in de Beekse Bergen in Nederland, vond afgelopen weekend plaats, nvdr). Dat is een heel comfortabel festival, midden in een safaripark. De mensen zijn er supervriendelijk, het is er niet te druk, het eten is er geniaal, er ligt geen vuilnis op de grond en de artiesten zijn er altijd goedgezind.

Arsenal heeft me live het meest verrast, ze zijn altijd steengoed. En het allerbeste was misschien Arctic Monkeys drie jaar geleden op Best Kept Secret. Ik was aan het eind van de set al onderweg naar een ander podium toen ze plots "Mardy bum" inzetten. Het is mijn lievelingsliedje, maar de band speelt het bijna nooit live. Toen had ik echt wel een jeej-gevoel.

Momenteel ben ik verslaafd aan het album "Graceland" van Paul Simon, dus voor mij had hij zeker ergens op een podium mogen staan om het integrale album samen met de Blind Boys of Alabama te spelen.

Ik heb het hardst gelachen ooit, toen ik samen met een vriendin met een loodzware rugzak op weg was naar de camping. Toen ik iets van de grond probeerde op te rapen, ben ik met die superzware rugzak in de berm gevallen. Resultaat: ik geraakte niet meer recht en kwam ook niet meer bij van het lachen.

Ik zou backstage wel eens een pint willen drinken met Chet Faker, of met Guy Garvey (frontman van Elbow), ik denk dat wij goed overeen zouden komen (lacht).

Ik neem persoonlijk altijd voldoende bh's mee. Op Dour waren er ooit uit onze tent twee dingen weg: een fles vodka en mijn beha. Ik draag ook altijd gesloten schoenen. Een kleed tot op de grond is dan weer handig omdat je je daarmee gemakkelijk overal neerploft. Maar vooral laagjes zijn erg belangrijk omdat het weer vaak nogal wisselvallig is. Nu heb ik mijn eerste regenjas in 10 jaar gekocht. Ik weet eigenlijk niet hoe ik dat vroeger deed want ik ben vaak uitgeregend.

De burgers van Burgermeester op Best Kept Secret zijn mijn favoriet.

Sean Dhondt (JIM, muzikant)

Op Rock Werchter kijk ik uit naar Alabama Shakes, Jack Garratt, Fink en Royal Blood. De Nederlandse zangeres Kovacs lijkt me ook iemand om in de gaten te houden, ze heeft een heel eigen stemgeluid. Maar als verslaggever zie ik zelf helaas amper optredens.

In België is Pukkelpop mijn favoriete festival, da's altijd terugdenken aan de tijd dat we er nog met de tent naartoe gingen. Daar kan je echt ontdekkingen doen, terwijl op Werchter toch vooral gevestigde waarden staan. Ik zou ooit heel graag eens naar Coachella (in de VS) gaan. Mijn vrouw is Amerikaanse en zij kon vroeger te voet naar dat festival.

Ik was 11 toen ik in 1995 op Rock Torhout Channel Zero zag. Die a cappella-start van "Help" door Franky De Smet Van Damme, dat voelde ik echt in elke ader in mijn lijf. Op dat moment wist ik dat ik zelf ook muziek wilde maken en altijd naar concerten wilde blijven gaan.

Festivals vroeger: dat was overleven op Aïki Noodles, je niet wassen en zo weinig mogelijk naar de wc gaan. Dat was bij ons onder vrienden een soort sport, dat hoorde er gewoon bij. Een andere mooie herinnering is Snoop Dogg die plots besliste om toch interviews te geven nadat hij dat eerst geweigerd had. Ik was niet voorbereid, maar toch was dat een van de leukste interviews voor mij.

Met Dave Grohl van Foo Fighters zou ik graag eens een pint drinken. Dat lijkt me een heel amusante mens en het zou me niet uitmaken waarover we dan praten. Ook Jesse Hughes van de Eagles of Death Metal is een heel spontane en oprechte kerel.

Ik mag niet naar een festival zonder mijn hooikoortsmedicatie. Verder onmisbaar: stevige schoenen, slippers, marcellekes (ook al zijn veel fashionista's daar tegen) en een zonnebril uiteraard.

Het eten op de festivals wordt gelukkig elk jaar beter. Ik ga meestal voor Mexicaanse wraps.

Kurt Overbergh (Ancienne Belgique)

Ik kijk onder meer uit naar Kendrick Lamar (Les Ardentes), een superbe rapper die met "To pimp a butterfly" een rapklassieker afleverde. Grace Jones (Cactus) is inmiddels 67, maar altijd klasse. TaxiWars (Jazz Middelheim/Feeërieën), Tom Barman goes grootstadsjazz. Cécile McLorin Salvant (Jazz Middelheim), heerlijke stem, jazz van de bovenste plank, een ontdekking. Lady Gaga & Tony Bennett (Gent Jazz), heerlijk duo brengt jazzstandards, ga kijken nu het nog kan. Ho9909 (Pukkelpop): een ontdekking (hoop ik). Spreek uit: Horror. Tussen punk en verschroeiende electronica. Batida + Ibibio Sound Machine (Feeërieën): het Britse Soundway label brengt niet enkel fantastische re-issues uit, maar ook vernieuwende wereldmuziek. Angolese en Nigeriaanse roots meets hedendaagse electronica. Ibeyi (Rock Werchter): de Cubaanse CocRosie. Patti Smith plays "Horses" (Rock Werchter): ze staat scherper dan ooit. Veegde onlangs de jonge indie-generatie op Primavera (Barcelona) op een hoopje. 

Jazz Middelheim. Wat een park! Wat een rust! Wat een heerlijk gras. En eindelijk geen ratrace zoals op de andere festivals. Het festival schrijft elk jaar geschiedenis, al komt dat besef altijd pas jaren later.

The Ramones, in 1985 op Rock Werchter. Ik was in shock en had nog nooit zo'n teringherrie gezien en gehoord. Ik walgde er letterlijk van. Wat een aanslag op de popmuziek. Amper maanden later sloeg de walging om in adoratie en werd ik fan voor het leven.

Pukkelpop 1986. Muzikaal niet eens een hoogvlieger. Maar voor het eerst vond ik -als zwartjas in die tijd op zoek naar een identiteit- een leger van zielsgenoten. Ik wist niet wat me overkwam. Dat ik jaren later zelf mag presenteren op Pukkelpop doet met toch wat.

Björk had ik dit jaar graag in België gezien, al begrijp ik het. Ik zag haar live in Carnegie Hall in New York en haar set klinkt erg intimistisch met het strijkersensemble Alarm Will Sound. En ook: Mbongwana Star, heerlijk Congolese opzwepende muziek uit de World Circuit-stal en Kamasi Washington, topjazz van een muzikant die door Flying Lotus werd getekend en mocht meespelen op het jongste album van Kendrick Lamar.

Zoals altijd loop ik op een festival rond met mijn onafscheidelijke Cebo's, een T-shirt om te tonen waar ik voor sta (mijn favoriet is van de New Yorkse indie-muziekshop Other Music), een 100% opgeladen gsm én mijn papieren minibijbel met bands die ik ga zien.

Zolang het maar geen vlees is, eet ik alles. Leve Morrissey die paardenworst op de Lokerse Feesten weert.

Stijn Van de Voorde (Studio Brussel)

© VRT Lies Willaert

Ik kijk uit naar Noel Gallagher (Rock Werchter) en Father John Misty (Pukkelpop).

In België is Rock Werchter mijn favoriete festival. Geen enkel ander Belgisch festival heeft zo veel spectaculaire namen op zijn affiche. Er komt zelfs niemand in de buurt. Een tip is Rock en Seine in Parijs: toffe omgeving én kraampjes met raclettekaas/tartiflette.

Mijn beste festivaloptreden ooit was Paul Weller op Cactus in de gietende regen.

The Godmachine op Pukkelpop 1993. Drie kerels die zo'n enorme klank produceerden. Ik had dat nog nooit gehoord. (Vroeger klonk het altijd beter. Dat maken we onszelf graag wijs.)

Blur had ik dit jaar graag op een Belgisch podium gezien.

Met Bryan Adams zou ik wel eens een pint willen drinken.

Een marcelleke dat uit een visnet gemaakt is, onmisbaar op een festival.

Mijn favoriete festivalkost is Sbarro pizza. De korst van zo'n ding is 11 centimeter dik en bestaat uit puur zetmeel. En toch...

Elke Van Huffel (Sambal)

Ik kijk uit naar Lauryn Hill (Dour), een van mijn favoriete artiesten. Ik heb haar vorig jaar voor het eerst gezien en was door mensen een beetje gewaarschuwd, maar ik vond het echt wel goed. Ze ziet er wel een beetje gek uit en de rapballades in een reggae-jasje gaan soms wat de mist in, maar toch. En Limp Bizkit en Linkin Park (Pukkelpop): misschien helemaal niet meer cool om te vermelden en ze komen ongetwijfeld gewoon hun gage ophalen maar toch... Cock Robin staat op het Nostalgie Beach Festival. "The promise you made" stond op 1 bij mijn geboorte, maar ze hebben ook veel andere goede nummers en ze zijn live ook goed. Op de affiche van Nostalgie Beach staan ook The Gibson Brothers en Human League. Andere must see's zijn I Will I Swear op Pukkelpop, een band uit Gent die heel mooie muziek maakt, zangeres Fien Deman heeft een fantastische stem. Ook Seinabo Sey (Werchter) heeft een prachtige stem. Daarnaast zijn op Werchter Caribou, FKA Twigs, Jesse J en Tove Lo aanraders. En Giorgio Moroder en Chic op de Lokerse Feesten.

Qua sfeer is mijn favoriete festival Tomorrowland. Je hebt er het gevoel dat je niet meer in België bent. En ik droom er wel van om ooit eens naar Glastonbury of Burning Man te gaan.

Eén van mijn eerste festivalherinneringen is een dj-set van de Flying/Fucking Dewaele Brothers op Feest in het Park. Ik ben van Oudenaarde en ik zat nog maar in het eerste middelbaar, dus ik heb toen heel hard moeten zagen om te mogen gaan en mijn vader is dan uiteindelijk meegegaan.

The Strokes mis ik deze zomer op een Belgisch podium. Hun album "Is this it", uit 2001, vind ik nog altijd een van de beste rockplaten van de afgelopen 15 jaar. Ze zijn nochtans op tournee dus ik versta niet waarom ze niet op Werchter of op Pukkelpop staan.

Mijn beste festivalherinnering is het misschien niet, maar toch een heel opmerkelijke. Vorig jaar mocht ik op Tomorrowland op het podium staan tijdens de set van Steve Aoki. Het is echt zot om zo'n festival eens van de andere kant te bekijken en te zien hoe het publiek helemaal uit de bol gaat.

Met Robbie Williams zou ik wel eens een pint willen drinken, of met Josje van K3 en ook met Patti Smith, ik denk dat zij mij heel veel levenswijsheden zou kunnen vertellen.

Essentieel aan een festivaloutfit zijn comfortabele schoenen. Je outfit moet vooral praktisch zijn, zo'n maxi-jurk lijkt me heel onhandig op die toiletten op de wei. Doe mij maar een short, sneakers, een topje en een extra trui voor 's avonds. De mini-rugzak mag ook mee want dat is blijkbaar weer helemaal in.

Ik vind het leuk dat de hamburger opgewaardeerd is. Ik hou wel van zo'n fancy burger met frieten, vult ook goed wanneer je het hele weekend door pintjes drinkt.

Eppo Janssen (Pukkelpop)

Op Dour en Boomtown staat Unknown Mortal Orchestra, in het verleden stonden ze ook al op Pukkelpop. Hun nieuwe plaat doet denken aan MGMT en Flaming Lips, echte psychedelica, maar ook wel dansbaar, je kan er op uit de bol gaan. Op Werchter tip ik Caribou. Die band heeft de beste plaat uit zijn carrière gemaakt. Dat psychedelische is volgens mij echt de sound van dit moment, je kan dankzij die muziek even weg van de wereld zijn. Op Pukkelpop staat Tame Impala. Zij hebben ook een zeer mooie, nieuwe plaat en live is dat bijna een spirituele ervaring.

Ik ben van mijn 11e betrokken bij de organisatie van Pukkelpop. Als kleine jongen met lang haar stond ik er al mensen te fouilleren. Erg leuk in het buitenland is Oppikoppi Festival in Zuid-Afrika, in het midden van de bush, een totaal andere festivalervaring dan hier. Je bent er echt ver weg van de bewoonde wereld en de sfeer is er nog uitgelatener dan hier op festivals. In eigen land is Dour, het Woodstock van België, een plek waar ik zelf veel bands ontdek. En omdat ik in mijn hart een kleine punker ben en er vlakbij woon, wil ik zeker ook Groezrock vermelden.

Als beste festivaloptreden ooit zou ik er honderden kunnen opsommen, maar ik zal een recent voorbeeld kiezen. Vorig jaar heb ik op vrijdag The War on Drugs kunnen meepikken op Pukkelpop. Het was zo'n moment waarop alles mooi samenkwam. Ik kwam toevallig mijn beste vrienden tegen, je staat daar samen met hen, pint in de hand, je kan eens iemand vastpakken, je voelt dat je iets bijzonders aan het meemaken bent, iedereen vergeet zijn zorgen, dat is alles waar een festival om draait.

Een absurde festivalherinnering is het optreden van Destiny's Child op Dour in 2000. Ik werkte toen nog voor Studio Brussel. Het had vier dagen geregend op het festival en het terrein was herschapen in een gigantische modderpoel. Ze hebben de dames dan over loopbankjes naar de backstage laten lopen en uiteindelijk hebben ze opgetreden voor slechts enkele honderden festivalgangers die nog over waren, maar ze deden hun dansjes vol overgave, echt een surreële ervaring.

Sinds 2006 staat Daft Punk elk jaar bovenaan op de lijstjes van bands die iedereen per se op de festivals wil zien, zij hebben intussen een mythische status. Blur staat ook nergens, ondanks het feit dat ze een nieuwe plaat hebben.

Ik ben niet snel starstruck, maar wel die ene keer toen Chris Martin zijn toenmalige vrouw, actrice Gwyneth Paltrow erbij was. Timothy Showalter van Strand of Oaks heb ik intussen een beetje persoonlijker leren kennen. Hij zou mijn broer kunnen zijn, we hebben dezelfde interesses, dezelfde muzieksmaak en hij is ook iemand die altijd weet waar hij komt spelen.

Een zonnebril is essentieel op een festival, ook na zonsondergang, voor het geval je er dan al wat minder fris uitziet.

Ik ben al 20 jaar vegetariër en moest op festivals dus overleven op Vietnamese loempia's en Sbarro-pizza, maar die tendens is gelukkig aan het keren, er zijn nu ook meer veganistische en vegetarische stands.

Ilse Liebens (Nostalgie)

© VRT Lies Willaert

Op Rock Werchter wil ik Chet Faker zien (ik had tickets voor zijn concert in de Botanique, maar dat werd afgelast, herkansing!), SBTRKT en Other Lives. Ik kijk ook heel hard uit naar Gregory Porter op Gent Jazz. Ik leerde hem begin dit jaar kennen door de Claptone-remix van zijn nummer "Liquid spirit" en ben meteen verliefd geworden op het origineel en op het album van Gregory Porter. Op Les Ardentes wil ik, zoals zovelen waarschijnlijk, Kendrick Lamar zien, en D'Angelo en Hanni El Hatib en op Cactus Thurston Moore. Op het Nostalgie Beach Festival wil ik Hot Chocolate zien. Voor Pukkelpop is de lijst zoals elk jaar aan de lange kant: Courtney Barnett, Father John Misty, Jamie xx, John Talabot, Tale of Us.En stel dat je Balthazar nog nooit zag, grijp dan zeker deze zomer je kans: fantastische band.

Pukkelpop is mijn favoriete festival. De affiche is altijd een hele fijne mix van gevestigde waarden en te ontdekken artiesten. De sfeer is er ook top.

Beste optreden ooit, dat zijn er echt veel, maar ik ga voor het eerste wat er in mij opkomt: Moloko op Rock Werchter in 2003.

Beste festivalervaring is The Afghan Whigs, PJ Harvey en Portishead na elkaar op de Main Stage van Pukkelpop in 1998. En voor de allereerste keer naar Rock Werchter gaan en camping A3 oprijden in een overvolle Astra op de tonen van Afflitto van Fiocco.

Met Slash zou ik graag eens backstage een pint drinken.

Onmisbaar aan een festivaloutfit: een zonnebril, stevige boots en desinfecterende handgel.

Tegenwoordig is er op de festivals veel keuze qua eten. De tijd dat je 4 dagen doorging op frieten, hamburgers, pizza en mini-loempia's is voorbij. Dit gezegd zijnde, eet ik op een festival toch minstens 1 keer frieten.

Sasha Van der Speeten (De Standaard, FM Brussel)

Ik kijk uit naar Kendrick Lamar (Les Ardentes), omdat hij met het wervelende genre-overschrijdende "To pimp a butterfly" dé plaat van 2015 heeft gemaakt. De jonge wolf LA Priest op (Dour) wekt mijn nieuwsgierigheid, ook al omdat zijn debuut zeer goed is. En Ho99o9 op Pukkelpop, natuurlijk, vanwege zijn punky energie en geweldige imago.

Pukkelpop (vanwege de eclectische affiche), Couleur Café (vanwege de funky, zomerse sfeer), Bruksellive (vanwege de scherpe programmering en hartverwarmende Brusselse vibes) en Feeërieën (omdat het uniek is). Ook al genoten van Sonar in Barcelona, Primavera in Porto, Øya-festival in Oslo en Secret Garden Party in Huntingdon, Engeland.

Voor de beste optredens die ik ooit gezien heb, heb ik een paar uur nodig. Uit het hoofd: Queens Of The Stone Age (met Dave Grohl, Mark Lanegan en Nick Oliveiri in de rangen) op Rock Werchter in 2003, N.E.R.D. op RW in 2004, Faith No More op Pukkelpop in 2009, SOHN op Pukkelpop 2013, Beck op Pukkelpop 2006, LCD Soundsystem op Pukkelpop in 2004, Add N To (X) op Dour 1998, Red Hot Chili Peppers op RW 1992, Erykah Badu op RW 2002, Asian Dub Foundation op Couleur Café 1997, D’Angelo op Gent Jazz 2012, Radiohead op Pukkelpop 2006, Karate op Dour 2001, Pearl Jam op RW 2014, Shellac en Rufus Wainwright op Primavera Porto 2012...en Soulwax en Goose hebben me nog nooit teleurgesteld op een festival.

Mijn beste festivalherinnering is Jeff Buckley op Rock Werchter in 1995. Zoiets vergeet je niet gauw.

Met Gunter Van Assche van De Morgen zou ik backstage graag eens een pint drinken omdat wij normaal gezien vooral frontstage pinten drinken.

Mijn festivaloutfit is simpel en aangepast aan het weer: jeans, waterdichte sneakers, trui of hemdje, regenjas. Muziekjournalisten zal je zelden met excentrieke hoofddeksels of in strandkledij aantreffen, of in bodypaint. Maar wat niet is, kan nog komen.

Mijn favoriete festivalkost is kibbeling en "Hollandse nieuwe" aan het Nederlandse viskraampje waar ik steevast naar op zoek ga op grote festivals. Energiebommetjes en redelijk gezond in vergelijking met al die vettige festivalrotzooi. Op Couleur Café hebben ze dan weer een geweldige wereldkeuken.

Kirsten Lemaire (Studio Brussel)

© VRT Studio Brussel

Ik ben momenteel in bevallingsverlof en ga dus pas op Pukkelpop weer aan de slag, op de affiches van de rest van de festivals heb ik dus niet meteen zicht. Ik ben heel benieuwd naar wat Evil Superstars voor de 30e verjaardag van Pukkelpop gaan doen. Ik kijk ook uit naar de hiphopact Run The Jewels en naar Flako. Jamie xx lijkt me dan weer ideaal om eens goed op te dansen, ook bij The xx is hij echt de tovenaar achteraan op het podium. Van de muziek van Courtney Barnett word ik meteen goedgezind. Ze lijkt me een zeer komisch iemand, dus ik kijk dan ook uit naar haar bindteksten. Father John Misty kan verrassen, hij speelt zonder setlist, dus als hij plots zin heeft om een reeks covers te brengen dan doet hij dat gewoon. Bij de Belgen is de frontman van Raketkanon een ongeleid projectiel, dus daar ben ik ook wel benieuwd naar. Verder ga ik weinig kunnen zien deze zomer, maar tijdens Boomtown ga ik toch Unknown Mortal Orchestra even proberen mee te pikken.

Primavera in Barcelona is mijn favoriete festival. Prachtige locatie, straffe line-up. De optredens beginnen pas 's avonds, dus overdag kan je in Barcelona dan ook nog eens doen wat je wil.

Beste festivaloptreden ooit, da's een hele moeilijke. Spontaan denk ik aan Nick Cave op Werchter. Florence + the Machine op Pukkelpop vond ik ook ongelofelijk. Ik ben geen echte fan, maar dat was zo'n bezwerend optreden. Het hangt altijd samen met het moment ook. Zo was Stromae vorig jaar op Werchter indrukwekkend en onvergetelijk.

Dirty Projectors staat dit jaar niet op een festival omdat ze geen nieuw album uit hebben. Op Werchter hebben ze ooit iedereen naar buiten gejaagd, maar ik heb ze in de AB gezien en dat was het enige concert waarbij ik ooit gehuild heb.

Backstage op festivals drink ik liefst pintjes met zo veel mogelijk mensen, ik huppel graag van het ene naar het andere groepje. Maar met Nick Cave wil ik zeker niets drinken. Ik heb hem ooit geïnterviewd en de vibe zat toen echt niet goed.

Mijn festivaloutfit: een jumpsuit, flipflops en een zonnebril.

Ik eet liefst geen vettige dingen. Dus ik ga op zoek naar het Thaïse kraam en eet daarna liefst nog een stuk watermeloen, een ijsje en drink een gin-tonic om er daarna opnieuw in te vliegen.