20 acts die u niet mag missen op Rock Werchter

Vanaf morgen strijden ongeveer 80 acts vier dagen lang om de aandacht van de festivalgangers op Rock Werchter. Wij pikten er 20 uit die u niet mag missen.

Donderdag

De eer om Rock Werchter 2015 te openen in Klub C is voor St. Paul & The Broken Bones, een zevenkoppige blanke soulband uit het diepe zuiden van de VS. Denk swingende ritmes, zwoele blazers en een geweldige soulstem, die toebehoort aan zanger Paul Janeway. Een stijlvol begin voor al het gitaargeweld later op de avond losbarst.

Begin dit jaar wordt Years & Years, een trio uit Londen, door de BBC naar voren geschoven als Sound of 2015, een titel die eerder ook al artiesten als Adele, Ellie Goulding en Sam Smith te beurt viel. De band bestaat uit een Australiër, een Brit van Turkse afkomst en een zanger, Olly Alexander, die goed op weg was om het als acteur te maken. Bereid u voor op soulvolle synthpop en check hen nu nog, voor ze net als hun voorgangers te groot worden voor Klub C.

Een unieke kans om een stuk muziekgeschiedenis live te (her)beleven. Dat is het optreden van Patti Smith (foto). De oma van de rock -68 is ze- en haar band spelen integraal “Horses”, het debuutalbum van Smith dat dit jaar zijn 40e verjaardag viert en algemeen wordt beschouwd als een mijlpaal in de rockmuziek. Over het optreden op het Primavera-festival eerder deze maand waren alle critici unaniem lovend. Een aanrader, ook voor de jongere festivalgangers.

Florence + the Machine: De Britse Florence Welch nam na haar tweede album “Ceremonials” en de daarbij horende wereldtournee een lange pauze, maar is nu helemaal terug met haar derde album “How big, how blue, how beautiful”. In 2012 gaf ze al een verbluffend optreden op de Main Stage van Rock Werchter. Dit voorjaar moest ze nog zittend optreden omdat ze haar voet brak op Coachella, maar nu die breuk helemaal hersteld is, zijn de verwachtingen voor haar set hooggespannen.

Nee, Faith No More is bijlange na Foo Fighters niet. Maar hen wacht wel de ondankbare taak om Dave Grohl en co te vervangen op het hoofdpodium. Eind jaren 80, begin jaren 90 brak de groep door met een mix van metal, funk en hiphop en bereidde zo de weg voor voor bands als Korn en Limp Bizkit. De jongste tijd zijn ze op reünietournee met een nieuw album en een pak oude hits. Vorige week stonden ze nog voor een uitzinnige menigte metalfans op Graspop.

Annelies Himpens

Vrijdag

Ben Gibbard van Death Cab For Cutie moet het voortaan doen zonder zijn kompaan: gitarist, medesongschrijver en producer Chris Walla. Zijn band draait intussen al bijna 20 jaar mee en bracht onlangs haar 8e album uit, “Kintsugi”. Het creatieve hoogtepunt van Death Cab For Cutie ligt al even achter ons, maar dat maakt niet uit, want met zo’n rijke keuze aan intelligente, bitterzoete popsongs verwachten wij een topconcert.

Lisa-Kaindé en Naomi Diaz zijn tweelingzussen en de dochters van de overleden Cubaanse percussionist Miguel “Anga” Diaz, congaspeler bij Buena Vista Social Club. Samen vormen ze Ibeyi. Het verhaal wil dat Naomi pas de dag na de dood van haar vader voor het eerst een van zijn trommels vastnam. De zussen slagen erin betekenisvolle, erg ritmische elektropop te maken die doorspekt is met Afrikaanse invloeden. Zingen doen ze in het Engels en in het Yoruba. In die taal vonden ze ook hun groepsnaam: Ibeyi betekent tweeling. Beluister “River” en “Mama says” en u weet meteen waarom u vrijdagnamiddag rond 16 uur best naar Klub C trekt.

Balthazar, de Belgische band rond Jinte Deprez en Maarten Devoldere, heeft zijn tijd genomen om te staan waar ze nu staat: op internationaal niveau. Dit voorjaar toerde Balthazar met zijn derde album “Thin walls” al uitgebreid door Europa. De nieuwe, sfeervolle singles “Then what” en “Bunker” zijn niet weg te denken van de radio. De stijlvolle band klinkt strakker dan ooit en had ook een plek op het hoofdpodium van Werchter mogen krijgen, maar zal zeker tot zijn recht komen in een duistere tent. Hun drie albums bevatten alvast voldoende materiaal om een mooie best of-festivalset in elkaar te boksen.

Niet te missen op Werchter vrijdag is Ben Howard (foto). De Britse singer-songwriter heeft vorig jaar met “I forget where we were” een dijk van een plaat gemaakt, waarop hij de akoestische gitaar ingeruild heeft voor een elektrisch exemplaar. Met donkere en weinig radiovriendelijke songs ook. Een gedurfde keuze, maar in zijn geval zowel bij fans als bij recensenten een schot in de roos. Artiesten die niet voor de makkelijke weg kiezen, het verdient respect.

Ook Mumford & Sons, meteen na Howard op het hoofdpodium, is met het album “Wilder mind” een nieuwe weg ingeslagen. Vaarwel folky banjo-geluid, welkom stadionrock. Niet bij iedereen is de koerswijziging in de smaak gevallen. De plaat kreeg wisselende recensies en veel fans moesten duidelijk even slikken. Live zou het “grootse” geluid echter moeten werken en anders zijn er altijd nog klassiekers als “I will wait” en “Little lion man” om de wei uit de bol te doen gaan.

Zaterdag

Op Rock Werchter 2014 was Oscar and the Wolf voor ons de ontdekking van het festival. Max Colombie speelde op het middaguur een bomvolle tent helemaal plat en groeide in een mum van tijd uit tot een grote naam. Ligt hetzelfde scenario klaar voor Tout Va Bien, ofte Mechelaar Jan Wouter Van Gestel? Beiden hebben heel wat gemeen: ze zijn jong, uit eigen land en muzikaal mikken ze op een gelijkaardig publiek. Single “This fight” toonde alvast aan dat de voormalige finalist van De Nieuwe Lichting van Studio Brussel klaar is voor het grote werk.

De Britse band Royal Blood is oorverdovend luid en bezit een ongelofelijke power, maar klinkt tegelijkertijd erg melodisch, een evenwichtsoefening waar we naar uitkijken. En aangezien ze twee keer op het hoofdpodium staan tijdens deze editie, zal het onmogelijk zijn om ernaast kijken. Herman Schueremans kreeg hen immers zover dat ze, na het gedwongen afzeggen van Foo Fighters, ook donderdag al eens het podium opklimmen, een plek waar ze zich tegen zaterdagmiddag dus als een vis in het water zullen voelen.

Selah Sue (foto) is helemaal terug. En daar zijn we blij om. De Leuvense souldiva met het kenmerkende vogelnest-kapsel heeft haar tijd genomen voor haar langverwachte tweede album, “Reason”. Een even groot succes als de felbejubelde debuutplaat is het vooralsnog niet, al zijn het titelnummer en “Alone” opnieuw catchy oorwormen. Dat Werchter Selah Sue opnieuw in de armen gaat sluiten, daar twijfelen we niet aan.

De laatste passage van de Amerikaanse rocker Lenny Kravitz op Werchter dateert al van 2008. De prille vijftiger viert dit jaar de 30e verjaardag van zijn eerste opname en is bekend van nummers als “Are you gonna go my way”, “Mr cab driver”, “American woman”. Hits te over dus, de ellenlange gitaarsolo’s mag hij van ons wel binnen de perken houden. Kravitz is een rocker die de mosterd zo’n beetje overal is gaan halen, dus we hopen dat hij ons op dag 3 tot het eind van zijn set weet te boeien.

De Ierse singer-songwriter Damien Rice mag zaterdag het licht uitdoen in de Barn. Acht jaar heeft hij zijn fans laten wachten op “My favourite faded fantasy”, maar de hooggespannen verwachtingen zijn helemaal ingelost. Gevoelige en breekbare liedjes zijn het handelsmerk, maar pathos en strijkers zijn nooit ver weg. Wij verwachten een intieme en gezellige sfeer in de tent en kijken al uit naar meezingmomenten “Volcano” en “9 crimes”.

Zondag

Op zondag mag Leon Bridges, een 21e eeuwse versie van Otis Redding, de vermoeide festivalganger zachtjes wekken in Klub C. Tot voor een paar jaar luisterde hij nog naar r&b, maar na het zien van “Malcolm X” verdiept hij zich op YouTube in de geschiedenis van gospel en soul. Zijn debuutalbum “Coming home” is net uit. Ondanks het feit dat hij zich duidelijk inschrijft in de soultraditie, heeft hij toch al meteen een eigen geluid. Wie ook op dag 4 nog tijdig uit zijn tent geraakt, wacht een mooie muzikale ontdekking.

Mag het al eens in het Frans te doen zijn op Werchter? Graag, wat ons betreft, en dus kijken we met spanning uit naar het optreden van Christine and the Queens, het geesteskind van Héloïse Letissier. Letissier mixt elektropop, avantgarde en chanson. Live komen daar videoprojecties, dansers en lichteffecten bij. Het hele concept doet een beetje denken aan Stromae, vorig jaar nog afsluiter op Werchter. De vraag is wel of Christine and the Queens een uur lang kan boeien en niet te veel afhangt van monsterhit “Christine”.

Wie zondag in de vooravond nog net dat laatste duwtje nodig heeft om er nog eens helemaal tegenaan te gaan, trekt best richting Barn voor Alabama Shakes (foto). Daar zal de knoert van een stem van Brittany Howard de laatste restanten van de katers zeker weten te verdrijven met nummers als “Hold on” en “Don’t wanna fight “. Alabama Shakes brengt tijdloze muziek en staat live als een huis. In Focus Knack liet Howard optekenen dat ze hoopt dat de fans “naar onze concerten blijven komen omdat ze ons nog beter willen leren kennen” en “niet alleen omdat ze “Hold on” weer eens willen horen”. U weze gewaarschuwd.

Muse, de Britse band rond Matthew Bellamy is met al zijn albums al op Werchter langs geweest, van “Showbiz” uit 1999 tot “Drones” nu. Met die jongste worp, een conceptalbum, sluit Muse zondag het festival af met een twee uur durende set. Bereid u voor op stevige vocale uithalen van Bellamy, een flinke dosis bombast, visuele hoogstandjes en een dynamische lichtshow. En hoewel drones de komende vier dagen verboden zijn boven de wei van Werchter zou dat verbod misschien wel eens niet kunnen gelden voor Bellamy en zijn kompanen.

Wie een alternatief zoekt voor het gitaargeweld van Muse kan terecht bij Gabriel Rios in Klub C. De Belgische Puerto Ricaan was vorig jaar alomtegenwoordig: “Gold” werd grijsgedraaid op alle zenders en menig zomerfestival had hem op de affiche. Opvallend: op Rock Werchter is het al van 2007 geleden dat Rios er speelde. Maar deze zomer is de lieveling van het vrouwelijke publiek er dus wel en ongetwijfeld heeft hij iets speciaals in petto voor Werchter.

©Chris Stessens

Deredactie.be volgt Rock Werchter vier dagen lang op de voet. Volg onze redacteurs op de wei ook op Twitter: @DeRedactieEllen, @DeRedactieJoris en @DeRedactiePj.