"Doe wat je moet doen onder de hemel, want de tijd is kort"

Thé Lau was een gevierd Nederlandstalig zanger, songwriter en schrijver. Ondanks zijn vele solowerk zal hij vooral herinnerd worden als de frontman van de Nederlandse band The Scene die ons pareltjes schonk zoals "Blauw", "Iedereen is van de wereld" en "Rigoreus".

Thé Lau wordt op 17 juli 1952 geboren in Bergen in Noord-Holland. De jonge Lau is al op vrij jonge leeftijd met muziek bezig en speelde in allerlei bandjes. Als jonge twintiger belandt hij als gitarist samen met onder meer cabaretier Freek de Jonge en muzikant Bram Vermeulen in Neerlands Hoop Express, een band die eigenlijk een soort van spin-off was van de cabaretgroep Neerlands Hoop In Bange Dagen.

In 1979 sticht Lau The Scene. In het begin wisselt de band zowat maandelijks van bezetting. Alleen Thé Lau blijft de vaste waarde met zijn rauw stemgeluid. De groep vergaart in Nederland nationale bekendheid na een televisieoptreden in "VARA’s popkaravaan", maar weet lange tijd geen platencontract in de wacht te slepen en wordt daardoor zelfs "Nederlands beste band-zonder-plaat" genoemd.

Uiteindelijk brengt The Scene in eigen beheer enkele singles uit, maar deze kunnen geen potten breken. Halfweg jaren 80 volgen de singles "S.E.X.", "Ritme" en "Wereld" elkaar op. Eind jaren 80 begint de samenwerking tussen The Scene en Rick de Leeuw, de zanger van de Nederlandse rockband Tröckener Kecks. Daaruit volgt het album "Rij rij rij" en dat wordt meteen een schot in de roos en zorgt ervoor dat de band kan tekenen bij de platenmaatschappij Phonogram.

Blauw, blauw, blauw

Het eerste album van The Scene bij Phonogram wordt "Blauw", met onder meer de titeltrack "Blauw" die in eerste instantie niet aanslaat. "In België ontplofte het lied en in Nederland was het geflopt", zegt Thé Lau daarover. "Uiteindelijk hebben we het opnieuw uitgebracht in Nederland en toen werd het er ook een hit." Volgens Lau heeft dat te maken met het feit dat blauw bij onze noorderburen wordt geassocieerd met dronkenschap. "In agrarische streken in Nederland vonden ze het nochtans prachtig."

Ook "Iedereen is van de wereld" wordt een grote hit, zelfs in zo’n mate dat het nummer twee jaar later, in 1992, opnieuw wordt uitgebracht op single – samen met "Nieuwe laarzen" van De Dijk – ten voordele van Artsen Zonder Grenzen. Net zoals "Blauw" wordt ook "Iedereen is van de wereld" eerst een hit bij ons en dan pas in Nederland. Thé Lau kwam ook graag in Vlaanderen. "Toen ik hier voor het eerst speelde, was het liefde op het eerste gezicht. De Vlaamse humor ligt me ook veel beter."

The Scene brengt in eerste instantie zowel Nederlandstalige- als Engelstalige nummers. Thé Lau probeert meermaals een internationale doorbraak te forceren, maar die blijft uiteindelijk uit. In 1991 volgt de laatste grote poging met een optreden in The New York Seminar waar de band geteisterd wordt door stroomonderbrekingen, waardoor het optreden uiteindelijk op niets uitloopt. Hierna gaat The Scene zich vooral op zijn Nederlandstalige werk focussen.

Tijdens de jaren 90 maakt The Scene enkele zeer uiteenlopende platen van het donker melancholische "Avenue de la scene" tot "Marlene" waar de ruige elektrische gitaren vervangen worden door akoestische exemplaren en strijkers. Tussendoor brengt The Scene ook een Duitstalig album uit met Duitse vertalingen van bestaande The Scene-nummers. Eind jaren 90 gaat Thé Lau voor het eerst de solo-tour op met een korte theatertournee en debuteert hij ook als schrijver met de verhalenbundel "De sterren van de hemel".

Afscheid van The Scene

Begin jaren 2000 staat The Scene nog steeds als een huis en speelt de band verschillende festivals in de Lage Landen plat. De soloprojecten van Thé Lau zorgen er echter voor dat The Scene steeds minder vaak kan spelen. In 2002 brengt Lau onder meer zijn solo-album “De God van Nederland” uit en speelt hij erg uitgebreide theatertournees. Hoewel Lau in eerste instantie ontkent dat zijn solowerk het einde van de band zal betekenen, geeft hij tegen eind 2002 toe dat The Scene voor hem een afgesloten hoofdstuk is.

In 2005 wordt Thé Lau door de Vlaamse zangeres Yasmine vergezeld op de tournee "Overspel" waar ze samen enkele nummers van Leonard Cohen ten berde brengen. "Yasmine en ik hadden elkaar leren kennen bij de opnames van een televisieprogramma en zijn soulmates geworden", zegt hij later over hun vriendschap. Toch ziet ook Lau niet aankomen dat Yasmine uiteindelijk uit het leven zal stappen. "Ik wist dat het niet goed met haar ging, maar ik wist niet dat het zo slecht was."

In 2006 komt een tweede solo-album uit en brengt Thé Lau opnieuw een boek uit. Tegen 2007 speelt hij steeds vaker samen met muzikanten die vroeger met hem in The Scene speelden. Uiteindelijk gaat het opnieuw kriebelen om weer samen muziek te maken. De band wordt herenigd en brengt een nieuwe cd uit. Op die nieuwe plaat staan enkele nieuwe nummers, maar ook bewerkingen van oude nummers van The Scene. Onder meer Sarah Bettens en Tom Barman werken mee aan die herwerkingen.

Uiteindelijk duurt het nog twee jaar voor er opnieuw een album uitgebracht wordt met alleen nieuwe nummers. Hun laatste ruwer album dateert intussen van 2012. Tussendoor schrijft Thé Lau naarstig verder aan muziek, maar ook aan enkele boeken.

"Niet bang voor onvermijdelijke dood"

In 2013 krijgt Lau steeds meer af te rekenen met keelpijn. De antibiotica die de dokters hem voorschrijven, lijken niet aan te slaan en een uitgebreider onderzoek toont uiteindelijk aan dat Thé Lau lijdt aan keelkanker. In eerste instantie vlot de behandeling goed, maar in april 2014 wordt bekendgemaakt dat de zanger uitzaaiingen heeft in zijn linkerlong die niet meer kunnen worden behandeld.

"Ik ben niet bang voor de onvermijdelijke dood", zegt hij over zijn kanker, maar toch kwam het nieuws erg hard aan. "Ik had er zwaar op ingezet om minstens 80 jaar te worden. Toch hoop ik de tijd die mij nog rest met opgeheven hoofd te kunnen volbrengen." De zanger met de schorre stem zegt zelf niet te veel last te hebben van zijn luchtwegen. "Ik kan nog prima zingen en kortademig ben ik altijd al geweest. Veel verschil zal je niet horen."

Vorig jaar legt hij nog de laatste hand aan het muziekstuk "Platina blues" en aan een grotere roman die hij uiteindelijk niet af zal krijgen. Thé Lau neemt afscheid van het publiek met schitterende en zeer emotionele afscheidsconcerten op onder meer Pinkpop, in Paradiso in Amsterdam en in de AB in Brussel. Begin maart 2015 ontvangt hij een Edison voor zijn hele carrière. De Edisons zijn de belangrijkste Nederlandse muziekprijzen, vergelijkbaar met onze MIA's.

Zijn hit "Iedereen is van de wereld" wordt daarna nog het campagnelied voor "Kom op tegen Kanker". Normaal zou hij het nummer zelf zingen op de slotavond eind april, maar dan is hij al te ziek om nog op te treden. Het campagnelied levert wel heel wat geld op voor onderzoek naar kanker, helemaal in de stijl van Thé Lau. "Nooit heb ik liedjes geschreven uit commercieel oogpunt. Alles wat ik creëerde kwam recht uit mijn hart en dat is iets waar ik vrede mee kan hebben."

Eind juni is Thé Lau op 62-jarige leeftijd overleden. "Doe wat je moet doen onder de hemel, want de tijd is kort", zong hij in het nummer "Tijd is kort" van het doorbraakalbum "Blauw". Veel beter valt het niet samen te vatten.

Meest gelezen