Elbow: Van stadion- naar huiskamergevoel en terug

Elbow heeft een speciale band met Rock Werchter. De Britse groep rond frontman Guy Garvey speelde hier eerder al memorabele concerten en ook vanavond was het een schot recht in de roos, met dank aan een uitgekiende setlist en een zeer bereidwillig publiek.

Openen doet Elbow met "The birds". Wat meteen opvalt, is de uitgebreide bezetting van de groep, met strijkers en blazers die, net als bij Florence + the Machine, meteen ook het achtergrondkoor zijn. Dat zit al meteen goed. Daarna volgt een stevige versie van "Bones".

Elbow is geen band van megahits, maar als er toch een song die naam waardig is, dan is het zeker "One day like this", altijd al een ultiem meezingmoment geweest op de wei en vandaag is dat niet anders. Garvey daagt het publiek zelfs uit om het meerstemmig aan te pakken.

De frontman is trouwens weer in vorm als publieksmenner want eerder spoorde hij het publiek al aan tot een "reverse Mexican wave", die wonder boven wonder tot achteraan de Barn geraakt. Die volgepakte Barn veroorzaakt aan het begin trouwens ergernis bij de fans die er niet meer in geraken (gehoorde klachten: "te weinig ingangen", "de videoschermen zijn buiten de tent niet te zien"). Het feit dat er buiten de -voor de rest uitstekende nieuwe- Barn en Klub C geen schermen meer hangen, roept inderdaad vragen op.

Maar terug naar het verblufffende concert van Elbow, dat gaat van zeer intiem tot uitermate uitbundig en krachtig. Garvey en de zijnen wagen zich zelfs aan een nummer dat ze nog nooit eerder live gespeeld hebben: "Lost worker bee". Hoewel de Barn propvol staat (het betert wel wanneer een deel van festivalgangers naar Chemical Brothers trekt), slaagt de band er toch in een huiskamergevoel op te roepen. Samen rond het haardvuur met Guy en de zijnen en meezingen maar, zo lijkt het wel.

In het tweede deel van het optreden gaat het alleen maar crescendo en krijgen we meer het stadionconcertgevoel. Na "The take off and landing of everything" volgt een bloedmooie versie van "Lippy kids", waarin het publiek de schattige fluitpartijen die met elkaar in dialoog gaan voor zijn rekening neemt. Daarna volgt een hartverscheurende, krachtige versie van klassieker "Newborn".

Het absolute hoogtepunt is "Grounds for divorce", met een losgeslagen Guy Garvey achter de drums en het publiek luid meebrullend. Elbow staat als een huis, is oerdegelijk, robuust, maar ook teder en warm, een voorbeeld voor veel jonge bands.