Florence + the Machine neemt publiek mee op liefdevolle trip

Florence + the Machine is terug van weg geweest en daar zijn haar fans en het Werchterpubliek blij om. Met een mix van rauwe power en subtiliteit weet ze ook nu iedereen in te pakken.

De Britse Florence Welch brak dit voorjaar haar voet op het Coachella-festival en moest het even wat rustiger aan doen en zittend optreden. Intussen lijkt die gebroken voet al lang vergeten en neemt Welch als vanouds fysieke risico's op het podium. Op blote voeten host ze van links naar rechts en maakt ze pirouettes als een volleerde ballerina. Dave Grohl indachtig houd ik mijn hart vast.

De set begint met "What the water gave me" uit haar vorige album "Ceremonials". Daarna volgt de single "Ship to wreck" uit haar nieuwe album "How big, how blue, how beautiful", meteen luid meegezongen door het publiek. Voor "Shake it out" doet Welch zelfs nadrukkelijk een beroep op het publiek ("we hebben altijd al van een groot koor gedroomd, maar hebben daar gewoon niet genoeg tourbussen voor"). De band zelf zit vol multitalenten, zo vormen 3 van de 5 opgetrommelde achtergrondzangeressen meteen ook een blazerssectie.

Tijdens "Rabbit heart (Raise it up)" vraagt ze traditiegetrouw aan het publiek om vrienden en geliefden op hun schouders te nemen. Een oud trucje dat misschien niet meer herhaald moest worden, maar verderop in het nummer maakt ze dat helemaal goed door zelf de middengang in te lopen en helemaal het publiek in te duiken. Geen moeite te veel dus, maar gevaarlijk dus, zo op die blote voeten.

Op haar jongste album staan ook enkele meer ingetogen nummers, die subtieler gearrangeerd zijn. En ze durft die in haar festivalset te steken. Zo is titelnummer "How big, how blue, how beautiful" een rustiger moment waarin de blazerssectie een mooie rol krijgt. Florence zelf, helemaal in het wit gehuld, dwarrelt bij momenten over het podium, licht als een blaadje in de wind. Uit haar energiekere dansbewegingen valt dan wel weer af te leiden dat ze toch nog enkele demonen uit te drijven heeft. En hoewel in de close-ups op de schermen goed de wallen onder haar ogen te zien zijn, smijt de zangeres zich volledig.

"Sweet nothing" van Calvin Harris wordt in de set gesmokkeld en ook die andere cover "You've got the love" blijft een voltreffer. Het energieke "Dog days are over", waarin het publiek als een gek op en neer moet springen, is het laatste nummer. Florence Welch roept iedereen nog een keer op elkaar te knuffelen en aan te raken. "Ontdoe jullie van alles wat jullie niet nodig hebben, jullie zijn vrij", orakelt ze tot slot en dan zit het erop en is ze weg, even plots als ze gekomen is.