Rockoma Patti Smith breekt - letterlijk - The Barn af

Patti Smith kwam voor de 40e verjaardag van haar debuutalbum "Horses" de plaat integraal spelen in The Barn op Rock Werchter. En neem dat maar letterlijk: Van de eerste track "Gloria" tot en met bonustrack "My generation" netjes in volgorde. Toch werd het niet voorspelbaar, maar wel heel rock-'n-roll.
Annelies Himpens
(archieffoto)

Patti Smith komt in The Barn met semi-originele bezetting haar legendarische debuutalbum "Horses" spelen. "Horses" was indertijd geen commercieel succes, maar heeft wel een enorme invloed gehad op hele generaties muzikanten. Zo zou het Michael Stripe van R.E.M. overtuigd hebben om met muziek te beginnen. The Barn zit stampvol - met een overwegend ouder publiek - en gaat al volledig uit zijn dak op het moment dat de punkrockster met haar lang zilvergrijs haar al zwaaiend het podium opkomt.

"Jezus died for somebody's sins, but not mine", zingt Smith en meteen is dat al een eerste kippenvelmomentje. Hoewel "Gloria" een meezinglied bij uitstek is, lukt het haar nog niet helemaal om het publiek mee te krijgen. Het concert is nog jong en zelf moet ze er duidelijk ook nog wat in komen, maar muzikaal is het er al boenk op. Tussen twee strofes door spuwt ze af en toe op de grond. Meer rock-'n roll dan dit wordt het niet.

Daarna volgen "Redondo beach" en "Birdland", waarvoor ze warempel haar leesbril moet bovenhalen. Toegegeven de lange poëtische reeks tekst in "Birdland", het kan niet eenvoudig zijn om die op je 70e nog volledig van buiten te kennen en zo snel over je lippen te laten rollen. Naar het einde van het nummer laat ze zich voor het eerst volledig gaan en dat werkt aanstekelijk voor het publiek. Zichtbaar blij met het enthousiasme van de tent begint ze te shaken tijdens het zingen van "Free money".

En toen sneuvelde een gitaar

De zaal lijkt intussen helemaal opgewarmd en scandeert vrolijk "Free money, free money, free money", mee. "Op de vinylplaat was dit de A- kant. Nu draaien we de plaat om voor de B-kant", zegt ze na afloop van "Free money" terwijl ze nonchalant van een kopje thee slurpt. De thee vliegt aan de kant en de band zet "Kimberly" in.

Daarna volgen nog "Break it up" dat ze opdraagt aan Jim Morisson van The Doors en uiteraard Horses/Land of a thousand/Dances la mer(de). "Horses! Horses! Horses", zingt het publiek mee. Smith blijft gaan en mixt er snel wat "Gloria" doorheen. The Barn gaat volledig uit zijn dak en begint massaal te springen. Zo mak waren de reacties bij het "Gloria" aan het begin van de set, zo enthousiast zijn ze nu. "Gloria G-l-o-are-i-a Gloria G-l-o-are-i-a..."

"We zijn in de loop der jaren allemaal wel iemand kwijtgeraakt. Vrienden, familie en katten. Dit lied is voor iedereen die voortleeft in je herinnering", zegt ze voor ze het rustige en ingetogen "Elegie" begint te zingen. Het wordt stil in The Barn. De rockoma begint namen op te noemen van overleden artiesten en kennissen. Onder meer The Ramones en Lou Reed passeren de revue en af en toe wordt er geapplaudisseerd voor de overledenen.

"Elegie" is een mooi rustpunt net voor de wervelende finale. Zo wervelend dat Smith er zelfs eerst haar vestje voor uitdoet. Vanaf de eerste snaarstreek van "My generation" van The Who, een cover die als bonustrack op "Horses" stond, wordt The Barn uitzinnig. Op het einde neemt ze zelfs een gitaar ter hand en begint ze er overenthousiast op te spelen. "Are you ready?", vraagt ze aan het publiek en ze trekt een voor een de snaren van de gitaar. Een destructief einde van een topconcert door een rockmonument: Zo worden ze niet meer gemaakt.