Years & Years niet helemaal de "King" van Werchter

Het Britse trio Years & Years, begin dit jaar door de BBC uitgeroepen tot Sound of 2015, heeft zijn reputatie van zeer beloftevolle band niet helemaal kunnen waarmaken in Klub C. Het typische hoge stemgeluid van de jonge zanger Olly Alexander komt niet altijd even goed door, maar sfeer is er wel in overvloed en de hitsingle "King" is als afsluiter uiteraard een bommetje.
Sfeerbeeld.

Voor de duidelijkheid: Olly Alexander is zeker een straffe zanger. Maar ligt het aan de mix op Werchter, de plek waar ik sta in de tent of het feit dat hij gewoon te veel wil tonen wat hij kan, in het begin van de set klopt er gewoon iets niet. Het meandert allemaal te veel, woorden komen amper boven de muziek uit. Tijdens "Take shelter" komt er wel schwung in de zaak en baadt Klub C meteen in een dancehall-sfeer. Sfeer te over trouwens, want de festivalgangers hebben er duidelijk van in het begin al heel veel zin in.

Alexander is naast een bevlogen zanger een rasechte performer met een stralende glimlach. Een jonge kerel die duidelijk ook nog onder de indruk is van de omstandigheden op zo'n groot festival. Hij looft het publiek en de line-up van het festival dan ook uitgebreid.

Later in de set volgen nog "Desire" en de nieuwe single "Shine" en stilaan klinkt Alexander krachtiger. Tijdens "Breathe", een cover van Sean Paul, vraagt hij het publiek om mee te zingen. Tijdens slotnummer "King" hoeft hij dat zelfs al niet meer te doen, want dan gaat het dak van Klub C er tijdens het refrein bijna af. Als het allemaal nog iets directer wordt en als er nog iets meer hits gemaakt worden, dan komt het zeker goed met Years & Years, maar voorlopig dus nog geen "Kings of Werchter".

Voor Years & Years is het een andere Brit, Jack Garratt (foto in tekst), die in de Barn, het eerste concert van de dag mag spelen. Garratt wordt omschreven als "elektrotroubadour". Hij doet denken aan James Blake, omringt zich met een keyboard, een gitaar en een drumcomputer, maar staat verder moederziel alleen op het podium, faut le faire.

De beats die hij produceert, veroorzaken trillingen door je hele lijf, maar tegelijkertijd is hij soms ook een "gewone" singer-songwriter, zoals wanneer hij vol overgave, met gesloten ogen een nieuwe song brengt, moedig om het ook stil te durven maken op een festival. Afsluiten doet hij met het radiohitje "Worry" en het is duidelijk dat deze set voor het publiek zeker langer had mogen duren.