Mumford & Sons "nieuwe stijl" scoort met "oude" banjohits

Mumford & Sons heeft de wei op Werchter enkele keren uit de bol doen gaan. De band is met het nieuwe album "Wilder mind" een andere weg ingeslagen, maar live zijn het -uiteraard- de bekende "banjohits" waar ze mee scoren.

Vaarwel folky banjo-geluid, welkom stadionrock. Daar komt die nieuwe koers in grote lijnen op neer. Niet bij iedereen is het in de smaak gevallen. De plaat kreeg wisselende recensies en veel fans moesten duidelijk even slikken. Maar jawel, ze hebben hun banjo wel degelijk meegenomen naar Werchter, zo blijkt al tijdens opener “Babel”.

Daarna volgt met “I will wait” een eerste meezingmoment. Het tempo ligt hoog. Even later nodigt frontman Marcus Mumford iedereen uit om te dansen op “Roll away your stone”. Met het trage “Monster” uit het nieuwe album volgt daarna een rustpunt. Op de uitvoeringen valt weinig of niets aan te merken. De band heeft er zin. Op “Ghosts that we knew”, nog een sfeervol intermezzo, krijgen de twee blazers die de band heeft meegenomen, een prominente rol.

Mumford, die naast zingen en gitaarspelen ook enkele keren de drums voor zijn rekening neemt, heeft een krachtige, meeslepende stem en tijdens het dramatische “Thistle & weeds” haalt hij fors uit. Tussendoor zingt hij de lof van Werchter -wellicht zijn favoriete festival-, het Belgische voetbalteam en headliner Pharrell Williams, die de festivaldag mag afsluiten.

"Nu gaan we een feestje bouwen"

Voor “Believe” vraagt Mumford om de aanstekers en de smartphones boven te halen. De nieuwe single is kenmerkend voor de nieuwe stijl van de groep. Een stevig rocknummer met een meezingbaar refrein dat opbouwt naar een knallende finale. De opbouw van de songs blijft met andere woorden hetzelfde, maar de banjo als drijvende kracht is vervangen door krachtig gitaarwerk. Zo radicaal anders is het dus ook niet.

“Ik heb het gevoel dat de serieuze shit achter de rug is. Nu gaan we een feestje bouwen”, zegt Mumford voor de band “The cave” inzet. De massa voor het hoofdpodium reageert enthousiast en zingt luidkeels mee. Met “Ditmas”, “Snake eyes” en “Dust bowl dance”, waarbij er vuurwerk over het podium dwarrelt, volgen nog enkele stevig rockende nummers. Slotakkoord is het moment waar velen op hebben gewacht: “Little lion man”. Indrukwekkend hoe de massa op en neer springt en meeschreeuwt: “It was not your fault but mine. It was your heart on the line.”

Mumford & Sons is niet de band met de grootste street credibility in de folk- en rockmuziek, maar ze zijn wel goed in wat ze doen en ze kunnen een festivalwei naar hun hand zetten. Daar was Werchter vanavond getuige van.