The War on Drugs: weinig woorden, hemelse klanken

The War on Drugs heeft op de Main Stage van Werchter een strakke set gespeeld. Adam Granduciel en co zijn mannen van weinig woorden en weinig poespas, maar rasmuzikanten in hart en nieren.
Sven Michiels - Photography

The War on Drugs gooide vorig jaar hoge ogen met "Lost in the dream", een album vol bezwerende, meeslepende rocksongs. Er volgde een plekje hoog op de affiche van Pukkelpop en een optreden daar dat veel indruk maakte.

Op Pukkelpop speelden ze laat op de avond in een van de tenten. Vandaag op Werchter staat de band op het hoofdpodium, bij daglicht en in de blakende zon. En dan blijkt The War on Drugs toch een band die beter gedijt in een intieme setting op een avondlijk uur. Niet dat het echt stoorde, maar voor de concertbeleving was het niet optimaal.

Grote verrassingen waren er niet voor wie de band eerder aan het werk zag. We kregen opnieuw enkele oudere nummers, want de band gaat al even mee, gecombineerd met de highlights van "Lost in the dream", zoals "An ocean in between the waves", "Under the pressure" en het geweldige "Red eyes", dat in een lang uitgesponnen versie het middenstuk van het concert vormt. Gitaren vormen de hoofdbrok bij The War on Drugs maar subtiele accenten van keyboards, blazers en mondharmonica maken het af.

The War on Drugs is geen band die contact zoekt met het publiek. Veel meer dan "dankuwel" en "maak er een fijn weekend van" zegt Granduciel niet. Bovendien nodigt de muziek meer uit tot zacht meewiegen dan uitbundig meedoen. Zeggen dat de massa uit de bol ging, zou dan ook niet kloppen. Maar de fans en wie er open voor stond, hebben ongetwijfeld genoten. En voorts kijken wij nu al uit naar nieuw werk van deze klasseband.