Christine and the Queens zet de tent in vuur en vlam

Christine and the Queens is meer dan megahit "Christine". De Franse superster Héloïse Letissier heeft op Werchter een strakke show neergezet die geen minuut verveelde. Ze kreeg er zoveel liefde voor terug van het publiek dat ze even emotioneel werd.

Letissier -we zullen haar vanaf nu "Christine" noemen- betreedt het podium van Klub C in de outfit die iedereen wel kent van de videoclip van "Christine": zwart vestje, net iets te korte zwarte broek. Ze heeft twee dansers naast haar en de setting baadt in een blauwe gloed. Ze opent met "Starshipper" en "Half ladies".

"Vanavond mogen jullie zijn wie jullie willen. Dit is een plaats van vrijheid en experiment", zegt ze tussen beide nummers. Het past in het androgyne imago van de zangeres, die sympathiseert met de buitenbeentjes. Qua muzikale stijl is het eenvoudig: dansbare elektropop, afwisselend in het Frans en in het Engels.

Inspiratie bij Michael Jackson

In haar bindteksten bedient de zangeres zich van Engels met een charmant Frans accent. Dat ze geïnspireerd is door Michael Jackson steekt ze niet onder stoelen of banken. De dansmoves die zij en haar batterij dansers tonen, zijn kenmerkend voor de overleden King of Pop: subtiele trapjes, moonwalk-bewegingen, enzomeer.

Megahit "Christine" spaart ze niet op, maar zit al vroeg in de set. "Je fais tout mon makeup au mercurochrome", laat Christine het publiek scanderen. Dan vrees je dat het optreden vervolgens gaat inzakken, maar het tegendeel blijkt waar. "Ugly-pretty" houdt de sfeer erin, waarna Christine vraagt of we van housemuziek houden, om vervolgens "Pump up the jam" van Technotronic in te zetten.

De zangeres laat de beat overvloeien in "Intranquillité", dat ze zingt in de middengang tussen het publiek en in de ruimte voor het podium. Hoe ze terug moet raken, weet ze niet, waarna ze helemaal rond moet gaan en hijgend opnieuw het podium opkomt. "Saint-Claude" (het "here's my station"-lied) is vervolgens een sfeervol rustpunt waarin ze kan uithalen met haar knappe stem.

"Ik wil imperfect zijn"

Het wordt op zo veel applaus onthaald door het publiek dat de zangeres er emotioneel van wordt. "Soms kan ik niet geloven wat me allemaal overkomt dit laatste jaar. Dit is het beste gevoel ooit", zegt ze. "Ik wil niet perfect zijn zoals Beyoncé, ik wil imperfect zijn. Laten we met z'n allen imperfect zijn", is haar oproep even later.

In de bisronde krijgen we nog "iT" en bij het allerlaatste nummer, het gevoelige "Nuit 17 à 52", gaan de aanstekers de lucht in en wordt er nog een laatste keer meegezongen. Christine, die na het optreden beloond werd met een platina plaat voor het album "Chaleur humaine", heeft duidelijk meer noten op haar zang dan de hit die haar naam draagt.