De hartverscheurende keuze tussen witte en rode wijn - Bart Mutton

Het is zondagochtend, zes uur. Mijn gezin en 145 andere reizigers staan klaar om aan boord te gaan van het vliegtuig dat ons naar Corfu zal brengen. Precies op datzelfde moment gaan overal in Griekenland, ook op Corfu, stembureaus open. Het is de dag van hét referendum. De zoveelste D-day voor Griekenland.

Dat we behoorlijk bewust die ene onbezorgde tijd van het jaar door zullen brengen in het meest bezorgde en zorgwekkende land van Europa, dat kunnen we moeilijk ontkennen. Dat ons vertrek zou samenvallen met die allesbepalende volksraadpleging, dat konden we natuurlijk niet voorspellen. Terwijl de Grieken vandaag met een schijnbaar eenvoudige ja-neekeuze over de toekomst van hun land beslissen, wachten ons de komende dagen hartverscheurende keuzes tussen strand en zwembad, witte en rode wijn en twee of drie ijsbollen. Ik heb daar een vreemd gevoel bij.

Uit de gesprekken van medepassagiers die ik opvang, blijkt niet meteen dat iemand dat gevoel deelt. Ik hoor iemand hopen dat het zwembad wat groter zal zijn dan vorig jaar op Tenerife, iemand anders klaagt over de lange broek die verplicht is bij het avondeten. Onterecht, maar goed. Dit terzijde.

Business as usual

We landen en worden samen met het andere reisvee per bus naar onze hotels gereden. Onderweg op grote en minder grote affiches staat heel vaak OXI en af en toe NAI te lezen. Hier en daar gelegenheidsgraffiti met hetzelfde korte maar duidelijke stemadvies. Het is op onze eerste vakantiedag de enige verwijzing naar deze allesbepalende gebeurtenis die we tegenkomen. De weinige Corfu-Grieken die ons pad kruisen, wensen ons een aangenaam verblijf zoals ze wellicht al decennia (gemeend) doen. Business as usual. Dat hoeft niet te verbazen. De Griekse eilanden leven van het toerisme: hotels, restaurantjes, souvenirwinkeltjes, watersporten, pleziervaarten, noem maar op.

Eerlijk? De Griekse situatie is zelfs niet ter sprake gekomen toen we een maand of drie geleden beslisten om er onze vakantie door te brengen. Het is daar al zo vaak D-Day geweest, denk je dan. En we gaan naar Corfu, dat is een eiland dat ver van Athene ligt, letterlijk en figuurlijk dus. Maar als je precies één week voor je afreis verneemt dat Buitenlandse Zaken zijn reisadvies voor je land van bestemming aanpast, dan ga je die aanpassing toch wat aandachtiger lezen.

Reisadvies

Sluit een degelijke reisverzekering af en neem voldoende cash geld mee op reis, daar kwam het vernieuwde reisadvies op neer. Een eindredacteur van een consumentenmagazine denkt dan: “Ja, ja, smeer me nog maar een verzekering aan!”. En: “Ik zal me eens haasten, met mijn zakken vol cash over straat gaan daar in het verre Corfu!”. Tien minuten later toch maar gebeld met mijn verzekeraar. Ik reis tenslotte met drie jonge kinderen, en dan ben je maar beter een verantwoordelijke vader dan een arrogante betweter. Ik héb al jaren een reisverzekering, zo blijkt. Dat is meegenomen. Ook meegenomen: voldoende cash geld.

Maar wat is dat, voldoende? In de krant las ik dat een koppel zo maar even 2600 euro uit de muur was gaan halen, om goed gewapend het Griekse grondgebied te betreden. Wij hebben het op 600 euro gehouden. Dat verschil heeft zonder twijfel meer te maken met relativeringsvermogen dan met onze levensstandaard. We schatten het gevaar dat we ondervoed gerepatrieerd moeten worden net iets kleiner in dan de kans dat we dat geld kwijtspelen, onder lichte dwang of niet.

Hier zitten we dus, de eerste avond op het terras van onze prachtige hotelkamer. Wat u niet hoort, is dat op de achtergrond de animatoren en andere gasten een klein feestje bouwen. Toch maar snel naar de wifi-zone. Via een andere weg zal ik de uitslag van het referendum hier niet te weten komen. Ik weet niet of dat erg is.

(Bart Mutton is journalist bij VRT Nieuws.)

lees ook