Een Tour zonder compassie - Joris Custers

Ex-wielrenner Joris Custers maakte zich kwaad na de zware valpartij van maandag in de Tour en gaat op zoek naar de redenen waarom wielerliefhebbers met een wrang gevoel achter blijven. Hij mist de vriendschap tussen renners.
labels
Opinie
Aansturen van de 'opinie' teaser o.a. op de home pagina en 'opinie' weergave op een detail artikel. Deze tag zorgt er ook voor het automatisch aanvullen van de 'opinie' overzichtspagina

Twee uiteenlopende interviews op de radio

Ergens onderweg ter hoogte van Destelbergen moet het geweest zijn. Ik was gecharmeerd door de commentaren van Greg Van Avermaet op de radio na de monsterval in de Ronde van Frankrijk. Over de reuzenvalpartij van die dag en bijhorende stopzetting van de koers zei hij, in zijn typische tongval: “Ik vond het nogal eigenaardig”, zoals alleen hij dat kan zeggen. Greg vroeg zich terecht af wat de koersdirecteur morgen zou doen in een ongeveer gelijkaardige situatie.

Even later op de radio wist een Engelssprekende renner te vertellen dat de organisatie, rekening houdende met de regelgeving en een bepaalde context, de correcte beslissing nam om de koers stil te leggen. Ik voelde een lichte opwelling van woede en had zin om zijn complete argumentatie te negeren.

Maar de man had een punt. Alles wordt complexer, alles is meer onderhevig aan regelgeving. Het siert een sportman, die godganse dagen zit af te zien op een licht carbon ros, dat hij een kwartier later in de commentaren een stap kan terugnemen en de organisatie bijtreedt. Respect. Deze twee reacties vertrekken echter vanuit een compleet andere invalshoek, vanuit een andere emotie, vanuit een andere cultuur.

Compassie als utopie

Plaatsvervangende schaamte was er zeker toen ik de foto zag van enkele renners uit de ploeg van Nibali en Quintana die met de armen zwaaiden naar de koersdirecteur. Zelf had ik dit moment live gemist, maar op de foto doorklikken naar het beeldmateriaal deed ik niet. Schaamte, zelfs de plaatsvervangende vorm, knaagt een beetje.

In hoeverre denken zij aan Spartacus die ligt te kreunen op het asfalt? Niet. Compassie in deze Tour bestaat niet. Het is een utopie. Renners bewegen zich dezer dagen in ploegverband. Het is de ene ploeg tegen eenentwintig andere ploegen. Dit heeft tot gevolg dat de anonimiteit per definitie groot is. Wat kan het hen godverdomme schelen dat Spartacus gewond is.

Relaties tussen renners

Hoe bitter het voorgaande ook mag klinken, het moeten wellicht de relaties tussen renners onderling zijn die de symmetrie en rust terugbrengen in het peloton. Zelf voelde ik vroeger vriendschap en respect in het delen van het leed van een lange ontsnapping, de glorie van een geslaagde en goed uitgekiende strategie. Of gewoonweg rondhangen met dezelfde zielen in steeds weer diezelfde contreien van het pak.

Deze vormen van vriendschap en respect moeten ook kunnen bestaan in het Tourpeloton, denk ik. Met dit incident echter bleken deze relaties eventjes onzichtbaar. Wellicht daardoor blijven veel wielerfans achter met een droef gevoel.

Maar de Tour blijft mooi

Begeeft de Tour zich zo elk jaar meer en meer buiten zijn context? Verder en verder weg van de essentie: een renner die wint omdat hij simpelweg atletisch superieur is? Misschien. En is de Tour van 2015 het waard om oudere Tourherinneringen te doen vergeten? Wellicht niet. Herinneringen gaande van de 54,5 km/h van LeMond op de Champs-Élysées, de ineenstortende Indurain op Les Arcs, de binnenkant bocht van Ullrich op Arcalis in 1997. Ik heb er vertrouwen in dat deze zich nogal resistent zullen voordoen.

(De auteur is ex-wielrenner en nu software-ingenieur.)
 

VRT NWS wil op vrtnws.be een bijdrage leveren aan het maatschappelijk debat over actuele thema’s. Omdat we het belangrijk vinden om verschillende stemmen en meningen te horen publiceren we regelmatig opinieteksten. Elke auteur schrijft in eigen naam of in die van zijn vereniging. Zij zijn verantwoordelijk voor de inhoud van de tekst.