"Waar waren we gebleven?"

Zanger Daan heeft op het Antwerpse stadsfestival Linkerwoofer het concert gespeeld dat zijn dronken debacle van twee jaar geleden moest doen vergeten. Hij bracht een aaneenschakeling van hits, aangevuld door bindteksten met veel zelfrelativering. “Ik hoor dat jullie allemaal twee jaar op dezelfde plek zijn blijven staan voor mij, straf.”
Sven Michiels - Photography

Even het geheugen opfrissen: Linkerwoofer kreeg in 2013 plots naambekendheid. Zanger Daan Stuyven moest er zijn optreden na een halfuur staken, nadat zijn band er de brui aan had gegeven. Stomdronken sloeg hij een gitaar aan diggelen voor hij afscheid nam met de woorden “salut en de kost”.

Door financiële problemen kon Linkerwoofer in 2014 niet doorgaan. Dit jaar maakte het festival een doorstart, mét Daan op de affiche. “De organisatie heeft mij zelf gebeld. Ik wist dat het vriendelijke gasten waren, maar nu hebben ze getoond dat ze gevoel voor humor hebben. Tijd om deze historie voor eens en voor altijd af te sluiten”, aldus de zanger op Studio Brussel.

Draad oppikken

Daan start zijn set alleen op gitaar. Hij wordt nog voor de eerste noot op applaus getrakteerd. “Bon, waar waren we gebleven”, steekt hij grappend van wal. “Juist, bij dit nummer met de toepasselijke titel “Irrelevant”.” De toon is gezet. Ook Daans bandleden genieten zichtbaar van de warme ontvangst.

Na een eerste hit “Exes” kondigt Daan “een toepasselijk nummer” aan, “Crawling” (kruipend, nvdr). Zijn humor wordt gesmaakt, al blijven de bezoekers kritisch. “Het blijft toch een vreemde vent, als je hem ziet bewegen."

Sven Michiels - Photography

Spiekbriefje?

Daan lijkt enorm gefocust en in zijn nopjes: strak in het pak, met zonnebril. In zijn kenmerkende stijl wandelt hij, met één hand in zijn broekzak over het podium. Aan het begin van “La crise” – “een nummer waar we alles over weten” – waagt hij zich aan een soort van Griekse sirtaki. De hele groep gooit zich op het lied in een meerstemmig stukje parlando in het Frans. Voor wie er nog aan twijfelde: Daan staat scherp.

Dat de zanger er absoluut een topavond van wil maken, blijkt ook uit zijn stiekeme blikken naar enkele spiekpapieren op een pupiter. Of er teksten of akkoorden opstaan, valt moeilijk te zeggen. Zeker is wel dat de zanger het echt goed wil doen, zonder black-outs of fouten. Intussen is hij volledig opgewarmd. De das gaat uit en het hemd staat open. “Dat is hier zeker 6 graden warmer dan in de stad aan de overkant.”

“Ik heb gehoord dat jullie al twee jaar op exact dezelfde plek staan, zonder eten of drank. Heel erg straf, want zo lang zou ik het nooit volhouden”, vervolgt hij met een kwinkslag. Waarna hij ostentatief van een flesje water drinkt. Het is hem vergeven, voel je aan het publiek.

“Geen nieuw schandaal”

Tijdens “Icon” laat het publiek zich voor het eerst echt zien en horen. Mede door toedoen van drumster Isolde Lasoen, door Daan zelf geprezen met de woorden “goede wijn behoeft geen krans”. Ze krijgt minstens zo veel applaus als haar frontman. Via “Protocol”, waarbij Daan zelf achter het slagwerk kruipt “voor een kerkliedje” en de groep opnieuw meerstemmig zingt, gaat de set richting finale. “Dank u sweethearts”, bedankt de zanger zichtbaar opgelucht.

Sven Michiels - Photography

In “The player”, waarin hij het publiek voor het eerst laat meezingen, gooit Daan een flesje water in het publiek. “Er is toch niemand gewond geraakt? Stel je voor, een nieuw schandaal: gewonde tijdens optreden van Daan”, lacht hij. “We love you, we do!”, klinkt het vanop de eerste rijen.

Chemie met Isolde

Voor de finale roept Daan zijn Isolde even van achter haar drums. “Je moet hier vooraan komen kijken, het publiek is te mooi.” Waarna ze rug tegen rug “Swedish designer drugs” inzetten.

“Deze is speciaal voor jullie, bedankt om hier te zijn”, glimlacht Daan bij voorlopig slot “Victory”. De beats dreunen stevig, handen vormen met kenmerkende V-teken bij het nummer, Daans stem zoekt de diepste regionen op.

Na ruim een uur heeft het publiek er nog geen genoeg van. De bisronde begint met een laatste verontschuldiging. “Dat ik er soms echt een zootje van maakt, sorry”. “I fucked it up, I pushed my luck”: de tekst van “The mess” is inderdaad veelzeggend.

"Housewife" is de voorspelbare afsluiter. Blijft vreemd dat Daans populairste nummer een instrumental is van ruim 6 minuten. Hij nestelt zich als een cowboy met zijn gitaar op de rand van het podium. Daan speelt geconcentreerd, net als de trompettist tijdens een catchy solo. In het publiek is het feest losgebarsten.

Met de hand op het hart neemt Daan afscheid van het Antwerpse publiek. Hij doet nog even alsof hij zijn gitaar kapot gaat slaan. Zijn zonden lijken vergeven. Enige (opvallende) afwezige in de set: Daans cover van “Lichtjes van de Schelde” van Bobbejaan Schoepen, een ultieme Antwerpse klassieker.

Sven Michiels - Photography