Een festivaldag in het spoor van The Van Jets

The Van Jets is bezig aan een druk festivalseizoen. Aan het begin van de zomer speelde de band met hun nieuwe plaat Rock Werchter plat, over anderhalve week lonkt Pukkelpop. Gisteren stond de Oostendse groep op de Lokerse Feesten. Deredactie.be volgde hen van aan de tourbus tot na het optreden. Welcome to strange paradise.
Sven Michiels - Photography

Om 16 uur wordt er verzamelen geblazen aan het repetitiekot in Gent. Op drummer Mich na laat de band op zich wachten. “Waar zitten ze nu? Typisch artiesten”, lacht tourmanager Pepijn. “Ik voel me soms echt hun babysit.”

16u30 Vertrek tourbus

De vaders in de groep, zanger Johannes Verschaeve en bassist Frederik, worden thuis opgepikt. Verschaeve heeft een blinkende vintage cassetterecorder bij. “Kunnen we leute mee maken in de bus, en dan hebben we in onze kleedkamer zeker muziek.”

Lokeren en Gent liggen vlak bij elkaar, maar toch maakt de bus een tussenstop. “Om een ijsje te eten. Dat doen de mannen graag als het warm is”, verklaart Pepijn. “Iedereen heeft trouwens een vaste plaats en bezigheid in de bus: Johannes leest, Frederik maakt muziek op zijn computer, Wolf ligt te slapen, en Mich die praat met wie daar zin in heeft.”

17u45: Uitladen, strijken en eten

“Ik heb alle toegangsbandjes dus we kunnen meteen binnen”, meldt manager Bram bij aankomst. De tourbus met aanhangwagen wordt in recordtempo uitgeladen. De band inspecteert het podium en zwermt daarna uit naar de backstage.

Bassist Frederik begint meteen zijn hemd te strijken met een speciale stoommachine. “Ik ben een doe-het-zelver”, grapt hij. “Ik zou mijn outfit ook beter beginnen fatsoeneren”, zucht Mich.

Sven Michiels - Photography

Johannes ligt in alle rust een boek te lezen in de kleedkamer. “We hebben een mooie ruimte gekregen die gezellig is ingericht. We zijn met ons gat in de boter gevallen, want dit gebeurt niet altijd.”

Weinig decadentie overigens in de kleedkamer. “Op onze rider staat niets speciaals. Pintjes, frisdrank en gin-tonic: meer hebben we niet nodig. Vroeger stond er ook whiskey op, maar dat is een aantal keer fout gelopen (lacht). Ik zet er ook altijd sigaretten op, want niemand van de groep rookt zogezegd, tot we hier zijn”, verklaart Pepijn.

Iets later dan gepland is het etenstijd. De menukaart van het backstagerestaurant met vooral Vlaamse klassiekers kan op veel enthousiasme rekenen.

Sven Michiels - Photography

19u45 “Chilltijd”

Het valt op hoe rustig en ongedwongen alles eraan toegaat in de backstage. “Onze tourmanager zegt wanneer we eten en wanneer de soundcheck begint. Voor de rest doen we ons ding, dat is altijd zo geweest”, vertelt Johannes. “We hebben lang alles zelf geregeld en nu staat onze entourage enorm dicht bij ons. Ze zijn een verlengstuk van het familiegevoel in de groep.”

Van zenuwen is ruim een uur voor de show geen sprake. “In onze beginperiode sloeg dat altijd op mijn maag. Door de ervaring en meer zelfvertrouwen is dat gebeterd. Ik omarm de omstandigheden beter.”

Veel vaste rituelen heeft de groep niet. “Drie kwartier op voorhand koeken we samen in de backstage. We kleden ons om en overlopen de setlist. En we zeveren veel. Een halfuur voor het optreden drinken we iets. Kwestie van de top van de stressgolf voor te zijn.”

Sven Michiels - Photography

21u Soundcheck

Na een laatste briefing vertrekt iedereen richting podium. Drummer Mich leidt de soundcheck. “Ik stel liefst zelf alles af. Niet dat ik geen vertrouwen heb in onze roadies, maar ik wil zelf gewoon weten dat alles in orde is.”

De bandleden stromen toe. De broers Verschaeve zoeken elkaar op, net als de gitarist en de bassist. Het is wachten op keyboardspeler Floris, die nog een optreden had met zijn groep Team William. Hij arriveert net op tijd. “Ik ben opgehaald door de organisatie. Wat een stress.”

Pas de laatste vijf minuten hangt er een gezonde spanning. De laatste minuut wordt besteed aan het enige ritueel. De groepsleden staan in een cirkel en doen gearmd een diepe oerschreeuw. “Dat doen we al van bij ons allereerste optreden”, aldus Johannes. De frontman pept zich op als een bokser voor een kamp.

Sven Michiels - Photography

21u30 Showtime

Voor roadie Pepijn breken spannende momenten aan. “Ik ben getraind om het hele podium met een blik in de gaten te houden. Een simpele hoofdknik is genoeg om te weten wat er gaande is.”

Bij het stemmen van de basgitaar is blijkbaar iets misgelopen. Er zijn technische problemen, maar dat valt aan het spelplezier en de overgave van de groep niet te merken. Mich drumt traditiegetrouw op zijn blote voeten. “Ik speelde altijd met dezelfde schoenen tot ze kapot waren. Ik heb dan maar beslist om voortaan zonder schoenen te spelen. Dan voelt het altijd hetzelfde, ook al liggen mijn voeten soms open als ik hevig ben.”

Johannes springt tot twee keer toe in het publiek. Pepijn rukt uit om alles veilig te laten verlopen. “Hij weet maar al te goed dat ik hem opvang als hij valt.” De groepsleden wisselen intussen veelbetekende blikken uit.

Sven Michiels - Photography

“Ik ben kapot”, zucht Johannes als hij van het podium stapt. “Technisch zijn er een aantal dingen fout gelopen. Ik hoorde constant geruis in mijn oortje. Lastig om daarop te zingen, en ik vreesde dat het publiek dat ook hoorde. We stonden ook te ver uit elkaar op het podium om te communiceren.”

De groep is streng voor zichzelf. “Je wil dat grote shows goed gaan. Het mag nooit minder zijn dan de laatste keer. Dan het jammer als er technische problemen zijn”, zegt Floris. “We zijn een beetje teleurgesteld, omdat wij onze set door en door kennen.” Mich beaamt. “Maar we zijn gefocust gebleven en het publiek was mee.”

22u50 Signeersessie

Amper 20 minuten na het concert rept de groep zich naar de merchandisingstand voor een signeersessie. De warme reacties van het publiek ontdooien Johannes snel. Een jongetje dat zijn T-shirt laat signeren, tovert een glimlach op zijn gezicht. Intussen worden platen, petten en smartphonehoesjes doorgegeven. “Voor mij met hartjes graag”, klinkt het. “En een selfie.”

Sven Michiels - Photography

“Hier zien we de mensen die onze muziek kopen en krijgen we feedback op het optreden. Ons gevoel van daarnet klopt blijkbaar niet met hoe ons publiek de set heeft ervaren. Dat is fijn om te horen”, aldus drummer Mich. “Het is inderdaad snel na ons optreden, maar dat moet wel. Anders is het momentum voorbij. Maar na de show zijn we na een pintje weer bij onze positieven”, meent gitarist Wolf.

23u20 “Dansen en pinten drinken”

Een halfuur later zit de werkdag erop. In de kleedkamer wordt het concert tussen pot en pint overlopen. Tourmanager Bram zoekt op YouTube naar de eerste beelden.

Uit de vintage cassetterecorder klinkt afwisselend hiphop en jazz. “We moeten vooral iets proberen te leren uit wat er vandaag verkeerd is gelopen”, aldus Johannes. “En nu genoeg gepraat: we gaan dansen op Chic (de afsluiter van de festivaldag, nvdr) en pinten drinken.”

Sven Michiels - Photography