U2 pakt nokvol Sportpaleis in met hits en visuele experimenten

Ruim 22.000 Belgische U2-fans hebben het eerste Belgische concert van de Ierse rockgroep bijgewoond in het Sportpaleis. Onze redacteur zag een bijzonder visuele show met veel nieuwe nummers, al werden de hits niet vergeten. U2 blijft ontegensprekelijk een klepper in zijn genre.
Sven Michiels - Photography

Bono en co waren in de zomer van 2010 voor het laatst in ons land. Toen stonden ze twee keer in het Koning Boudewijnstadion met het iconische “klauwpodium”. Nu laten de Ierse rockers het Sportpaleis nét niet uit zijn voegen barsten.

De opstelling van de band oogt vrij sober in vergelijking met eerdere tournees. Het (eerder kleine) hoofdpodium wordt verlicht door staven en een ouderwetse gloeilamp. De focus ligt op een catwalk over de volledige lengte van het middenplein met daarboven een led-muur.

Smartphonegekte

U2 maakt zijn entree op “People have the power” van Patti Smith. Bono wordt met 20 minuten vertraging onthaald als een god. Wanneer hij zijn opwachting maakt, vliegen duizenden smartphones de lucht in. In die mate dat het Sportpaleis er schel van oplicht. “Wij zijn een band die U2 heet”, zo klinkt de sobere voorstelling.

De show neemt niet bepaald een blitse start. Nieuwkomer “The miracle (of Joey Ramone)” gevolgd door een lied uit debuutplaat “Boy” steken het vuur niet echt aan de lont. De opvallende lichtshow en de projecties maken wél duidelijk dat er veel geïnvesteerd is in het visuele aspect van de tournee.

Pas na de vraag “wie heeft er zin in Spaanse les?” laat het publiek zich horen op “Vertigo” en “I will follow”. Gitarist The Edge wordt terecht door Bono voorgesteld als “een mirakel”. De man speelt zijn solo’s zo scherp en strak dat ze bijna ongeloofwaardig goed klinken.

Sprekende beelden

Tijdens het eerste deel van het concert komt vooral de nieuwe plaat “Songs of innocence” aan bod, ondersteund door spectaculaire projecties.

Bezoekers achter het podium of daar tegenover zijn door de plaatsing van de led-muur boven het middenplein wat benadeeld, al worden de projecties ook getoond op kleinere schermen.

Tijdens nieuwkomer “Cedarwood road” stapt Bono over een catwalk tussen twee led-wanden. In combinatie met de beelden lijkt het alsof hij over straat wandelt in Dublin. Een technisch hoogstandje.

Onder meer de gezichten van David Bowie en Jezus passeren de revue. Daarna zien we een jonge Bono die op zijn jeugdkamer een “Song for someone” schrijft.

Sven Michiels - Photography

Bono is de zanger van de politieke boodschappen. Tijdens “Sunday bloody Sunday”, dat luidkeels wordt meegezongen, worden namen en foto’s van de slachtoffers geprojecteerd samen met de tekst “Justice for the forgotten”. Drummer Larry Mullen jr. speelt de gekende marsroffel al wandelend op een enkele trommel.

Vlak voor een danceachtig intermezzo een korte break inluidt, wordt de led-muur met enkele doeken omgevormd tot een knalgele Berlijnse Muur vol vredesboodschappen. Als ambassadeur van Amnesty International brengt Bono later ook nog de vluchtelingencrisis en de kindersterfte door hiv onder de aandacht. Het lijkt sterker dan hemzelf.

Fan wordt cameravrouw

In deel 2 zitten meer hits waar de fans voor gekomen zijn. Tijdens “Mysterious ways” trekt Bono een blonde vrouw op het podium die haar beste danspassen mag tonen.

Een handkus en knuffel later wordt Ellen uit Brussel door Bono gepromoveerd tot cameravrouw. Via het platform Meerkat worden concertbeelden live gestreamd.

Ellen mag de band filmen tijdens een luidkeels meegebruld “Elevation”. Bono is regisseur van dienst. De beelden zijn meteen te zien op de videoschermen en worden live becommentarieerd door U2-fans wereldwijd. Leuk experiment.

Voor de riedel in “Sweetest thing” komt er een piano uit de grond die Bono zelf bespeelt. “Niet slecht, voor iemand die maar 2 vingers gebruikt”, meent hij. The Edge neemt zijn plaats over tijdens “Every breaking wave”. Het duo klinkt breekbaar maar loepzuiver. Een aangenaam rustpunt.

Hitcaroussel met boodschap

In schril contrast staan de oorlogsbeelden die daarna worden getoond, terwijl Bono als een vredesmanifestant door een megafoon zingt. Voor de intro van “Where the streets have no name” hekelt Bono de vluchtelingencrisis.

“Willen we een Europa met een open hart of een met gesloten grenzen?” Een uitspraak die op gejuich wordt onthaald. De sneer “als dit niet lukt, dan faalt Europa in alles waar het voor staat” kan op nog meer bijval rekenen.

Na “Pride” wordt slotlied “With or without you” een meezingfeest. Bono lijkt buiten adem en rekent vooral op The Edge en het publiek. De bisronde daarna wordt er een met grote kleppers én statements. “City of blinding lights” start na een fragment van fysicus Stephen Hawking en eindigt met #refugeeswelcome op de schermen.

Tijdens “Beautiful day” plukt Bono een klein meisje uit het publiek, vanop de schouders van haar vader. Ze imiteert Bono’s danspassen, lipt moeiteloos de tekst mee en wandelt over de catwalk.

Afsluiter “One” wordt nagenoeg integraal door het publiek gedragen. Kippenvel. “Jullie waren ongelofelijk, dit vergeten we niet”, besluit Bono. Morgen wacht een tweede Sportpaleis.

Sven Michiels - Photography