Mathias Enard wint de Prix Goncourt met "Boussole"

De Franse schrijver Mathias Enard (43) wint de prestigieuze literatuurprijs Prix Goncourt met zijn roman "Boussole". De Prix Renaudot is toegekend aan Delphine de Vigan (49) voor "D'après une histoire vraie".

"Boussole" vertelt het verhaal van musicoloog Franz Ritter en Sarah, de vrouw op wie hij verliefd is. Tijdens een slapeloze nacht (Ritter is ernstig ziek) in zijn appartement in Wenen trekt zijn leven aan hem voorbij en denkt hij terug aan hun vele reizen in het Midden-Oosten. Enard onderzoekt in zijn labyrintische roman de invloed die het Oosten op het Westen heeft, op alle mogelijke domeinen.

Enard was verrast, maar is ook erg blij met de onderscheiding. "Het boek heeft een leven buiten ons en soms haalt dat leven ons weer in, zoals op dit moment", zei hij.

 

De schrijver woonde een tijd in Beiroet en hij kent de Arabische en Perzische cultuur. Nu is hij leraar Arabisch in Barcelona. Enard heeft al 8 romans gepubliceerd, onder meer "Rue des voleurs", over een jonge Marokkaanse vluchteling in Europa, en "Parle-leur de batailles, de rois et d'éléphants". Beide romans zijn ook in het Nederlands verschenen.

Zijn roman "Zone", over het geweld van de oorlog, speelt zich af op de trein tussen Milaan en Rome. Elke bladzijde vertelt een kilometer. In "Boussole", het relaas van 1 slapeloze nacht, beschrijft elke bladzijde anderhalve minuut.

Aan de Prix Goncourt is een geldbedrag van 10 euro verbonden, maar de prijs is normaal gezien goed voor een extra verkoop van 400.000 exemplaren.

Delphine de Vigan krijgt de Prix Renaudot

De Franse schrijfster Delphine de Vigan is gelauwerd met de Prix Renaudot voor haar roman "D'après une histoire vraie". De Vigan was de enige vrouwelijke schrijfster die genomineerd was voor de onderscheiding.

Delphine de Vigan is een van de best verkopende schrijfsters in Frankrijk en ze is bekend van de romans "No et moi", "Jours sans faim", "Des heures souterraines" en "Rien ne s'oppose à la nuit". De meeste van haar boeken hebben een sterk autobiografisch karakter.

De boeken "Jours sans faim" (Dagen zonder honger) en "No et moi" (No en ik) werden in het Nederlands vertaald.

Prix Goncourt en Prix Renaudot

De Prix Goncourt werd in 1903 in het leven geroepen en is de oudste van de twee literatuurprijzen. Midden de jaren 20 van de vorige eeuw werd de Prix Renaudot opgericht door een tiental journalisten die kritiek hadden op de keuze van de jury van de Prix Goncourt. De prijzen worden traditioneel op hetzelfde ogenblik uitgereikt.

Aan de Prix Goncourt is een geldbedrag van amper tien euro verbonden. De Prix Renaudot is er enkel voor de eer, maar de oplages van beide laureaten scheren hoge toppen na de bekendmaking van de onderscheidingen.