"Het mooiste én hardste beroep dat er bestaat"

Een hele week laten we op onze site jonge mensen aan het woord die een oud beroep uitoefenen. Vandaag staat de vroedvrouw centraal. Is dat écht het mooiste beroep ter wereld? We vragen het aan enkele jonge vroedvrouwen.

"Het is het mooiste beroep ter wereld omdat je getuige bent van een ingrijpend moment in iemands leven, maar ook kan dit het hardste beroep ter wereld zijn", zegt Lisa Vanwalleghem. 21 jaar is ze en ze heeft al 47 bevallingen meegemaakt. Stuk voor stuk waren dat mooie momenten. Op één geboorte na, toen een baby levenloos ter wereld kwam.

"Dan krijg je meteen kippenvel. In onze opleiding wordt daar natuurlijk aandacht aan besteed, maar je neemt zoiets sowieso mee naar huis", getuigt ze. "De dagen nadien is het balanceren tussen gevoelens van verdriet en euforie - want natuurlijk blijven er ondertussen vrouwen komen die moeten bevallen."

Lisa wist al heel vroeg dat ze later vroedvrouw wou worden. Nochtans lag die keuze niet bij iedereen zo vroeg al voor de hand. Charlotte Rutgeerts bijvoorbeeld is 31 jaar, toch is ze nog maar enkele maanden geleden afgestudeerd als vroedvrouw.

"In mijn eerste carrière heb ik vijf jaar in het onderwijs gestaan. Maar daar bleef de werkzekerheid uit." Meteen een van de redenen om haar leven in een andere plooi te laten vallen. "Kort nadat ik ben bevallen van mijn eerste kindje, kreeg ik de smaak voor het verzorgende te pakken", aldus Rutgeerts. "Nu heb ik echt het gevoel met iets essentieels bezig te zijn, iets wat ik niet had toen ik nog lesgaf."

Wat met de mannen?

Na vier jaar is ze dus officieel vroedkundige, al is de officiële naam nog altijd "vroedvrouw". Is dat de reden waarom zo weinig mannen die job doen? "De benaming vroedvrouw zal zeker een rol spelen", zegt Charlotte, die maar één mannelijke studiegenoot had tijdens haar opleiding. "Voor zwangere vrouwen lijkt het mij nochtans niet echt een rol te spelen dat de vroedvrouw een man is, want er zijn toch ook veel mannelijke gynaecologen?"

Ze zou het zonder twijfel een goede zaak vinden als er meer mannen haar job deden. "We moeten immers ook omgaan met toekomstige vaders", zegt Charlotte.

Wat zijn volgens haar de goede manieren om hen gerust te stellen? "Mannen zijn doeners, je moet hen dus ook het gevoel geven nuttig en betrokken te zijn. Dat kan door hen het eerste badje te laten geven of hen de eerste pamper te laten verversen."

Het mooiste compliment

Dana Cool (21), vroedvrouw in het UZ Brussel, sluit zich daar volledig bij aan. "De focus in de verloskamer ligt vooral bij de vrouw, maar ik vind het zelf heel belangrijk om de man niet uit het oog te verliezen", zegt Cool. "Het is onze taak om hen te zeggen hoe ze het best hun vriendin of vrouw kunnen helpen." En als het nodig is geeft ze de toekomstige papa's een beker koffie om de zenuwslopende momenten door te komen.

Als vroedvrouw maak je bij elke geboorte deel uit van een historisch moment binnen een koppel. "Als ze het kindje vasthouden, is dat voor hen het mooiste moment uit hun leven", zegt de 22-jarige Dagmar Degraeve (bovenste foto, links). "Je bent ook altijd te zien op de foto's in het fotoboek. Wat maakt dat je voorgoed deel uitmaakt van een mooie herinnering. En dat is het mooiste compliment dat je als vroedvrouw kan krijgen."

Vertrouwen in de jonge vroedvrouw

Dat vrouwen op de mooiste dag van hun leven hun lot in handen leggen van pas afgestudeerden, dat lijkt op het eerste gezicht toch niet zo vanzelfsprekend. "Maar alles begint bij vertrouwen", zegt de 21-jarige Lisa, "En we krijgen gelukkig ook wel genoeg tijd om een vertrouwensband te kweken met de toekomstige ouders."

De eventuele terughoudendheid die in het begin aanwezig is, kan zo relatief snel verdwijnen. Althans, toch bij Lisa. "Elke mama kan beslissen om wel of niet door te gaan met de vroedvrouw. En mij hebben ze nooit weggestuurd."

Wat brengt de toekomst?

Ze hebben nog een hele toekomst voor zich, maar zien ze zichzelf ook 40 jaar lang helpen bij bevallingen? De meningen hierover zijn een beetje verdeeld. "Ja toch wel", zegt Lisa. Al weet ze nog niet zeker of ze dat ook in ons land zal blijven doen. "Het verschil met bijvoorbeeld Nederland is immens", klinkt het.

"Daar zijn de verantwoordelijkheden van een vroedvrouw veel groter. Pas als er problemen zijn, wordt de hulp ingeroepen van een gynaecoloog. Eigenlijk zou dat ook in ons land zo moeten zijn."

Dagmar overweegt net als Lisa om ooit de Belgische landsgrenzen te verlaten. "Dan zou ik naar een tropisch land gaan, om daar mensen te verzorgen. Een beetje zoals Artsen Zonder Grenzen." Dagmar heeft op dat vlak al een beetje ervaring, want dit voorjaar heeft ze nog stage gelopen in Zanzibar.