"Op krukken, levend begraven en zelfs vermoord"

Drake Ramoray. Misschien is dat de eerste gedachte die bij u opkomt als u iets over "Days of our lives" hoort. En Joey vatte in "Friends" alvast goed samen waar het in deze moeder van alle soaps om draait: overdreven emotionele expressies tijdens soms onmogelijke verhaallijnen, vaak op een traag-enerverende manier in beeld gebracht. Maar met succes, want dit weekend is het 50 jaar (!) geleden dat de eerste aflevering van "De dingen des levens", zoals de soapserie bij ons bekend is, uitgezonden werd in de VS.

En wie geluk had -en dus niet onverwacht uit de serie geschreven werd- kon rekenen op een bijna-vast contract, iets wat vrij uniek is in de wereld van de soaps. Een van die gelukkigen is ongetwijfeld Suzanne Rogers die al sinds 1974 matriarch Maggie Horton speelt. Op nieuwswebsite The Spinoff keek de nu 72-jarige actrice recent terug op haar opmerkelijke carrière in soapland.

"Toen ik in 1974 aan de serie begon, wist ik eigenlijk niet wat me te wachten stond. Tot dan toe had ik enkel in theaterzalen gespeeld, musicals gedaan en meegewerkt aan reclamefilmpjes. Over soaps wist ik sowieso niet veel. Ik ben dan maar na ondertekening van het contract ter voorbereiding onmiddellijk beginnen kijken."

"Ik was onmiddellijk weg van het genre. Zo geconcentreerd dat je moest werken, tegen een hoog tempo, waarbij je je tekst op de best mogelijke manier aflevert. Je moest een echte professional zijn en dat was wat ik absoluut wilde."

"Er zijn voortdurend nieuwe scriptschrijvers en nieuwe verhaallijnen. Dus blijft het altijd een avontuur om te ervaren welke kant je karakter nu weer uitgaat."

"Je wordt verondersteld het hele gamma van emoties te kunnen bespelen. Eens je haren en je make-up gedaan zijn en je de juiste kleren aangetrokken hebt, is het je taak op te bouwen naar de emotie die gevraagd wordt. Dat kan heel intens zijn."

Rogers werd in "Days of our lives" onder meer levend begraven in een sarcofaag ("Dat was helemaal niet plezant, want ik heb een beetje last van claustrofobie."), ze mocht lange tijd opdraven met krukken ("Vrij moeilijk want ik ben nogal beweeglijk. En hoe doe je dat eigenlijk, een huishouden runnen op krukken?"), ze werd zelfs vermoord maar terug tot leven gewekt ("Het programma heeft sommige acteurs werkelijk nieuw leven ingeblazen."), ze raakte een tijdlang aan de drank en van liefdesperikelen bleef ze zeker niet gespaard ("Ik wilde niet dat een van mijn echtgenoten overleed in de serie, maar zo stond het nu eenmaal in het script.").

"Als de verhaallijnen te gortig worden, dan zal het publiek ons wel laten weten dat ze er niets aan vinden."

"Maar op het einde van de dag is het niet meer dan een job, ook al is het een geweldige job. Je wordt gewoon verondersteld te doen wat van jou verwacht wordt. Er is niets chics aan."

In 1979 won Rogers een Daytime Emmy Award in een toen nieuwe categorie, namelijk die van "Beste vrouwelijke bijrol". Iets waar Rogers nog altijd trots op is, al was het maar om volgende reden: "Ik zal altijd de eerste in iets blijven. Dat kunnen ze me nooit afpakken."

Intussen blijft "Days of our lives" een serie om rekening mee te blijven houden. Dit jaar werd nog een Emmy Award voor beste dramaserie in de wacht gesleept. En dus, “zoals de zandkorrels door de zandloper lopen, zo zijn de dagen van ons leven”:

lees ook