De eenzame auteur

Er zijn nog wel schrijvers (maar niet veel) die geen dag overslaan op de Boekenbeurs. Kijk naar Pieter Aspe die dagelijks komt signeren omdat hij zich anders toch maar zou vervelen. Niet zo Hubert Van Lier uit Antwerpen, gepensioneerd docent en auteur van achttien misdaadromans. Hubert wie? Inderdaad. Maar met koppige vastberadenheid zet hij zich nu al vijftien Boekenbeurzen na elkaar iedere dag in om daar verandering in te brengen. Al jaren bezet hij een min of meer vaste plek, op de scheiding van zaal 1 en zaal 2, en wacht er geduldig op lezers en vooral kopers.

Hubert Van Lier is geen volslagen onbekende in de wereld van het boek. We laten zijn kortstondige loopbaan als scenarioschrijver voor de Bessy-strips van Studio Vandersteen buiten beschouwing. Hij is medestichter van de Schrijversacademie. Hij is ere-voorzitter van de Vereniging van Vlaamse Letterkundigen (jaja, die heeft echt bestaan) en gewezen voorzitter van Het Genootschap van Vlaamse Misdaadauteurs (waar er geregeld bonje is).

Hij schreef in 1989 een lang vergeten roman, nam na zijn pensionering - in het jaar 2000 - opnieuw de draad van het schrijven op en ging misdaadromans beoefenen. U zult ze zelden in de boekhandel vinden, de boeken van Hubert Van Lier, want hij "zit" bij een piepkleine uitgever (Artus, enigszins bekend van boeken over Antwerpen) en dat zit hem danig dwars. Daarom probeert hij op de Boekenbeurs het publiek te vinden dat hem door de strenge wetten van de markt worden onthouden.

Louis Van Dievel is schrijver en moderator van deredactie.be. Hij kampeert dezer dagen op de Boekenbeurs.

Voltaire

Achttien misdaadromans heeft Hubert Van Lier intussen geschreven. Ik kan niet zeggen dat ik er zelf een gelezen heb, maar ik heb ook nog nooit een thriller van de sympathieke Tony Coppers gelezen, wat mij bij mijn volgende passage aan zijn signeertafel allicht een verdrietige blik zal opleveren.

De hoofdpersoon in de boeken van Hubert Van Lier is een onderzoeksrechter die in gerechtelijke kringen de bijnaam "Voltaire" heeft gekregen omdat ze al haar zaken strikt rationeel aanpakt. In het echt (waarmee ik in het boek bedoel) heet ze Petra Van Geninden. Haar zwakheid heet snoepen, waardoor ze de vergelijking met de slanke magistrate Francesca Van Thielen in de tv-serie Aspe niet kan doorstaan.

De verhalen spelen zich grotendeels af in Antwerpen, en zijn - volgens de auteur - steeds gelinkt aan de actualiteit. De oplage bedraagt gemiddeld zo'n duizend exemplaren. Wat een "deftig" cijfer is. Gelukkig moet Hubert Van Lier niet van zijn schrijfwerk leven.

Zo, nu weet u met wie u te doen hebt als u op de Boekenbeurs voorbij de altijd wat nors kijkende, eenzame auteur wandelt.

Tips voor het signeren

Niet zonder trots kan ik u melden dat de aanbevelingen die ik deed in mijn column "De kunst van het signeren" door de aanwezige auteurs op de Boekenbeurs massaal zijn gelezen, ter harte genomen en toegepast. Vooral "het oogcontact" met aantrekkelijke lezers (M/V) wordt sindsdien volop beoefend. "Ik heb door je column het licht gezien," vertrouwde Johan Verstreken mij toe met tranen in de ogen.

Maar raad eens welke succesauteur zich geen ene moer van mijn raadgevingen aantrekt?

Bavo Claes heeft zijn doen en laten nooit laten voorschrijven door regels en voorschriften die er niet toe deden. Ik denk soms met weemoed terug aan die tijd.

lees ook