Snel-weg - Jürgen Mettpenningen

Het zou ook mijn kind kunnen zijn. Dat denk je dan wanneer je het bericht krijgt van een meisje dat op de fiets woest weggemaaid wordt door een autobestuurder. Het bericht over Merel en de doodrijder raakte me dieper dan ik kon denken. Wat is dat toch met al die verkeersdwazen? En dat het er zoveel zijn!

Jürgen Mettepenningen is theoloog.

Levenslang

Politici werden weer wakker. Plots zouden verkeersdwazen strenger aangepakt moeten worden. Steekvlampolitiek. En toch zijn het dezelfde politici die het leven en de dood van zoveel slachtoffers van verkeersdwazen meer zin kunnen geven. Door gepaste straffen, bijvoorbeeld, of door preventieve campagnes. Waar de straffen zeker strenger moeten zijn, kan op het vlak van preventie toch gezegd worden dat er al veel gebeurt. Hoeveel campagnes zijn er al niet geweest om er op te wijzen dat een zware voet en/of alcohol niet kunnen?!

Het is dus wat kortzichtig door alleen naar de overheid te wijzen. Alles begint tussen de oren van de chauffeur. Wanneer het daar niet goed zit, helpt geen enkele campagne en schrikt geen enkele straf af. Zo zien we haast elke keer dat we de straat opgaan dwangmatige verkeersdwazen: mensen die het niet kunnen laten om alleen naar zichzelf te kijken en de anderen als hindernis te zien. Waar eindigt dat? Bij een slachtoffer dus. Het kost vaak een mensenleven om een verkeersdwaas voor een aantal jaar uit onze straten te houden…

Afkicken

Er rijden op onze wegen heus wat cowboys, alsof de weg een racebaan is. Rechtervoet loodzwaar en ontembaar. Tegen beter weten in? Ik begrijp het niet: waarom veranderen mensen achter het stuur in jagers? Ooit was ik met de wagen op weg naar het grootwarenhuis en reed een verkeersdwaas mij voorbij, net voor verkeerslichten, snel en bruut. Ik remde hard. Op de parkeerplaats van het warenhuis zag ik de auto en de bestuurder. Hé, ik ken hem! Die man woont in de buurt! Hij kwam op me af, joviaal.

Ik kon niet anders dan hem droog te zeggen dat hij zijn rijgedrag wat mag aanpassen. Hij schrok. Meestal ken je elkaar immers niet in het verkeer, nu wel. Anonimiteit geeft geen schuldgevoel, herkend worden blijkbaar wel. In de winkel kwam hij naar me toe. Verontschuldigingen. Dat er wat woorden waren geweest met zijn vrouw. Hij reageerde zich af in de wagen en zo… Dit voorval leerde me dat onverantwoord rijgedrag niet alleen ligt aan de kick die sommige mensen opzoeken, maar vaak ook aan een manier van afkicken van wat op de lever ligt.

Sticker op de achterruit

Aan de school van mijn kinderen kennen de meeste ouders en grootouders elkaar. Toch neemt men het ook daar niet te nauw met verkeersregels. Er heerst zelfs een sfeertje van ‘we doen toch allemaal mee aan dit spelletje’: zo vlot en zo dicht mogelijk bij de school parkeren, of dat nu op een juiste plaats is of niet. Mocht de school een ‘drive in’ hebben, men dropte de kinderen zo de klas in, rechtstreeks vanuit de wagen. In ieder geval: nadat de kleine uit de wagen is gesprongen, moet het vooruitgaan, snel. Ook al staan op de achterruit de namen van de kinderen, als de eigen kinderen uit de wagen zijn, moet ik dan minder voorzichtig zijn?

Gulden regel

In het verkeer denk ik vaak aan de Bijbelzin: ‘Wat je niet wil dat jou geschiedt, doe dat ook een ander niet’. Die gulden regel zou al heel veel leed doen vermijden! Zit die regel tussen de oren? Ach, omdat dit blijkbaar moeilijk tussen de oren blijft zitten en velen dus op ongepaste wijze omgaan met hun vrijheid en verantwoordelijkheid, dient de overheid in te grijpen, strenger dan voorheen omdat het verkeer gevaarlijker is dan voorheen. Te veel mensen beseffen inderdaad te weinig dat ze een machine besturen die bij onaangepast gedrag dodelijk kan zijn.

lees ook