Met de vingers in de oren

Je kon ze tot buiten op de Jan Van Rijswijcklaan horen. En wie binnenkwam moest vaak de vingers in de oren stoppen. De schooljeugd heeft dit jaar maar twee dagen om de Boekenbeurs te bezoeken, en dat hebben we geweten. Het gekwetter van 2800 scholieren joeg vandaag het aantal decibels de hoogte in (en morgen komen er nog meer schoolkinderen). Opvallend: eindelijk was er kleur op de Boekenbeurs. Zwart, bruin, wit en alle tinten daar tussenin.

Louis Van Dievel is schrijver en moderator van deredactie.be. Hij kampeert dezer dagen op de Boekenbeurs.

Scholen bezoeken de Boekenbeurs niet zomaar, o nee. Er moet enige opvoedkundige activiteit mee gepaard gaan. En zo werd de modale beursbezoeker langs links en langs rechts voorbijgehold door kleine en grotere groepjes kinderen die gewapend waren met een Vragenlijst.

Wie is je favoriete schrijver? "Roald Dahl," volgens Tom uit Waregem. Beste boek? "Giechel". Noem drie soorten boeken (strips, koken en poëzie, jawel). Wil je later zelf schrijver worden? Nee, antwoordde dezelfde jongeman uit Waregem, "want dan moet je te veel schrijven". Een excuus dat nog niet zo gek is.

Of de kinderen namen deel aan de speurtocht naar de mooiste boeken van de Kinder- en Jeugdury. Altijd prijs, overigens.

Maar meest nog proberen die kinderen elkaar de loef af te steken met het verzamelen van alles wat gratis is op de Boekenbeurs. Folders, affiches, kaartjes, al het papier wat geen geld kost (want dat hebben de kinderen meestal niet, er zijn er weinig die een bruin pak met een gekocht boek meedragen), en uiteraard ook gratis kranten, gratis kaas en gratis weetikveel. En de groteren proberen aan de uitgang een gratis fles bier te bemachtigen.

Vervolgens installeren ze zich in groep op het vasttapijt om hun vangst te vergelijken, om hun boterhammen of snoep te binnen te spelen, om hun smartphone te checken. En om onvoorstelbaar veel lawaai te maken. Dat ze danig in de weg liggen van de wat oudere en mopperende Boekenbeursbezoekers, lijkt hen niet te deren. De schoonmaakploeg zal werk hebben, vanavond, want echt netjes laten ze de Boekenbeurs niet achter.

En ik vermeldde het al. Niet alleen de Antwerpse scholen weerspiegelen wat beter de realiteit van de samenleving op de Boekenbeurs. Al zagen de klasjes uit West-Vlaanderen er blanker uit dan de schoolgaande jeugd uit de grote steden. Ik zag een klas met keppeltjes passeren.

Ik zag scholieren uit alle netten, met blauwe, rode en witte T-shirts, met gele foulards, met hoela hoela kransen, getooid met alles wat hen herkenbaar, onderscheidbaar en telbaar maakt. Voor de leraren, voor wie zo'n dagje Boekenbeurs niet per se een pretje is. Want hoe organiseer je een gezamenlijke plasbeurt voor vijfentwintig kinderen? Aan veertig cent per kop.

Ik was naar Antwerp Expo gekomen voor de voorstelling van vier nieuwe Wablieft-boekjes, novelles eigenlijk, voor mensen die niet graag of moeilijk lezen, boekjes voor anderstaligen. Een goed verhaal in tachtig bladzijden, grote druk. Ik heb er zelf eentje geschreven en dat was verdorie niet zo makkelijk als ik had gedacht.

En toen ik na afloop naar de stand van mijn uitgever wandelde, hing daar een soort gewijde stilte. Niet echt natuurlijk, maar het geluidsniveau was wel met twintig decibels gezakt.

lees ook